Tiya R DBŚ
Home Page Nadesłane przeżycia (NDE) Napisz o swoim przeżyciu


Opisz Doświadczenie:

Było około 20.30. Właśnie położyłam wszystkie dzieci spać i połączyłam się przez internet z mężem, który przebywał wtedy w Iraku. Ze względu na moją chorobę przygotowywał się do powrotu do domu na urlop z przyczyn losowych.

Pożegnałam się z nim i powiedziałam, że źle się czuję. Poradził mi, żebym odpoczęła. Jakieś pięć minut po odejściu od komputera zakręciło mi się w głowie i zrobiło mi się słabo, więc poszłam do łazienki i zaczęłam nalewać gorącą wodę do wanny. Zwykle tak robiłam, kiedy się tak czułam. W tamtym roku przeszłam kilka operacji i wiele infekcji, więc nie było to dla mnie nic nowego.

Weszłam do wanny i zaczęłam ochlapywać twarz wodą. Kiedy odsunęłam dłoń od twarzy, widziałam już tylko ludzi. Przecisnęłam się między nimi i chwyciłam telefon, który był w moim pokoju. Musiałam po prostu nacisnąć przycisk ponownego wybierania numeru. Nie widziałam ani podłogi, ani pokoju, tylko mnóstwo ludzi. Pamiętam, że myślałam, iż nie chcę jeszcze umierać. Powtarzałam: „Nie, nie, nie mogę teraz odejść. Jeszcze nie widziałam się z mamą”.

Potem przyjechali mama i ojczym. Nie pamiętam, żebym schodziła po schodach, ani tego, jak mama mnie zobaczyła, kiedy dotarła na miejsce. Chyba odzyskałam przytomność, gdy zobaczyłam ojczyma. Pamiętam, że oboje nieśli mnie do samochodu. W drodze do szpitala na przemian traciłam i odzyskiwałam przytomność, a mama wołała: „Tiya, Tiya”. Pamiętam też dwie nieznajome kobiety, które były w moim domu. Kiedy ci ludzie pojawili się w domu, miałam wrażenie, że niektórych znam, ale większość była mi obca. Dwie z tych kobiet siedziały w samochodzie mamy. Nie odzywały się, tylko patrzyły na mnie, kiedy ja patrzyłam na nie. Przestraszyłam się, gdy zobaczyłam je w domu, ale pamiętam, że w samochodzie już się nie bałam. Czułam ukojenie.

Kiedy dotarliśmy na oddział ratunkowy, pielęgniarka zmierzyła mi ciśnienie, po czym pośpiesznie zabrała mnie w głąb oddziału i wezwała lekarza. Zaraz wszędzie było pełno lekarzy i pielęgniarek. Zaczęli zadawać mi pytania. Pamiętam, że odpowiadałam, ale nikt mnie nie słyszał, choć wykrzykiwałam odpowiedzi!! Bardzo mnie to złościło. Pamiętam, jak lekarz powiedział: „Chyba jej tu nie ma”, a ja wołałam: „Jestem tutaj, jestem tutaj!!”.

Kiedy rozcinali moje ubranie, jedna z pielęgniarek powiedziała — to szczególnie utkwiło mi w pamięci: „Doktorze, dochodzi do zatrzymania krążenia!”. W tej samej chwili zobaczyłam swoje nieruchome ciało na łóżku na oddziale ratunkowym oraz mamę, która siedziała na krześle i płakała w szoku.

Za mną zrobiło się jasno i zobaczyłam dłoń. Odwróciłam się, spojrzałam na siebie i już nie odwracałam wzroku. Ta dłoń dotknęła mojego ramienia, kiedy patrzyłam na siebie i na to, co działo się na oddziale ratunkowym. Wpadłam w panikę i zaczęłam błagać Boga — tę istotę, która mnie dotknęła — żeby pozwolił mi wrócić. „Proszę, pozwól mi wrócić, mam dzieci i męża, którzy mnie potrzebują! Nie, nie teraz, Boże, proszę, nie teraz. Mąż jest w drodze do domu, wie, że jestem chora, wraca z Iraku. Proszę, nie teraz”. Choć za sobą i wokół siebie czułam spokój, ukojenie i bezwarunkową miłość, nie chciałam odchodzić. Potem zobaczyłam, jak pomieszczenie się rozjaśnia, a światło za mną staje się jeszcze jaśniejsze. Pamiętam, że odwróciłam się z płaczem i jeszcze raz poprosiłam: „Proszę, Panie, nie teraz”. W następnej chwili znów byłam w swoim ciele. Spojrzałam w górę i zobaczyłam nad sobą defibrylator. Otworzyłam usta i powiedziałam: „Czy to pan jest hydraulikiem, który ma naprawić rury w mojej piwnicy?? Cieszę się, że pan przyszedł, pokażę panu, co się zepsuło!!”. Lekarze i pielęgniarki patrzyli na mnie z niedowierzaniem, jakbym zwariowała. Lekarz odłożył elektrody defibrylatora, poświecił mi w oczy i badał mnie przez jakieś pięć minut. Odwróciłam się do mamy, powiedziałam: „Kocham cię” i zaczęłam płakać.

Lekarz wyszedł. Po jakichś piętnastu–dwudziestu minutach siedzenia tam wróciła pielęgniarka i powiedziała, że lekarz już nie przyjdzie, bo to, co się wydarzyło, bardzo nim wstrząsnęło. Wręczyła mi wypis i powiedziała: „Pan musiał być przy tobie, bo wszyscy myśleliśmy, że już po tobie!”.

Spojrzałam na wypis. Lekarz napisał: „Silne osłabienie o niewyjaśnionej przyczynie”. Kiedy wychodziłam z oddziału ratunkowego, nadal kręciło mi się w głowie i miałam zaburzenia równowagi. Wróciłyśmy z mamą samochodem do domu. Pamiętam, że mama zapytała, dlaczego tak często spoglądam na tylne siedzenie, ale nic nie odpowiedziałam. Wypatrywałam tych dwóch kobiet. W domu zajrzałam do każdego z dzieci i każde pocałowałam. Mąż wrócił z Iraku trzy dni później, a po kolejnych dwóch dniach przeszłam następną operację, podczas której usunięto uszkodzoną, zakażoną tkankę z mojego brzucha i kręgosłupa.

Dwa tygodnie po operacji mąż musiał wrócić do Iraku. Dzieci i ja czekaliśmy jeszcze pięć miesięcy na jego powrót do domu. Od czasu mojego NDE moje życie bardzo się zmieniło. Niczego nie biorę za pewnik. Dopiero tuż przed jego wyjazdem do Iraku zdobyłam się na to, żeby opowiedzieć mu, co mnie spotkało. Mówię o tym niewielu osobom, tylko tym bliskim, bo boję się, że wezmą mnie za wariatkę. Jednak ci, którym opowiedziałam, nigdy tak na mnie nie patrzyli i zawsze chcą wiedzieć więcej — jakby moja historia miała się wydłużyć?? Albo zmienić?? Kiedy dawniej słyszałam takie opowieści, mówiłam: „Dobra. Tak, jasne”. Teraz jednak uważam, że miałam szczęście, bo wiem, jakie to uczucie. I wiem, że kiedy w końcu nadejdzie mój czas, nie będę się bała.

Informacje Ogólne:

Płeć: Kobieta

Data wystąpienia DBS: 28 października 2003 r.

Czy w czasie twojego doświadczenia wystąpiło związane z nim zdarzenie zagrażające życiu? Tak.   Choroba.  Związane z operacją

Elementy DBS:

Jak oceniasz treść swojego doświadczenia? Mieszana

Czy czułaś się oddzielony od ciała? Wyraźnie opuściłam swoje ciało i istniałam poza nim

W jaki sposób można porównać twój najwyższy poziom świadomości i uważności podczas doświadczenia z twoją codzienną świadomością i uważnością? Wyższa świadomość i uważność niż normalnie.   Szybciej orientowałam się w tym, co się dzieje. Bardzo chciałam to zakończyć albo wrócić, nie chciałam umierać. Kiedy zorientowałam się, gdzie jestem i że nie ma mnie już w moim ciele, moje myśli rzeczywiście przyspieszyły, ponieważ tak bardzo chciałam i potrzebowałam do niego wrócić.

W którym momencie doznania twój poziom świadomości i czujności był najwyższy? Świadomość w sensie bycia żywą? W takim razie wtedy, kiedy byłam w domu. A świadomość po tym, jak już wiedziałam, że nie żyję? Chyba wtedy, gdy zobaczyłam swoje ciało na oddziale ratunkowym, wszystkich i wszystko w pomieszczeniu, nawet to, co działo się za mną.

Najbardziej czujna byłam wtedy, gdy zobaczyłam światło i siebie leżącą na łóżku.

Czy twoje myśli przyspieszyły? Tak

Czy czas wydawał się przyspieszać lub zwalniać? Zdawało się, że wszystko dzieje się w tej samej chwili; lub czas się zatrzymał albo stracił znaczenie

Czy twoje zmysły były bardziej wrażliwe niż zwykle? Niewiarygodnie wrażliwe Proszę porównać wrażenia wzrokowe podczas doznania z codziennymi, które miałaś bezpośrednio przed doznaniem.    Tak.   Kiedy przeczytałam to pytanie, od razu przypomniał mi się wózek, który przywiozły pielęgniarki. Miał kółka z białymi śrubami. Pamiętam, że biel pomieszczenia była inna, jaśniejsza. Patrzyłam z góry na swoje ciało i widziałam kolor skóry — jakby żółtawoszary. Pamiętam, że mówiłam: „Coś tu jest nie tak”. Szpitalny zapach w pomieszczeniu był też znacznie silniejszy. Teraz, kiedy wchodzę do szpitala, rozpoznaję ten sam zapach.

Proszę porównać swoje wrażenia słuchowe podczas doznania z codziennymi, które miałaś bezpośrednio przed doznaniem.   Tak.   Pamiętam, że wyraźnie słyszałam rozmowy pielęgniarek. Słyszałam też mamę, która mówiła: „O Boże, tylko nie moja córka”, choć siedziała po drugiej stronie pomieszczenia.

Czy zdawałaś się być świadoma tego, co dzieje się gdzie indziej, jakby w procesie percepcji pozazmysłowej? Tak i fakty zostały sprawdzone

Czy wchodziłaś do tunelu lub przemieszczałaś się przez tunel? Nie

Czy spotkałaś lub byłaś świadoma obecności  jakichkolwiek zmarłych (lub żywych) istot? Tak     Mój dom był pełen ludzi: starych, młodych, wysokich, chudych, grubych i niskich. Na piętrze było ich tylu, że nie widziałam niczego innego. Kiedy ich zobaczyłam, nikogo nie rozpoznawałam. Niemal bałam się na nich patrzeć, ale czułam, że przyszli właśnie do mnie — z dobrymi zamiarami, nie ze złymi. Pamiętam małego chłopca w ubraniu z dawnych czasów. Nikt się do mnie nie odzywał, ale czułam, że są tam, żeby mi pomóc. Nie bałam się ich, tylko śmierci. To właśnie mnie przeraziło, kiedy ich zobaczyłam. Jakbym wiedziała, że przyszli pomóc mi przejść na drugą stronę czy coś takiego?? Dwie kobiety w samochodzie też nic nie mówiły, ale nie były straszne. Były starsze, takie jak kochana babcia czy ktoś w tym rodzaju.

Czy widziałaś lub czułaś się otoczona jasnym światłem? Światłem wyraźnie mistycznego lub nieziemskiego pochodzenia

Czy widziałaś jakieś nieziemskie światło? Tak  Najpierw pomieszczenie się rozjaśniło. Dzięki temu wiedziałam, że powinnam się odwrócić. Kiedy to zrobiłam, zobaczyłam światło jaśniejsze od tego, które padało na mnie z góry. Wtedy odwróciłam się i poczułam dłoń na ramieniu. Zaczęłam błagać, żeby pozwolono mi wrócić do ciała ze względu na dzieci, męża i rodzinę.

Czy zdawało ci się, że wkraczasz w jakiś inny, nieziemski świat? Nie

Jakie emocje czułaś podczas doświadczenia? Ukojenie, niepokój, strach i niepewność, bo kiedy zauważyłam, że nie jestem już w swoim ciele, nie chciałam umierać. Tuż za sobą czułam ukojenie i szczęście. Wiedziałam, że to dobre miejsce, ale wiedziałam też, że jeszcze nie chcę tam iść.

Czy miałaś poczucie spokoju lub przyjemności? Niewiarygodnego spokoju lub przyjemności

Czy miałaś poczucie radości? Szczęścia

Czy miałaś poczucie harmonii lub jedności ze wszechświatem? Czułam się zjednoczona lub jednością ze światem

Czy nagle miałaś wrażenie, że wszystko rozumiesz? Wszystko o wszechświecie

Czy wróciły do ciebie sceny z przeszłości? Moja przeszłość przemknęła mi przed oczami, poza moją kontrolą

Czy pojawiły się sceny z przyszłości? Sceny z przyszłości świata

Czy dotarłaś do jakiejś granicy lub ograniczającej struktury fizycznej? Nie jestem pewna     Wiedziałam, że jeśli nie będę walczyć z tym, co się dzieje, miejsce, do którego trafię, nie będzie złe. Nawet teraz czasami rozważam różne „co by było, gdyby” i zastanawiam się, o ile lepiej mogłoby tam być.

Bóg, duchowość i religia:

Jaka była twoja religia przed doświadczeniem? Nie jestem pewna

Czy twoje praktyki religijne zmieniły się od czasu twojego doświadczenia? Nie jestem pewna.    Umocniło to moją wiarę w Boga i życie po śmierci. Nie wierzę, że trzeba wyznawać konkretną religię, żeby być w zgodzie z Bogiem. Teraz wierzę, że aby być w zgodzie z Bogiem, trzeba dobrze traktować ludzi.

Jaka jest teraz twoja religia? Liberalna

Czy zmieniły się twoje wartości i przekonania z powodu tego doświadczenia? Nie jestem pewna    Umocniło to moją wiarę w Boga i życie po śmierci. Nie wierzę, że trzeba wyznawać konkretną religię, żeby być w zgodzie z Bogiem. Teraz wierzę, że aby być w zgodzie z Bogiem, trzeba dobrze traktować ludzi.

Czy widziałaś duchy zmarłych albo postaci religijnych? Naprawdę je widziałam

Odnośnie naszego ziemskiego życia poza religią:

Czy podczas swojego doświadczenia zdobyłaś specjalną wiedzę lub informacje o celu swojego życia? Nie

Czy twoje relacje z ludźmi zmieniły się w jakiś szczególny sposób z powodu twojego doświadczenia? Tak.    Teraz myślę pozytywnie. Cenię każdą minutę, każdy dzień. Nie jestem już tak niemiła jak przed tym wydarzeniem.

Po Doświadczeniu Bliskości Śmierci (DBS):

Czy doświadczenie było trudne do wyrażenia słowami? Nie

Czy masz jakieś psychiczne, niezwykłe lub inne specjalne zdolności po tym doświadczeniu, a których nie miałaś przed nim? Nie

Czy jest jakiś fragment lub kilka fragmentów twojego doświadczenia, które są dla ciebie szczególnie znaczące lub ważne? Tak, chwila, gdy wiedziałam, że wróciłam do swojego ciała. Czułam się tak, jakby Bóg dał mi dar — ponownie obdarował mnie życiem. Odesłał mnie z powrotem i było to najwspanialsze uczucie.

Czy kiedykolwiek podzieliłaś się tym doświadczeniem z innymi? Tak     Powiedziałam mężowi po mniej więcej półtora tygodnia, a mamie po około trzech miesiącach. Głupio mi było o tym opowiadać, bo wydawało mi się, że ludzie mi nie uwierzą. Opowiedziałam przyjaciołom i innym osobom. Wszyscy dobrze to przyjęli i tak, wpłynęło to na nich — teraz lepiej rozumieją swoją wiarę w Boga. Zwykle, opowiadając tę historię, mówię, że należę do nielicznych szczęśliwców, którzy rozumieją, co dzieje się po śmierci. Ale do dziś obawiam się otwarcie opowiadać o tym ludziom, których nie znam.

Czy miałaś jakąkolwiek wiedzę na temat doświadczeń bliskich śmierci (NDE) przed swoim doświadczeniem? Nie jestem pewna.     Słyszałam o tym raz czy dwa w telewizji, ale nigdy nie zwracałam na to większej uwagi. Po prostu oglądałam i mówiłam: „Dobra, nieważne”. Nie wierzyłam.

Co sądziłaś o rzeczywistości swojego doświadczenia krótko (kilka dni lub tygodni) po tym, jak to się stało? Doświadczenie było zdecydowanie realne.

Co teraz sądzisz o rzeczywistości swojego doświadczenia? Doświadczenie było zdecydowanie realne

Czy kiedykolwiek w twoim życiu cokolwiek odtworzyło jakąkolwiek część tego doświadczenia? Nie