< چیس دی. – تجربه نزدیک به مرگ NDE 33592

چیس دی. – تجربه نزدیک به مرگ NDE
خانه NDERF متداول NDE NDE خود را با ما در میان بگذارید

شرح تجربه:

صبح روز اول آوریل ۲۰۰۸، من بیست ساله بودم و به عنوان یک سرباز نیروی هوایی، روزنامه‌نگار امور عمومی در پایگاه نیروی هوایی لانگلی(Langley) در ویرجینیا خدمت می‌کردم. در دوره ی آموزشی SERE هر دو زانویم آسیب دیده بود و داشتم مراحل بازنشستگی پزشکی را طی می‌کردم. از این که شغل نظامی‌ام را که برایش برنامه‌ریزی کرده بودم از دست می‌دادم، افسرده بودم. آن روز صبح سر کار حاضر نشدم و سرپرستم مرا بیهوش روی کف اتاق خوابگاهم پیدا کرد. مرا به بیمارستان لانگلی بردند.

در بیمارستان به طرز شگفت‌آوری احساس طبیعی داشتم. کارکنان آزمایش‌هایی انجام دادند و هیچ دلیل مشخصی برای غش کردنم نیافتند . آنها به من گفتند که اگر عکس قفسه ی سینه‌ام طبیعی باشد، احتمالاً به خانه می‌روم. یک پرستار سرم را در بازویم تنظیم کرد و بیرون رفت و سپس زنگ‌ها به صدا درآمدند. بینایی‌ام تار شد و به نظر می‌رسید همه چیز کند شده است در حالی که مردم به داخل اتاق هجوم می‌آوردند.

در وضعیتی که کارکنان روی من کار می‌کردند، احساس کردم کسی در سمت چپم نشست و شروع به نوازش بازویم کرد. صدای مردانه ی آرامی به من گفت که همه چیز خوب خواهد شد. او گفت که دردی را در بازویم احساس خواهم کرد، این که هوا به سمت قلبم حرکت می‌کند و این که قلبم را متوقف خواهد کرد. سپس درد آمد، تیز و طاقت‌فرسا، مانند چیزی بسیار بزرگ که از فضایی بسیار کوچک به سمت بازوی چپم رانده می‌شود. پای راستم تیر می‌کشید. هر بار که سعی می‌کردم به چپ نگاه کنم، نمی‌توانستم. وقتی بالاخره توانستم، کسی آنجا نبود و کنار تخت به سختی جایی برای نشستن کسی وجود داشت. می‌توانستم مانیتور را ببینم و دیدم که خط صاف می‌شود. شوک را در چهره ی افرادی که تلاش می‌کردند به من کمک کنند به یاد دارم. آمبولی هوا(air embolism) از طریق تزریق وریدی، قلبم را متوقف کرده بود.

سپس درد جای خود را به یک خنکی باورنکردنی در سینه‌ام داد، گویی سینه‌ام باز شده و نور از آن بیرون می‌ریزد. نزدیک‌ترین تشبیهی که دارم، آب یخ در یک روز گرم فلوریدا است، فقط بسیار قوی‌تر. احساس کردم که از بدنم خارج می‌شوم. احساس آزادی، شادی و بی‌وزنی می‌کردم و شروع به حرکت به سمت بالا کردم. در اتاق نماندم و تماشا نکردم. مستقیماً به بهشت ​​رفتم. از یک تونل زیبا که با عشق احاطه شده بود، گذشتم. نور از خورشید درخشان‌تر اما خنک‌تر بود و حس خوشایندی داشت. احساس کردم حضورهای کوچکی با من سفر می‌کنند؛ "فرشتگان" نزدیک‌ترین کلمه‌ای است که به ذهنم می‌رسد. صداهای ظریف و شادی مانند زنگ یا زنگوله ی بادی می‌شنیدم.

مکان بعدی-ای که به یاد می‌آورم یک باغ بود. رنگ‌ها سبز، آبی، بنفش و قرمز بودند، زنده‌تر از هر چیزی روی زمین. گیاهان زنده به نظر می‌رسیدند و من کاملاً به همه چیز متصل بودم. خاک و چمن را زیر پاهای برهنه‌ام حس می‌کردم. این خیلی برجسته بود زیرا معمولاً از راه رفتن پابرهنه متنفرم. خیلی جلوتر یک مرد و یک بچه ی کوچک بودند. سپس، بدون این که راه بروم، چند قدم دورتر بودم. پسر بچه‌ای حدوداً سه یا چهار ساله با موهای بور و فر، جلو می‌دوید و با گستاخی به عقب نگاه می‌کرد، در حالی که مرد با دستانش پشت سرش دنبالش می‌کرد، لبخند می‌زد و به او اجازه می‌داد فکر کند که در حال فرار است. متوجه شدم که پسر بچه من هستم، در بهشت. یک زمانی پیش از این که همه چیز را این قدر جدی بگیرم، آنقدر خوشحال بودم.

مرد به سمت من برگشت و من فوراً فهمیدم که او عیسی است. او موهای کوتاه قهوه‌ای فر، چشمان سبز، چهره‌ای برنزه و لبخندی پهن داشت و ردایی سفید پوشیده بود. او جوان و سالم به نظر می‌رسید، بسیار متفاوت از چهره ی رنج‌کشیده ی روی صلیبی که در کلیسا می‌دیدم. قوی‌ترین احساس این بود که به خانه برگشته‌ام. ما بدون صحبت کردن، به روشی که اینجا انجام می‌دهیم، ارتباط برقرار کردیم و من فوراً چیزهای زیادی را فهمیدم. زندگی را خیلی جدی گرفته بودم. شادی‌-ای را که در آن پسر کوچک دیدم همیشه در من وجود داشت. قرار بود نور، عشق و خنده را پخش کنم و خنده به طور ویژه‌ای برجسته به نظر می‌رسید. از پیش تعیین شده بود که برمی‌گردم. عیسی لبخند زد و به من گفت: "باید برگردی" و من بدون هیچ بحثی رفتم، مثل این که ملاقات با کسی را که دوستش داری تمام کرده باشی. من هم لبخند زدم و بعد برگشتم.

چشم‌هایم را در اتاقی تاریک در بیمارستانی دیگر، یک بیمارستان غیرنظامی در همپتون، ویرجینیا، بدون هیچ مانیتور متصلی، باز کردم. یک پرستار و سپس یک پزشک، هر دو با تعجب، وارد شدند و به من گفتند که به نیروی هوایی بازگردانده خواهم شد. حالا دوم آوریل بود. نمی‌توانم بگویم قلبم چه مدت متوقف شده یا چقدر از آن زمان صرف درمان و انتقال شده بود؛ فقط می‌توانم بگویم خاطراتم کجا متوقف و دوباره شروع می‌شوند. گرسنه بودم. با یکی از دوستانم تماس گرفتم و به بیمارستان چیک-فیل-ای(Chick-fil-A) رفتیم. سپس چند روزی را در واشنگتن دی سی گذراندم. دستم در محل تزریق وریدی به شدت کبود شده بود و پیگیری‌های بعدی برای بررسی قلب اشکالی را در قلبم نشان نمی داد. من در ژوئیه ی ۲۰۰۸ از نظر پزشکی از نیروی هوایی بازنشسته شدم. حدود دوازده سال، این تجربه را فقط با حلقه ی کوچکی از خانواده و دوستانم به اشتراک گذاشتم، تا این که یک دوره ی آموزشی و مشاوره در پروژه ی جنگجویان زخمی(Wounded Warrior) در سال ۲۰۲۰ به من کمک کرد تا زبانی برای آن پیدا کنم و مرا به جامعه ی تجربه ی نزدیک به مرگ هدایت کرد.

جنسیت: مرد

تاریخ تجربه ی نزدیک به مرگ: ۰۱/۰۴/۲۰۰۸

عناصر NDE:

در زمان تجربه ی شما، آیا رویداد تهدیدکننده ی زندگی مرتبطی وجود داشت؟ بله ایست قلبی در بیمارستان پایگاه نیروی هوایی لانگلی در ۱ آوریل ۲۰۰۸، در سن ۲۰ سالگی، ناشی از آمبولی هوا از IV من. بدون CPR. بعداً در ۲-ی آوریل در یک بیمارستان غیرنظامی در همپتون، ویرجینیا به هوش آمدم.

آیا یک احساس جدایی از بدن خود را داشتید؟ من به وضوح بدنم را ترک کرده و خارج از آن وجود داشتم در بهشت، در باغ، به خصوص وقتی که پسر کوچک را به عنوان خودم شناختم و سپس عیسی را شناختم. من بسیار هوشیارتر و بسیار حاضرتر از حد معمول بودم. همه چیز واضح تر و زنده‌تر از زندگی عادی بود. همه چیز را حس می‌کردم: گرما، شادی، پاهایم در خاک. هیچ چیز شبیه یک رویا نبود.

در چه زمانی از این تجربه در بالاترین سطح هوشیاری خود بودید؟ خودآگاهی و هوشیاری بیشتر از حد معمول به طرزی باورنکردنی سریع

آیا به نظر می‌رسید زمان سرعت می‌گیرد یا کند می‌شود؟ به نظر می‌رسید همه چیز به یکباره اتفاق می‌افتد؛ یا زمان متوقف شد یا تمام معنای خود را از دست داد. زمان همزمان سریع و کند بود. به خاطر این که خیلی چیزها را فهمیدم، مکالمه با عیسی طولانی به نظر می رسید.، اما می‌توانم خاطره را در لحظاتی دوباره زندگی کنم. من دقایق را دنبال نمی کردم. به طرزی باورنکردنی زنده تر لطفاً بینایی خود را در طول این تجربه با بینایی روزمره‌تان که بلافاصله پیش از زمان تجربه داشتید مقایسه کنید. رنگ‌ها بسیار زنده تر از هر چیزی بودند که دیده بودم. سبزها، آبی‌ها، بنفش‌ها و قرمزها درخشندگی‌ای داشتند که رنگ‌های معمولی نمی توانند داشته باشند. نور از خورشید درخشان تر بود اما آسیبی نمی‌رساند. لطفاً شنوایی خود را در طول این تجربه با شنوایی روزمره‌تان که بلافاصله پیش از زمان تجربه داشتید مقایسه کنید. من صداهای ظریف و شادی مانند زنگ یا زنگوله ی بادی شنیدم و در آنها خنده احساس کردم. ارتباط با عیسی با صدای بلند بر زبان نمی آمد؛ من او را مستقیماً درک می‌کردم.

آیا به نظر می‌رسید از اتفاقاتی که در جای دیگری می‌افتاد آگاه بودید؟ نه بله یک تونل زیبا که با عشق احاطه شده بود، در حالی که به سمت بالا به سمت نوری درخشان، خنک و دلپذیر حرکت می‌کردم.

آیا در تجربه ب خود موجودی را دیدید؟ من واقعاً آنها را دیدم. بله من عیسی را دیدم و خودم را به عنوان یک پسر کوچک در بهشت ​​​. من خانواده یا دوستان فوت شده را ندیدم.

آیا نوری درخشان را دیدی یا احساس کردی که با آن احاطه شده‌ای؟ نوری به وضوح با ریشه ی عرفانی یا ماورایی. بله با نوری که از سینه‌ام بیرون می‌ریخت شروع شد، سپس با حرکت به سمت بالا مرا احاطه کرد. از خورشید درخشان تر بود اما خنک‌تر از آن بود که داغ باشد. درخشش و شادی هر دو یک چیز بودند.

آیا به نظر می‌رسید وارد دنیای دیگری شده‌اید؟ قلمرویی آشکارا عرفانی یا غیرزمینی. من مستقیماً به بهشت ​​رفتم: باغی، تقریباً شبیه جنگل، با مسیری خاکی، گل‌ها و درختانی با رنگ‌هایی زنده‌تر از هر چیز دیگری بر روی زمین. به نظر می‌رسید که فراتر از آنچه می‌توانستم درک کنم، ادامه دارد و همه چیز زنده و متصل به نظر می‌رسید.

در طول این تجربه چه عواطفی را تجربه کردید؟ سعادت کامل: آزادی، شادی، عشق، امنیت، حس بازگشت به خانه، آشنایی و طنز ملایم.

آیا یک احساس آرامش یا لذت را داشتید؟ آرامش یا لذت باورنکردنی خوشی باورنکردنی

آیا یک احساس هماهنگی یا وحدت با کیهان را داشتید؟ احساس وحدت یا یکی بودن با جهان را داشتم. همه چیز در مورد خودم یا دیگران فهمیدم که چگونه در ترس از آینده‌ام گرفتار شده بودم و چقدر زندگی را بیش از حد جدی گرفته بودم. انگار چیزهایی را که از قبل می‌دانستم به یاد می‌آوردم.

آیا صحنه‌هایی از گذشته‌تان دوباره زنده شدند؟ نه نه

آیا به مرز یا نقطه‌ای بدون بازگشت رسیدید؟ من به یک تصمیم آگاهانه ی قطعی برای بازگشت به زندگی رسیدم. از پیش تعیین شده بود که من برمی‌گردم. عیسی لبخند زد و به من گفت: "باید برگردی" و من بدون هیچ بحثی رفتم. طبیعی به نظر می‌رسید، مانند پایان دیدار با کسی که دوستش دارید، نه چیزی برخلاف میلم.

پیش از این تجربه، دین شما چه بود؟ مسیحی - کاتولیک من توسط پدربزرگ و مادربزرگ کاتولیک ایتالیایی‌ام در اورلاندو کاتولیک بزرگ شدم و یکشنبه‌ها به کلیسا می‌رفتیم. من به عیسی مسیح اعتقاد داشتم، اما ایمانم متوسط ​​و ناپایدار بود. در بیست سالگی، روی آن تمرکز نداشتم. اگر شب قبل از مرگ از من می‌پرسیدید که وقتی می‌میریم چه اتفاقی می‌افتد، شاید در مورد ملاقات با الویس(Elvis) و خوردن شیر و کلوچه شوخی می‌کردم. بله من به طرزی باورنکردنی معنوی‌تر و متصل‌تر از قبل به ایمانم هستم. ایمان من شخصی‌تر از چیزی شده که در آن شرکت می‌کردم. من دعا و مراقبه می‌کنم، که برای من به معنای ساکت شدن و گوش دادن است.

اکنون دین شما چیست؟ مسیحی - کاتولیک کاتولیک. من به طرزی باورنکردنی معنوی‌تر و متصل‌تر از قبل به ایمانم هستم. من معتقدم که با عیسی مسیح روبرو شدم و او بخشی از زندگی روزمره ی من است. من عشق عمیق‌تری به همه چیز و همه کس دارم. من دعا و مراقبه می‌کنم و به این احترام می‌گذارم که دیگران ممکن است این سؤالات را متفاوت درک کنند. محتوایی که هم با باورهایی که در زمان تجربه خود داشتید سازگار بود و هم نبود. من کاتولیک بزرگ شدم و به عیسی مسیح ایمان داشتم، بنابراین ملاقات با او با تربیت من مطابقت داشت. اما او هیچ شباهتی به چهره ی رنج‌کشیده ی روی صلیب که من در کودکی دیده بودم، نداشت. او جوان، سالم، خندان و بازیگوش بود. و من هرگز انتظار نداشتم که خودم را به عنوان یک پسر کوچک در بهشت ​​​​با او ببینم.

آیا به دلیل تجربه‌تان تغییری در ارزش‌ها و باورهایتان ایجاد شد؟ بله من دیگر ارزش خودم را با شغل، پول و مقایسه اندازه گیری نمی کنم و شادی، خنده، عشق و حضور در کنار مردم را در اولویت‌هایم قرار داده‌ام. من عشق عمیق‌تری به همه چیز و همه کس دارم. سال‌ها طول کشید تا به طور مداوم این را زندگی کنم. در بهشت، عیسی را دیدم و بلافاصله او را شناختم. پیش از آن، در حالی که هنوز در تخت بیمارستان بودم، صدای مردی آرام را در سمت چپم شنیدم و احساس کردم کسی بازویم را نوازش می‌کند، اما وقتی بالاخره توانستم نگاه کنم، کسی آنجا نبود. همانطور که به سمت بالا حرکت می‌کردم، حضورهای کوچکی را در اطرافم احساس می‌کردم؛ "فرشتگان" نزدیک‌ترین کلمه‌ای است که من دارم.

آیا با موجوداتی برخورد کرده یا از آنها آگاه شدید که قبلاً روی زمین زندگی می‌کردند و در ادیان با ذکر نام توصیف شده‌اند (مثلاً: عیسی، محمد، بودا و غیره)؟ بله عیسی. او جوان و سالم به نظر می‌رسید، با موهای کوتاه و فرفری قهوه‌ای، چشمان سبز، چهره‌ای برنزه، لبخندی پهن و ردایی سفید. این با آن چهره ی رنج‌کشیده ی روی صلیب که من با آن بزرگ شده بودم، بسیار متفاوت بود. این شناخت فوری و کامل بود.

در طول تجربه‌تان، آیا اطلاعاتی در مورد وجود پیش از مرگ به دست آوردید؟ نامطمئن من عمیقاً با عیسی و بودن در آنجا آشنا بودم، گویی چیزی را به یاد می‌آوردم، اما نمی‌توانم به خاطرات قبلی خاصی اشاره کنم. بله من کاملاً با همه چیز احساس ارتباط می‌کردم. تمام باغ زنده و در ارتباط به نظر می‌رسید، حس تعلق به چیزی زنده.

در طول تجربه‌تان، آیا اطلاعاتی در مورد وجود خدا به دست آوردید؟ بله من عیسی را دیدم و عشق و آشنایی-ای را احساس کردم که نیازی به معرفی ندارد.

در طول تجربه‌تان، آیا دانش یا اطلاعات خاصی در مورد هدف خود به دست آوردید؟ بله برای گسترش نور، عشق و خنده، و به یاد آوردن شادی-ای که در کودکی داشتم. بله من پیامی برای گسترش نور، عشق و خنده دریافت کردم. زندگی قرار است با شادی زیسته شود و ارزش من با شغلی که برنامه‌ریزی کرده بودم اندازه گیری نمی‌شد.

آیا در طول تجربه‌تان، اطلاعاتی در مورد زندگی پس از مرگ به دست آوردید؟ پس از این که قلبم ایستاد، مستقیماً به بهشت ​​رفتم و من کاملاً خودم را و به طور کامل زنده احساس کردم. بودن در آنجا مانند بازگشت به خانه بود. بله خنده مهم است. آن بخش از پیام به نظر ایتالیک می‌آمد. شادی را می‌توان در لحظات کوچک و معمولی یافت، نه فقط در دستاوردهای بزرگ.

آیا در طول تجربه‌تان، اطلاعاتی در مورد دشواری ها، چالش‌ها و سختی‌های زندگی به دست آوردید؟ بله فهمیدم که زندگی را خیلی جدی گرفته و اجازه داده بودم ترس در باره ی کار، پول و آینده تصمیم بگیرد که آیا زندگی من ارزشمند است یا خیر. این اجازه‌ای برای کنار گذاشتن مسئولیت‌ها نبود، اما آن نگرانی‌ها ارزش من را تعریف نمی‌کردند. بله احساس عشق و دوست داشته شدن همه چیز را پر کرده بود: تونل، نور، بودن با عیسی و تماشای او با پسر کوچک، مانند پدری با پسرش.

پس از این تجربه چه تغییراتی در زندگی شما رخ داد؟ تغییرات بزرگی در زندگی من همه چیز به طرزی باورنکردنی عالی است. من از مرگ نمی‌ترسم و ایمان قوی و حس هدفمندی قوی دارم. قبلاً ایمانم متوسط ​​و حس هدفم پایین بود. تقریباً بلافاصله، می‌خواستم زندگی کامل‌تری داشته باشم. پس از بازنشستگی پزشکی‌ام در ژوئیه ی ۲۰۰۸، به چیزهایی که همیشه در موردشان کنجکاو بودم بله گفتم: کلاس‌های استندآپ کمدی در ساحل ویرجینیا (من در برنامه ی فارغ‌التحصیلی حضور داشتم)، آموزش مربی رقص باله(ballroom dance)، رقص بریک(breakdancing)، عکاسی، گویندگی ورزشی، رادیو و کار دی‌جی(DJ)، که مرا به کشتی‌های کروز کارناوال هدایت کرد، جایی که با همسرم، سارا، آشنا شدم. بعداً وارد یک زندگی جدی کاری شده و ارتباطم را با آن شادی از دست دادم، تا این که در اکتبر ۲۰۲۰ در یک دوره ی آموزشی «اودیسه پروژه جنگجوی زخمی» شرکت کردم و مشاوره‌های پس از آن به من کمک کرد تا دوباره ارتباط برقرار کنم. به دانشگاه برگشتم، به انجمن بین‌المللی توسعه‌دهندگان (IANDS) پیوسته و شروع به سخنرانی عمومی کردم. بله در اوایل، آنقدر به دنبال تجربیات جدید بودم که احتمالاً برخی از دوستی‌هایم را از دست دادم. با گذشت زمان، یاد گرفتم که بیشتر در کنار همسر و پسرانم باشم، هم مراقبت دریافت کنم و هم مراقب باشم و به جانبازان گوش دهم بدون این که نیازی باشد داستان‌هایشان با مال من مطابقت داشته باشد.

پس از NDE:

آیا بیان این تجربه با کلمات دشوار بود؟ بله زبان می‌تواند کسی را به لبه ی خاطره ببرد بدون این که اجازه دهد آن را ببیند. حتی «سفید» نامیدن نور هم خیلی کوچک است و من می‌توانم رنگ‌های باغ را نام ببرم اما احساسی که با آنها همراه بود را نه. اغلب آرزو می‌کنم می‌توانستم آن را نقاشی کنم. من این تجربه را دقیق‌تر از سایر رویدادهای زندگی که در زمان وقوع آن اتفاق افتاده‌اند به یاد می‌آورم. کاملاً واضح‌تر از سایر رویدادهای سال ۲۰۰۸. هنوز هم می‌توانم همه احساسات و عواطف را به راحتی حس کنم. خاک زیر پایم، خنده ی پسر کوچک و لبخند عیسی از واضح‌ترین خاطرات زندگی من هستند.

آیا پس از این تجربه، استعدادهای روحی، غیرمعمول یا ویژه ی دیگری دارید که پیش از آن تجربه نداشته اید؟ بله از زمان تجربه‌ام، شهود من بسیار قوی‌تر شده است. من اغلب حس می‌کنم که می‌دانم شخص دیگری چه چیزی را تجربه می‌کند: مشکلات، مبارزات یا دردهای آنها. تقریباً هر روز پیشگویی‌هایی دارم که به حقیقت می‌پیوندند. وسایل الکترونیکی نیز تمایل دارند که در اطراف من بشکنند. من سعی می‌کنم در مورد آنچه به اشتراک می‌گذارم، مراقب و مهربان باشم.

آیا تا به حال این تجربه را با دیگران به اشتراک گذاشته‌اید؟ بله

من فوراً به یکی از دوستانم گفتم که مرده‌ بودم و داشتم از گرسنگی می مردم، و در ۲ آوریل ۲۰۰۸ در فیس‌بوک در مورد آن شوخی می کردم. برای حدود دوازده سال، شرح کامل‌تر را فقط با خانواده، دوستان نزدیک و افرادی که به آنها اعتماد داشتم به اشتراک گذاشتم، زیرا می‌ترسیدم که در فرهنگ نظامی قضاوت یا به عنوان فردی نامناسب دیده شوم. حدود سال ۲۰۲۰، یک کشیش به من توصیه کرد  به مردم چیزی نگویم، که این مرا دلسرد کرد. در سال ۲۰۲۰، پس از این که مشاورم پرسید: «آیا تجربه ی نزدیک به مرگ داشته‌ای؟ » کار دایان کورکوران(Diane Corcoran) با جانبازان و IANDS را پیدا کردم و آغاز به صحبت عمومی کردم. اکنون، سایر جانبازان(veterans) اغلب پس از صحبت من، بی‌سروصدا تجربیات خود را با من به اشتراک می‌گذارند.

آیا پیش از تجربه ی خود از تجربه ی نزدیک به مرگ (NDE) اطلاعی داشتید؟ نه کاملاً واقعی، واقعی‌تر از واقعی. من می‌دانستم چه چیزی را به خاطر دارم: خط صاف، خنکی در سینه‌ام، تونل، پاهایم در باغ. من در مورد آن شوخی می‌کردم چون بیست سالم بود و نمی‌دانستم چگونه در باره اش صحبت کنم، اما هرگز به آن شک نکردم.

حالا در مورد واقعیت تجربه‌تان چه باوری دارید؟ تجربه قطعاً واقعی بود. هنوز هم واقعی‌تر از واقعی است. یکی از واضح‌ترین خاطرات زندگی من باقی مانده است. هنوز هم به راحتی می‌توان همه ی عواطف را حس کرد و از آن زمان به بعد، هر انتخاب اصلی را شکل داده است. من آن را به عنوان شهادت شخصی به اشتراک می‌گذارم و به این که دیگران ممکن است آن را متفاوت ببینند احترام می‌گذارم.

در هیچ زمانی از زندگی‌تان، آیا هیچ چیزی تا به حال هیچ بخشی از این تجربه را بازتولید کرده است؟ بله سال‌ها بعد، در یک پرواز آرام هواپیما، احساس کردم حضوری قدرتمند مرا احاطه کرده و عیسی را با همان آشنایی شناختم. پیام این بود که وظیفه ی من نیست که درد دیگران را به دوش بکشم؛ من باید بگذارم مردم تجربه ی انسانی خودشان را زندگی کنند. او همچنین تصویر خورشید را به من داد: حتی در شب، وقتی نمی‌توانیم آن را ببینیم، هنوز آنجاست. آن تصویر به «در جستجوی نور» معنا بخشید. بله بیشتر. سخت‌ترین قسمت‌ها برای ثبت، کیفیت حسی تونل، نور، باغ و شوخ‌طبعی و گرمای بودن با عیسی است.

چیز دیگری برای افزودن؟ من یک جانباز نیروی هوایی ایالات متحده هستم و این موضوع را تا حدود دوازده سال به دلیل ترس از نحوه ی برخورد در ارتش، عمدتاً خصوصی نگه داشتم. امیدوارم به اشتراک گذاشتن آن به سایر اعضای ارتش و جانبازان کمک کند تا کمتر احساس تنهایی کنند. پیشگامانی مانند سرهنگ دایان کورکوران، که مربی من شد، این امر را ممکن ساختند. دکترای من در مشاوره با جامع، یک رشته ی غیربالینی است. من پزشک یا ارائه دهنده خدمات سلامت روان دارای مجوز نیستم. داستان من همیشه برای شنیدن رایگان خواهد بود. .