Ethel H DBŚ
|
Opisz Doświadczenie 2051:
Nigdy wcześniej nie doświadczyłam niczego takiego. Uświadomiło mi to, jak bardzo wszystko tętni życiem. Bóg jest w każdym włóknie wszechświata. Jest wszędzie i wie wszystko. Nie jest osobą, jak niektórzy mogą sądzić. Bóg jest energią. Nie potrafię tego wszystkiego opisać. Wiem, o czym mówię, ale nie wiem, jak ująć to w słowa, żeby ludzie zrozumieli. Sama rozumiem tylko dlatego, że tego doświadczyłam. Początkowo wszędzie było ciemno i pomyślałam: „To już koniec. Umieram”. Pamiętam, że z powodu tej ciemności uznałam, iż idę do piekła. Potem pomyślałam: „Gdzie jest jezioro ognia?”. Jednocześnie widziałam wszystko, co kiedykolwiek zrobiłam w życiu. Wydawało mi się, że zobaczyłam to w ułamku sekundy. Otworzyłam oczy i opuściłam ciało, ale nikt tego nie zauważył. Unosiłam się nad sobą, obserwując ratowników, którzy gorączkowo mnie ratowali. Raz po raz przykładali mi do klatki piersiowej to urządzenie do rażenia prądem. Jeden mówił: „Nie mogę wyczuć tętna”, potem „Brak oznak życia”, „Ma płaską linię”, „Próbuj dalej, już prawie jesteśmy”, „Ale to na nic, ona nie oddycha”, „Spójrz na nią, jest cała szara”. Nadal razili mnie prądem. Widziałam, jak moje ciało podskakiwało przy każdym wyładowaniu, i strasznie bolało.
Jednocześnie widziałam, jak wymachuję rękami. Kiedy próbowałam ich odepchnąć, moje ręce zdawały się przez nich przenikać. Chyba dojechaliśmy do szpitala. Gdy wbiegali przez drzwi, ktoś krzyknął: „Wytoczcie ciężkie działa!”. Przez głośnik ktoś powtarzał: „Kod niebieski, kod niebieski na oddziale ratunkowym”. Po kilku kolejnych wyładowaniach z tego urządzenia zapadłam w śpiączkę na mniej więcej tydzień.
Równocześnie pędziłam przez coś, co wydawało się tunelem. Wyglądało to na tunel, bo wokół mnie panowała zupełna ciemność, a ja znajdowałam się w tunelu światła. Im dalej się przemieszczałam, tym robiło się jaśniej. W miarę jak światło nabierało jasności, widziałam, jak tam jest pięknie. Widziałam siebie na stole i kogoś, kto wprowadzał mi rurkę przez nos w dół gardła. To był ostatni raz, kiedy zobaczyłam swoje ciało, zanim wybudziłam się ze śpiączki.
Tymczasem poczułam, że dotarłam do celu. Zaczęłam skupiać się na otoczeniu. Po obu stronach widziałam istoty — musieli to być ludzie. Nie słyszałam niczyich słów, porozumiewali się myślami. Wszyscy mnie pocieszali, zapewniając, żebym się nie martwiła, bo jestem bezpieczna. Nie było budynków, ale poszczególne przestrzenie były w jakiś sposób wydzielone, niczym pokoje.
O jednej rzeczy zapomniałam wspomnieć. Zanim dotarłam tak daleko w światło, minęłam bardzo hałaśliwe miejsce. Wydawało mi się, że ludzie krzyczą i jęczą, jakby cierpieli z bólu albo przeżywali jakąś psychiczną udrękę. Po bokach mojego tunelu światła było zbyt ciemno, żeby zobaczyć, co się tam dzieje. Pamiętam tylko te straszne odgłosy.
W każdym razie nie leżałam już na łóżku ani na niczym innym. Zdawało mi się, że w pozycji pionowej sunę dalej ku światłu. Choć było jasne, nie oślepiało — przypominało raczej złotą poświatę. Wokół zdawali się unosić ludzie. Wszyscy byli szczęśliwi i uśmiechnięci. Czułam panujące tam miłość i spokój. Każdego z nich jakby otaczała poświata. Ktoś powiedział, że mogę na chwilę usiąść, bo ktoś przyjdzie ze mną porozmawiać. Żadnego bólu, nic takiego, tylko spokój.
Wtedy podeszło do mnie dwóch mężczyzn, którzy wyglądem i ubiorem przypominali mnichów. W jakiś sposób przekazali mi, że na decyzję trzeba będzie trochę poczekać i że powiadomią mnie o jej wyniku. Potem przyszły kobiety, żeby mnie oprowadzić. Pokazały mi ogromną przestrzeń przypominającą bibliotekę. Powiedziały, że to jedno z miejsc nauki, w którym ludzie czekają, aż dowiedzą się, dokąd zostaną wysłani. Zrozumiałam, że przygotowywali się do powrotu tutaj, na Ziemię. Nie potrafię powiedzieć, jak długo tam byłam, ponieważ nie miałam poczucia czasu. W pewnej chwili ci mnisi — tak ich nazywam — wrócili. Przekazali mi, że jeszcze nie nadszedł mój czas, by tam przebywać, ale jeśli nic się nie zmieni, wrócę tam kiedyś w przyszłości. Przekazali też wiele innych rzeczy, których teraz nie pamiętam.
Przypomina mi się to urywkami, a potem znów zapominam, ale to mniej więcej wszystko. W następnej chwili gwałtownie wróciłam do ciała i znów znalazłam się w tunelu, tym razem przemierzając go w przeciwnym kierunku.
Informacje Ogólne :
Płeć: Kobieta
Data wystąpienia NDE: 1999
Czy w czasie twojego doświadczenia wystąpiło związane z nim zdarzenie zagrażające życiu? Tak. Związane z operacją. Atak serca. Nie do końca rozumiem pytanie. Jedynym zdarzeniem zagrażającym życiu był rozległy zawał serca. Przeszłam dwa zawały, nie zdając sobie sprawy, że to zawały, więc nie pojechałam do szpitala. Od dwunastu lat mam zawały i zastoinową niewydolność serca. Przeszłam też dwa mikro udary. Mogłabym dodać, że w listopadzie 1987 roku moja dwudziestoletnia córka została zamordowana na Florydzie. Nigdy nie dowiedzieliśmy się, kto ją zabił. W noc jej śmierci czesałam włosy w łazience, szykując się do wyjścia z chłopakiem do sklepu po papierosy. Nagle, bez wyraźnego powodu, zaczęła mnie boleć głowa — dostałam migreny.
Patrząc w lustro, miałam wizję przypominającą sen na jawie. Zobaczyłam, jak ktoś ściga moją córkę, a potem ją bije i dusi. Nie mogłam rozpoznać tej osoby, bo było ciemno. To było w niedzielę około pierwszej w nocy. (Według szacunków zmarła właśnie w niedzielę nad ranem). W poniedziałek rano odwoziłam chłopaka do pracy. Zatrzymaliśmy się w sklepie po kawę i gazetę. Kiedy go odwiozłam, posiedziałam tam chwilę i otworzyłam gazetę. Na pierwszej stronie działu lokalnego było zdjęcie zarośli przy stawie, zajmujące pół strony. Podpis brzmiał: „Znaleziono zamordowaną kobietę, tożsamość nieznana”. Wiedziałam, że to ona, bo właśnie to zobaczyłam w lustrze — ten sam obraz, który był w gazecie.
Rzuciłam gazetę na podłogę i pojechałam prosto do biura szeryfa. Była szósta rano. W gazecie nie było jej zdjęcia, tylko zarośla. Ale to były te same zarośla, które widziałam. Podeszłam do dyżurnego i zapytałam, czy mogę porozmawiać ze śledczym, bo zamordowano moją córkę. Powiedział: „Skąd pani wie? Czy zaginęła?”. Odpowiedziałam: „Nie wiedziałam, ale zobaczyłam to w lustrze”. Krótko mówiąc, to była ona. To tylko jeden przykład.
Elementy DBS:
Jak oceniasz treść swojego doświadczenia? Mieszana
Czy czułaś się oddzielony od ciała? Wyraźnie opuściłam swoje ciało i istniałam poza nim
W jaki sposób można porównać twój najwyższy poziom świadomości i uważności podczas doświadczenia z twoją codzienną świadomością i uważnością? Wyższa świadomość i uważność niż normalnie. Nie chodzi o to, że byłam bardziej czujna. Zaczynałam uświadamiać sobie rzeczy, z których wcześniej nie zdawałam sobie sprawy i o których nawet nie myślałam.
W którym momencie doznania twój poziom świadomości i czujności był najwyższy? Nie wiem. Nie bardzo rozumiem pytanie. Zresztą skąd miałabym to wiedzieć? Odzyskałam przytomność dopiero po wybudzeniu ze śpiączki tydzień później.
Czy twoje myśli przyspieszyły? Tak
Czy czas wydawał się przyspieszać lub zwalniać? Zdawało się, że wszystko dzieje się w tej samej chwili; lub czas się zatrzymał albo stracił znaczenie. Nie miałam poczucia czasu.
Czy twoje zmysły były bardziej wrażliwe niż zwykle? Niewiarygodnie wrażliwe
Proszę porównać wrażenia wzrokowe podczas doznania z codziennymi, które miałaś bezpośrednio przed doznaniem. Nie
Proszę porównać swoje wrażenia słuchowe podczas doznania z codziennymi, które miałaś bezpośrednio przed doznaniem. Nie
Czy zdawałaś się być świadoma tego, co dzieje się gdzie indziej, jakby w procesie percepcji pozazmysłowej? Tak i fakty zostały sprawdzone
Czy wchodziłaś do tunelu lub przemieszczałaś się przez tunel? Tak Przypominało to zamkniętą przestrzeń, ale wokół światła była tylko ciemność. To światło było tunelem.
Czy spotkałaś lub byłaś świadoma obecności jakichkolwiek zmarłych (lub żywych) istot? Nie. Nikogo nie znałam. Kiedy w końcu zostanę tam przyjęta, poznam ich i zobaczę swoich bliskich. Nie potrafię opowiedzieć wszystkiego, ale uzgodniono, że wrócę tutaj, by pomagać ludziom zmieniać nastawienie, żeby mogli pójść ku światłu. Miałam zobaczyć swoje prawnuki (nawet nie wiedziałam, że jakieś są w drodze) i mówić ludziom, żeby się nawzajem kochali. Widziałam istoty duchowe, ale nie Boga.
Czy widziałaś lub czułaś się otoczona jasnym światłem? Światłem wyraźnie mistycznego lub nieziemskiego pochodzenia
Czy widziałaś jakieś nieziemskie światło? Tak
Czy zdawało ci się, że wkraczasz w jakiś inny, nieziemski świat? W wyraźnie mistyczne lub nieziemskie królestwo
Jakie emocje czułaś podczas doświadczenia? Strach i niepewność, potem ulgę, następnie spokój, a na końcu rozczarowanie — w tej kolejności.
Czy miałaś poczucie spokoju lub przyjemności? Niewiarygodnego spokoju lub przyjemności
Czy miałaś poczucie radości? Szczęścia
Czy miałaś poczucie harmonii lub jedności ze wszechświatem? Czułam się zjednoczona lub jednością ze światem
Czy nagle miałaś wrażenie, że wszystko rozumiesz? Wszystko o wszechświecie
Czy wróciły do ciebie sceny z przeszłości? Moja przeszłość przemknęła mi przed oczami, poza moją kontrolą. Tylko to, że cały wszechświat tętni życiem — nie tylko tutaj, na Ziemi, ale wszędzie. Że kluczem są wzajemna tolerancja i miłość.
Czy pojawiły się sceny z przyszłości? Sceny z przyszłości świata
Czy dotarłaś do jakiejś granicy lub ograniczającej struktury fizycznej? Tak . Musiałam pozostać na zewnątrz, dopóki nie pozwolono mi wejść.
Bóg, duchowość i religia:
Jaka była twoja religia przed doświadczeniem? Nie jestem pewna
Czy twoje praktyki religijne zmieniły się od czasu twojego doświadczenia? Tak Nie wierzę już w ŻADNĄ zorganizowaną religię, ponieważ większość z nich wzajemnie sobie przeczy i wywołuje wojny, nie tolerując przekonań innych.
Jaka jest teraz twoja religia? Umiarkowana „Teraz już nie wierzę w żadną zorganizowaną religię”.
Czy zmieniły się twoje wartości i przekonania z powodu tego doświadczenia? Tak Nie wierzę już w ŻADNĄ zorganizowaną religię, ponieważ większość z nich wzajemnie sobie przeczy i wywołuje wojny, nie tolerując przekonań innych.
Czy widziałaś duchy zmarłych albo postaci religijnych? Naprawdę je widziałam
Odnośnie naszego ziemskiego życia poza religią:
Czy podczas swojego doświadczenia zdobyłaś specjalną wiedzę lub informacje o celu swojego życia? Tak
Czy twoje relacje z ludźmi zmieniły się w jakiś szczególny sposób z powodu twojego doświadczenia? Tak Zmieniły się na lepsze. Pomogło to w moich relacjach, ponieważ inaczej radzę sobie z problemami.
Po Doświadczeniu Bliskości Śmierci (DBS):
Czy doświadczenie było trudne do wyrażenia słowami? Tak Próbuję pomóc ludziom zrozumieć, ale trudno to wyjaśnić słowami. Właściwie kiedy mówię, że powiedziano mi to czy tamto, nie mam na myśli słów. Te rzeczy po prostu pojawiały się w mojej głowie i wiedziałam.
Czy masz jakieś psychiczne, niezwykłe lub inne specjalne zdolności po tym doświadczeniu, a których nie miałaś przed nim? Nie
Czy kiedykolwiek podzieliłaś się tym doświadczeniem z innymi? Tak
Czy miałaś jakąkolwiek wiedzę na temat doświadczeń bliskich śmierci (NDE) przed swoim doświadczeniem? Tak Miałam krótkie doświadczenie w styczniu 1973 roku, pod wpływem znieczulenia podczas operacji usunięcia macicy.
Co sądziłaś o rzeczywistości swojego doświadczenia krótko (kilka dni lub tygodni) po tym, jak to się stało? Doświadczenie było zdecydowanie realne
Co teraz sądzisz o rzeczywistości swojego doświadczenia? Doświadczenie było zdecydowanie realne
Czy kiedykolwiek w twoim życiu cokolwiek odtworzyło jakąkolwiek część tego doświadczenia? Nie
Czy są jakieś inne pytania, które moglibyśmy zadać, aby pomóc ci opowiedzieć o twoim doświadczeniu? Nie zadawajcie powtarzających się pytań.
Opisz Doświadczenie 20532:
Całe to doświadczenie wydawało się tak realne. Jestem pewna, że takie było. Wiele się wydarzyło i wiele zostało powiedziane — zbyt dużo, żebym mogła wszystko opisać. Zanim wróciłam, zobaczyłam Jezusa. Powiedział, że muszę wrócić do swojego ciała, bo nie nadszedł jeszcze mój czas, by wejść do domu Jego Ojca. Moim zadaniem tutaj jest teraz zbliżyć się do rodziny i nieść Jego miłość wszędzie, dokąd pójdę, każdemu, kogo spotkam. Pokazano mi myśli i zamiary wszystkich ludzi — dobre i złe. Nawet teraz nadal wyczuwam myśli i emocje innych. Nie pamiętam wszystkiego naraz; wspomnienia wracają urywkami.
Informacje Ogólne:
Płeć: Kobieta
Data wystąpienia DBS: 1999
Czy w czasie twojego doświadczenia wystąpiło związane z nim zdarzenie zagrażające życiu? Nie. Związane z operacją. Atak serca . Po wielu zawałach serca, kilku zabiegach wszczepienia stentów i angioplastykach przeszłam operację wszczepienia trzech bypassów. Po pięciu dniach wróciłam do domu. Doszło do zatrzymania krążenia i musiałam wrócić do szpitala na wszczepienie rozrusznika. Na szczęście była przy mnie znajoma osoba, która zadzwoniła pod numer 911. W karetce unosiłam się nad sobą i patrzyłam w dół. P
Elementy DBS:
Jak oceniasz treść swojego doświadczenia? Pozytywnie
Czy są jakieś leki lub zabiegi, które mogły mieć wpływ na to doświadczenie? Nie
Czy to doświadczenie w jakikolwiek sposób przypominało sen? W żadnym razie, to nie był sen.
Czy czułaś się oddzielony od ciała? W którym momencie doznania twój poziom świadomości i czujności był najwyższy? Wiem, że umarłam, bo słyszałam, jak ratownik mówił, że na monitorze jest płaska linia. Potem przez mniej więcej tydzień byłam w śpiączce. Kiedy się wybudziłam, kilkoro moich dzieci i wnuków było w sali szpitalnej i modliło się nade mną.
Czy czas wydawał się przyspieszać lub zwalniać? Nie . Czas nie istniał. Wydawało mi się, że byłam tam bardzo, bardzo długo.
Proszę porównać swoje wrażenia słuchowe podczas doznania z codziennymi, które miałaś bezpośrednio przed doznaniem. Tak . Cicha muzyka, głosy, ale nie wypowiadane na głos, tylko przekazywane w myślach.
Czy zdawałaś się być świadoma tego, co dzieje się gdzie indziej, jakby w procesie percepcji pozazmysłowej? Tylko głosy, które słyszałam między domem a szpitalem.
Czy wchodziłaś do tunelu lub przemieszczałaś się przez tunel? Tak Widziałam wielu ludzi, którzy wydawali się zdezorientowani i zagubieni.
Czy spotkałaś lub byłaś świadoma obecności jakichkolwiek zmarłych (lub żywych) istot? Tak . Było wokół mnie, a w oddali było jaśniejsze.
Czy widziałaś jakieś nieziemskie światło? Tak Wokół mnie, a w oddali jaśniejsze.
Jakie emocje czułaś podczas doświadczenia? Miłość, spokój, ciekawość. Czułam też, że to doświadczenie, dzięki któremu się uczę.
Czy nagle miałaś wrażenie, że wszystko rozumiesz? Wszystko o wszechświecie . Wiele mi przekazano i pokazano.
Czy pojawiły się sceny z przyszłości? Sceny z przyszłości świata . Zbyt wiele, żeby to wyjaśnić, a poza tym i tak nikt by mi nie uwierzył.
Czy dotarłaś do jakiejś granicy lub ograniczającej struktury fizycznej? Tak . W tunelu, przed bramą. Nie widziałam nikogo z bliskich, choć czułam ich obecność. Uwierzcie mi, próbowałam, ale nie mogłam ich zobaczyć.
Bóg, duchowość i religia:
Jaka była twoja religia przed doświadczeniem? Nie jestem pewna
Jaka jest teraz twoja religia? Umiarkowana
Czy zmieniły się twoje wartości i przekonania z powodu tego doświadczenia? Tak Zawsze byłam wierząca, ale teraz wierzę jeszcze mocniej. Muszę powiedzieć, że czuję się lepszym człowiekiem.
Odnośnie naszego ziemskiego życia poza religią:
Doświadczenie na przestrzeni czasu było: Pozostało mniej więcej takie samo
Czy twoje relacje z ludźmi zmieniły się w jakiś szczególny sposób z powodu twojego doświadczenia? Teraz lepiej dogaduję się z partnerem i innymi ludźmi. Przebywam w domu i prawie z niego nie wychodzę. Nie wierzę w zorganizowaną religię stworzoną przez ludzi. Mam głęboką wiarę i modlę się za wszystkich. Daję też wiele dobrych rad.
Po Doświadczeniu Bliskości Śmierci (DBS):
Czy doświadczenie było trudne do wyrażenia słowami? Nie jestem pewna Może trochę. Na początku była ciemność, jakby szarość. Potem zaczęłam dostrzegać światło. Stawało się coraz jaśniejsze i zauważyłam, że pędzę w jego stronę. Przeszłam przez tunel, ale wyglądało na to, że przejście jest zamknięte. Podeszły do mnie dwie istoty, które przypominały mi mnichów w długich szatach. Powiedziały, że muszą uzyskać zgodę na mój pobyt. Kiedy się porozumiewały, nie było głosów, tylko myśli, ale doskonale je rozumiałam. Jedna zniknęła, wracając w stronę tunelu, a druga została i rozmawiała ze mną. Uniosła ramię i pokazała mi ogromną salę przypominającą bibliotekę, pełną istot. Były tam, żeby się uczyć. Wiele mi mówiła, ale nie pamiętam co. Potem wróciła ta, która odeszła. Obie coś omówiły i ponownie do mnie podeszły. Otrzymały polecenie, żeby odesłać mnie tutaj, bo moja praca jeszcze się nie skończyła. Powiedziały, żebym nadal robiła to, co dotąd, aż nadejdzie mój czas odejścia. Powiedziały też, że muszę tutaj zostać, żeby zobaczyć prawnuki, które wkrótce się urodzą. (Naprawdę wydarzyło się zbyt wiele, żebym mogła wszystko opisać). Może miesiąc po wyjściu ze szpitala zadzwoniła moja trzecia córka i powiedziała, że moja wnuczka urodziła córeczkę. Od tamtej pory mam jeszcze troje prawnuków.
Czy masz jakieś psychiczne, niezwykłe lub inne specjalne zdolności po tym doświadczeniu, a których nie miałaś przed nim? Tak Zawsze je miałam, ale teraz są silniejsze.
Czy jest jakiś fragment lub kilka fragmentów twojego doświadczenia, które są dla ciebie szczególnie znaczące lub ważne? Nie ma najgorszej części. Najlepsze jest to, czego się nauczyłam, oraz fakt, że mogę uczyć ludzi, jak lepiej żyć.
Czy kiedykolwiek podzieliłaś się tym doświadczeniem z innymi? Tak . Niektórzy wierzą, inni nie. Ci, którzy wierzą, chcą usłyszeć wszystko, więc kiedy mogę, poświęcam czas, żeby im opowiedzieć. Wyjaśniam też, czego się nauczyłam. Myślę, że zmienia to ich nastawienie i zachowanie.
Czy jest coś jeszcze, co chciałabyś dodać mówiąc o swoim doświadczeniu? Nie. Mam wrażenie, że wciąż odpowiadam na te same pytania.
Czy zadane pytania i podane przez Ciebie informacje dokładnie i wyczerpująco opisały twoje doświadczenie? Nie jestem pewna . Częściowo. Po prostu nie jestem w stanie tyle pisać.
Czy zadane pytania i podane przez Ciebie informacje dokładnie i wyczerpująco opisały twoje doświadczenie? Częściowo. Po prostu nie jestem w stanie tyle pisać.
Czy są jakieś inne pytania, które moglibyśmy zadać, aby pomóc ci opowiedzieć o twoim doświadczeniu? Lepiej opowiedzieć o tym osobiście, bo pisząc, zbyt wiele się pomija!