من چندین هفته بود که بسیار بیمار بودم، با مشکلات قلبی و درد تقریباً مداوم قفسه ی سینه به مدت حدود دو هفته. به اورژانس مراجعه کردم، جایی که الکتروکاردیوگرام (EKG) آسیب احتمالی به دیواره ی جلویی قلبم را نشان می داد. تست استرس Lexiscan نیز آسیب در آن ناحیه را نشان داد و یک متخصص قلب در حال بررسی آنچه اتفاق میافتاد بود. به سختی میتوانستم بدون درد شدید قفسه ی سینه مسافتی را طی کنم و گاهی اوقات حتی نمیتوانستم از ماشین تا خانه بروم. خسته و خوابآلود بودم و احساس میکردم که از یک بیماری وحشتناک در حال بهبودی هستم. در نخستین حمله ی شدید، با درد شدید به اورژانس مراجعه کردم. میلرزیدم و درد مانند چاقویی بود که مستقیماً از قفسه ی سینهام عبور میکرد و به پشتم میرسید. همچنین درد شدیدی زیر دندههایم وجود داشت که به نظر میرسید به سمت بالا و به سمت قلبم شلیک میشود. به سختی میتوانستم نفس بکشم و صادقانه فکر میکردم که قرار است همان روز بمیرم. با این حال، پزشکان به من گفتند که این یک حمله ی قلبی نیست و آنها نمیدانستند چه چیزی باعث درد میشود.
حدود پنج روز بعد، در طول یک حمله ی دیگر درد، تجربه ای غیرمعمول داشتم. مطمئن نیستم که خواب میدیدم یا در حالت بیداری بود، اما آنقدر واضح و سورئال بود که به نظر نمیرسید خواب باشد. یک فرشته، یک موجود یا چیزی که نمیتوانم آن را شناسایی کنم، به سمت من آمد و با آرامش گفت: «تقریباً وقت رفتن است.» فوراً فهمیدم که این به معنای مرگ قریبالوقوع من است، اما به طرز عجیبی، ناراحت یا ترسیده نبودم. من به سادگی آنچه را که به من گفته شده بود پذیرفتم. تقریباً هفت روز بعد، در حالی که تنها خوابیده بودم، تجربه ی زیر را داشتم.
به یاد دارم که به لبه ی یک رودخانه زیبا رسیدم و موجودی در کنارم در سمت چپم بود، اگرچه واقعاً نمیتوانستم آن را به وضوح ببینم. به نظر میرسید که با هم حرکت میکنیم، اما دقیقاً راه نمیرفتیم. من یک بدن داشتم، اما به نظر میرسید که شناورم. آن موجود از طریق ذهنم با من ارتباط برقرار میکرد و من نیز میتوانستم به همان روش با او ارتباط برقرار کنم. ما بدون این که بلند صحبت کنیم یا دهانمان را تکان دهیم، مکالمهای داشتیم.
آن موجود چیزی را به من گفت که خیلی واضح به یاد دارم، با این کلمات دقیق: «کار تو تمام شده است. میتوانی بروی.» سپس به نحوی توجه مرا به سمت رودخانه جلب و اشاره کرد که باید از آن عبور کنم. به یاد نمیآورم که آیا به بازوهایش اشاره یا از آنها استفاده کرد، اگرچه به نظر میرسید که شکل انسانی دارد.
هیچ پلی یا چیزی برای کمک به عبور من وجود نداشت، اما فهمیدم که میتوانم به راحتی روی آب شناور شوم. در طرف دیگر، افراد زیادی در حال رفت و آمد بودند، ظاهراً به فعالیتهای روزانه خود مشغول بودند و همه ی آنها خوشحال به نظر میرسیدند.
آن مکان فوقالعاده زیبا بود، با درختان سرسبز و باشکوه و رودخانهای آبی و شفاف. همه چیز آرام و دوستداشتنی بود و حتی هوا بوی فوقالعادهای میداد، اگرچه نمیتوانم عطر آن را به طور کامل توصیف کنم. شاید چیزی شبیه بوی تازه و تمیز رودخانهای در کوهستان بود. واقعاً نمیتوانم آن را با هیچ چیز آشنایی مقایسه کنم، اما به یاد دارم که همه چیز چقدر زیبا بود. فهمیدم که آزادم از رودخانه عبور کرده و به مردم آن طرف بپیوندم.
سپس شروع به فکر کردن به نوهام، اسکارلت، کردم که زیباترین موهای بلند بلوند را دارد. به این فکر کردم که چقدر او را دوست دارم، و همچنین به مردی فکر کردم که با تمام وجود دوستش دارم.
آن موجود به من یادآوری کرد که حق انتخاب دارم، اما به نظر میرسید که به من یادآوری میکند که چقدر در زمین درد کشیدهام. بدنم به شدت رنج میبرد، چون مدت زیادی بیمار بودم و از عشق به این مرد برای مدتی طولانی، درد عاطفی هم داشتم. انگار آن موجود داشت به من کمک میکرد تا همه ی چیزهایی که اگر تصمیم به ماندن میگرفتم به آنها برمیگشتم، را به خاطر بیاورم. شروع کردم به صحبت با آن موجود درباره ی این موضوع و به زیبایی رودخانههای روی زمین فکر میکردم، به اینکه موهای اسکارلت چقدر زیبا بود، و اینکه چقدر احساس فوقالعادهای است که با وجود این دردهای عاطفی، عاشق این مرد هستم. آنقدر زیبایی و عشق در آن چیزها وجود داشت که نمیخواستم آنها را پشت سر بگذارم. در طول مکالمهمان، همه چیز کاملاً خنثی بود، بدون هیچ فشار یا قضاوتی در مورد این که چه کاری باید انجام دهم. سپس از آن موجود یک سوال ساده پرسیدم: "نمیتوانم کمی بیشتر بمانم؟"
لحظهای که آن سوال را پرسیدم، همه چیز تغییر کرد. فوراً شروع به عقب رفتن کردم و از رودخانه دور شدم. تقریباً مثل صحنهای در یک فیلم بود که همه چیز ناگهان سیاه میشود، با این تفاوت که سریعتر از آنچه میتوانم توصیف کنم اتفاق افتاد. انگار در عرض یک ضربان قلب، پیش از این که حتی بتوانم فکرم را تمام کنم، همه چیز ناپدید شد و ناگهان دوباره به تختم برگشتم.
شب بود و من به پهلو روی تخت دراز کشیده بودم و با گیجی به اطراف نگاه میکردم. احساس عجیبی داشتم و تا حدودی نفسم بند آمده بود. قفسه ی سینهام درد میکرد و ماسک فشار مثبت مداوم راه هوایی (CPAP) هنوز روی صورتم بود. دستگاه هوا را با شدت زیادی میدمید، درست مانند هنگامی که درست نفس نمیکشیدم.
من وحشتزده، با چشمانی کاملاً باز، به اطراف اتاق تاریک نگاه و تلاش میکردم بفهمم چه اتفاقی افتاده است. احساس بیدار شدن از یک خواب معمولی را نداشتم. انگار ناگهان به تختم برگشته بودم، کاملاً هوشیار، اما قادر به توضیح این گذار نبودم. آن شب تنها بودم، بنابراین نمیدانم وقتی خواب بودم از نظر فیزیکی چه اتفاقی برایم افتاده بود. برای روزها، هفتهها و حتی ماهها بعد، تلاش میکردم بفهمم دقیقاً چه چیزی را تجربه کرده بودم.
جنسیت: زن
تاریخ تجربه ی نزدیک به مرگ: 07/00/2026
عناصر NDE:
در زمان تجربه ی شما، آیا رویداد تهدیدکننده ی زندگی مرتبطی وجود داشت؟ نامطمئن من چندین هفته به شدت بیمار بودم، با درد تقریباً مداوم قفسه ی سینه، مشکل در تنفس و آسیب احتمالی قلب که توسط آزمایشهای پزشکی نشان داده شده بود. در یک دوره ی سخت، درد قفسه ی سینه شدیدی را تجربه کردم که به پشتم سرایت و گمان کردم که در حال مرگ هستم. پزشکان حمله ی قلبی را رد کردند اما نتوانستند علت آن را تعیین کنند. حدود پنج روز بعد، موجودی به من گفت: "تقریباً وقت رفتن است." تقریباً هفت روز پس از آن، این تجربه را در حالی که تنها خوابیده بودم، داشتم. نمیدانم از نظر جسمی چه اتفاقی افتاد.
آیا یک احساس جدایی از بدن خود را داشتید؟ نه پس از این که به من دستور داده شده بود از رودخانه عبور کنم، در حالی که داشتم فکر میکردم که آیا میتوانم کمی بیشتر بمانم. کاملاً هوشیار بودم. میتوانستم بدون صحبت کردن با آن موجود گفتگو کنم. بدون این که نگاه کنم میدانستم که آنها آنجا هستند. درختان شگفت زده بودند.
در چه زمانی از این تجربه، در بالاترین سطح هوشیاری خود بودید؟ هوشیاری و بیداری بیشتر از حد معمول نه
آیا به نظر میرسید زمان سریعتر یا کندتر شده است؟ نه زنده تر از حد معمول لطفاً بینایی خود را در طول این تجربه با بینایی روزمره تان که بلافاصله پیش از زمان تجربه داشتید، مقایسه کنید. میتوانستم رگههایی از آب رودخانه را ببینم. و به نوعی میتوانستم باد را ببینم که در میان درختان و اطراف آب میچرخید. لطفاً شنوایی خود را در طول این تجربه با شنوایی روزمره تان که بلافاصله پیش از زمان تجربه داشتید، مقایسه کنید. میتوانستم صدای پچپچ مردم را در آن سوی ساحل رودخانه بشنوم، حتی اگر خیلی دور بودیم.
آیا به نظر میرسید که از اتفاقاتی که در جای دیگری در حال رخ دادن است، آگاه هستید؟ نه نه
آیا در تجربه خود موجودی را دیدید؟ نه بله احتمالاً ۱۰۰ موجود در آن سوی رودخانه در حال رفت و آمد بودند. فکر نمیکنم آنها را «فوت شده» بنامم، چون خودم را «فوت شده» نمیدانستم، اما آنها افرادی در همان وضعیت وجودی من بودند، بنابراین گمان میکنم از دیدگاه ما که اکنون اینجا روی زمین زنده هستیم، آنها فوت شده محسوب میشوند.
آیا نوری درخشان را دیدید یا احساس کردید که با آن احاطه شدهاید؟ نه نه
آیا به نظر میرسید وارد دنیای دیگری شدهاید؟ قلمرویی آشکارا عرفانی یا غیرزمینی جایی در کنار رودخانه با مردم بود.
در طول این تجربه چه عواطفی را تجربه کردید؟ آرامش، سکون، رهایی از درد، آسودگی، عشق، اشتیاق.
آیا یک احساس آرامش یا لذت را داشتید؟ آرامش یا لذت باورنکردنی نه
آیا یک حس هماهنگی یا وحدت با کیهان را تجربه کردید؟ احساس میکردم دیگر با طبیعت در تضاد نیستم. همه چیز در مورد خودم یا دیگران به نظر میرسید که فهمیدم کارم تمام شده و اگر تصمیم بگیرم به زمین برگردم، دیگر لازم نیست تقلا کنم. فقط میتوانم عشق بورزم. در آرامش باشم. عجله نکنم. سعی نکنم چیزها را به زور به دست بیاورم. سعی نکنم بیشتر از آنچه بودهام باشم. این که کاری که قبلاً انجام دادهام کافی بوده و لازم نبوده بیشتر باشم.
آیا صحنههایی از گذشتهات برگشتند؟ گذشتهام، خارج از کنترلم، جلوی چشمانم رژه رفت. نه کاملاً صحنههایی از گذشتهام، اما صحنههای کوچکی از با هم بودن من و نوهام، و صحنههایی با مردی که دوستش دارم و زمانهایی که با هم گذراندهایم را به یاد آوردم. بله رودخانه.
آیا به مرز یا نقطهای بدون بازگشت رسیدید؟ به یک تصمیم آگاهانه یا قطعی برای بازگشت به زندگی رسیدم. به نوهام و مردی که دوستش دارم فکر کردم و پرسیدم که آیا میتوانم کمی بیشتر بمانم، حتی با وجود این که آن موجود به من گفته بود وقت رفتن است.
پیش از تجربهتان چه دینی داشتید؟ ادیان دیگر یا چندین دین من مسیحی بزرگ شدم، با این حال، وقتی حدود ۲۷ سالم بود از کلیسا دور شدم. مدت زیادی معتقد بودم که اصلاً خدایی وجود ندارد، و در نهایت به این باور برگشتم که خدایی وجود دارد، اما نه مانند یک مرد بزرگ در آسمان، فکر نمیکنم. یک موجود ذیشعور، بله. مهربان. دوستداشتنی. نه
اکنون دین شما چیست؟ ادیان دیگر یا متعدد این تغییر نکرده است. باورهای من در مورد آنچه که فکر میکردم خدا قبل و بعد از آن بوده، همانند است. محتوایی که با باورهایی که در زمان تجربه ی خود داشتید، کاملاً سازگار بود. نمیدانم که آیا هیچ باور خاصی در مورد این که فکر میکردم این برای من چگونه خواهد بود، داشتم یا نه.، فقط این که نیازی به ترسیدن نداشتم.
آیا به دلیل تجربهتان تغییری در ارزشها و باورهایتان داشتید؟ نه
آیا با موجوداتی برخورد کرده یا از آنها آگاه شدید که قبلاً روی زمین زندگی میکردند و در ادیان با ذکر نام توصیف شدهاند (مثلاً: عیسی، محمد، بودا و غیره) ؟ نه
در طول تجربه ی خود، آیا اطلاعاتی در مورد وجود پیش از مرگ کسب کردید؟ نه نه
در طول تجربه ی خود، آیا اطلاعاتی در مورد وجود خدا کسب کردید؟ نه
در طول تجربه تان، آیا دانش یا اطلاعات خاصی در مورد هدف تان کسب کردید؟ نه نامطمئن فقط این که کار خاص من انجام شده است، که گمان میکنم به این معنی است که کار خاصی برای انجام دادن داشتم. در زندگی واقعیام، خیلی نگران این بودم که برای یادگیری چه چیزی به اینجا آمدهام، برای انجام چه کاری اینجا آمدهام، چرا اینجا روی زمین بودم. و آن موجود به من گفت که کارم انجام شده بود.
در طول تجربهات، آیا در مورد زندگی پس از مرگ اطلاعاتی کسب کردید؟ نه نه
آیا در طول تجربه تان، در مورد دشواری ها، چالشها و سختیهای زندگی اطلاعاتی کسب کردید؟ نه نه
پس از تجربهتان، چه تغییرات سبک زیستنی در زندگی شما رخ داد؟ تغییرات جزئی در زندگی من نمیتوانم آن را توضیح دهم. به نوعی مرا تغییر داد. میتوانم آرام باشم و زندگی کنم. نه
پس از NDE:
آیا بیان این تجربه با کلمات دشوار بود؟ بله ۳ ماه گذشته و من هنوز سعی میکنم بفهمم چگونه آن را بیان کنم. من این تجربه را دقیقتر از سایر رویدادهای زندگی که در زمان وقوع آن اتفاق افتادهاند، به یاد میآورم. با گذشت زمان، بخشهایی از این تجربه بیشتر و بیشتر واضح میشوند، هرچند تا به امروز واقعاً زیاد در مورد آن نخوانده یا فکر نکردهام. اما چیزهای دیگر، مانند ویزیت پزشک، بیمار بودن، راه رفتن در مه، تقریباً کاملاً فراموش شدهاند. اما این، این به اندازهای واضح است که انگار در یک لیوان آکواریوم در حال پخش است. و سپس ناگهان بو را به یاد میآورم. و سپس چگونگی باد را به یاد میآورم. و سپس پچ پچ مردم، یا چگونگی صحبت کردن آن موجود بدون صحبت کردن، یا نحوه ی شناور شدن ما، یا این که چگونه فهمیدم قرار است روی رودخانه شناور شوم را به یاد میآورم.
آیا پس از تجربهتان، استعدادهای روانی، غیرمعمول یا ویژه ی دیگری دارید که پیش از تجربه نداشته اید؟ نه
آیا تا به حال این تجربه را با دیگران به اشتراک گذاشتهاید؟ بله یک هفته. خواهرم با خنده به من گفت: «به کسی نگو، فکر میکنند دیوانه شدهای، خواهر.» بله قبلاً در مورد آن تحقیق کرده بودم. نمیدانم که چطور صرفاً دانستن چیزی میتواند واقعاً آنچه را که برایت اتفاق میافتد تغییر دهد، و به تو میگویم، چیزی برای من اتفاق افتاد. همچنین، یک بار تجربه بسیار سادهتری داشتم که در آن به سادگی از بدنم به آسمان پرتاب شدم. بدون بدن، نور درخشانی پشت سرم، بدون تونل. آن موقع یک توپ نورانی بودم و هیجانزده. فکر کردم فوقالعاده است! و بعد شیرجه زدم، در یک لحظه دوباره به داخل کشیده شدم. بنابراین، فقط دانستن، تجربهات را انتخاب نمیکند.
کمی بعد (چند روز تا چند هفته) پس از وقوع، در مورد واقعیت تجربهات چه باوری داشتی؟ احتمالاً آن تجربه واقعی نبود در هفته یا ماه اول پس از آن فکر میکردم که یک رویا است.
در هیچ زمانی از زندگیتان، آیا هیچ چیزی تا به حال هیچ بخشی از این تجربه را بازتولید کرده است؟ نه
چیز دیگری برای افزودن؟ فقط میدانم دفعه ی بعد که کنار آن رودخانه باشم، وقتی نوههایم بزرگتر شوند، فرزندانم در دهه ی بیست سالگی خود نباشند، کمی بیشتر دوست داشته باشم، آب رودخانههای زمین را روی پاهایم حس کنم و باد زمین را کمی بیشتر روی پوستم حس کنم، روزی خواهد بود که از آن عبور کنم. از رفتن نخواهم ترسید. میدانم که خود مرگ اصلاً ترسناک نیست. هیچ چیزی که آنجا تجربه کردم باعث نشد که بخواهم فرار کنم. فقط این که من کاملاً آماده رفتن از اینجا نبودم و پرسیدم که آیا میتوانم کمی بیشتر بمانم. به من کمی زمان بیشتر داده شد.