Περιγραφή Εμπειρίας:

Είχα δύο Εμπειρίες Κοντά στο Θάνατο (ΕΚΘ) με διαφορά λίγων ημερών, στις αρχές Αυγούστου του 1997.

Ήμουν δέκα εβδομάδων έγκυος στην μικρή μου κόρη.

Ο σύζυγός μου κι εγώ ήμασταν ενθουσιασμένοι καθώς περιμέναμε παιδί ύστερα από χρόνια υπογονιμότητας και δύο εξωμήτριες εγκυμοσύνες.

Η μεγαλύτερη κόρη μας είχε γεννηθεί τον Δεκέμβριο του 1995.

Ο πρώην σύζυγός μου κι εγώ είχαμε και οι δύο μεταπτυχιακό στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (MBA) και εκείνη την εποχή ζούσαμε στην πολιτεία της Ουάσινγκτον, έξω από το Σιάτλ.

Μία ή δύο εβδομάδες πριν από τις επιθανάτιες εμπειρίες, είχα έντονη καούρα, πράγμα που μου φαινόταν περίεργο τόσο νωρίς στην εγκυμοσύνη.

Είχα επικοινωνήσει πολλές φορές με το ιατρείο του γυναικολόγου-μαιευτήρα γιατί απλώς δεν αισθανόμουν “καλά”.

Επίσης, έβλεπα σχεδόν κάθε βράδυ το ίδιο έντονο όνειρο - εφιάλτη, κάτι που ήταν ασυνήθιστο για μένα, καθώς σπάνια θυμόμουν τα όνειρά μου.

Το όνειρο έδειχνε μια βίαιη καταιγίδα στη θάλασσα, με ένα ιστιοφόρο που διαλυόταν σε κομμάτια και βυθιζόταν.

Η γενική αίσθηση του ονείρου ήταν ένα βίαιο σκίσιμο και ξέσκισμα – έβλεπα τα κατάρτια να ξεριζώνονται και να πέφτουν, και όλα τα μεταλλικά κλιπ να ξεκολλάνε από το σκάφος, κάτι που μου φαινόταν περίεργο για ένα πλοίο που βυθίζεται.

Είχα την αίσθηση ότι κάποιος προσπαθούσε να τραβήξει την προσοχή μου, αλλά δεν ήξερα τι να κάνω με αυτό το επαναλαμβανόμενο ανησυχητικό όνειρο.

ΕΚΘ #1:

Στις αρχές Αυγούστου του 1997, εργαζόμουν στο σπίτι μόνη μου. Δεν μπορούσα με τίποτα να βολευτώ, καθώς η καούρα και η αίσθηση δυσοίωνης προαίσθησης – επικείμενος κίνδυνος; – γινόταν ανυπόφορη. Άφησα το γραφείο μου και πήγα στο μπάνιο για πολλοστή φορά, γιατί συνέχεια ένιωθα ότι θα κάνω εμετό. Μετά προσπάθησα να ξαπλώσω στο κρεβάτι, αλλά δεν μπορούσα να βολευτώ.

Πήγα άλλη μία φορά στο κυρίως μπάνιο, όταν ξαφνικά ένιωσα έναν διαπεραστικό πόνο στην κοιλιά και την αίσθηση ότι κάτι σκίζεται και ξεριζώνεται, ακριβώς όπως στα όνειρά μου. Κοίταξα κάτω προς την κοιλιά μου με έκπληξη, γιατί ένιωθα σαν κάποιος να μου είχε μπήξει ένα μαχαίρι. Λιποθύμησα κι έπεσα στο πάτωμα του μπάνιου, κάτι που που δεν μου είχε ξανασυμβεί. Επανήλθα στις αισθήσεις μου, επειδή άκουγα το όνομά μου να καλείται επανειλημμένα από μία αντρική φωνή με αίσθηση επείγουσας ανάγκης.

Ήμουν ξαπλωμένη στο πάτωμα, σφαδάζοντας από τον πόνο, και εξεπλάγην βλέποντας ότι το μπάνιο μου ήταν γεμάτο με μεγάλες Φωτεινές Οντότητες τις οποίες θα μπορούσα να περιγράψω καλύτερα ως Αγγέλους. Ένας Άγγελος αρσενικού γένους μίλησε και μπήκε κατευθείαν στο θέμα.

“Πρέπει να καλέσεις βοήθεια ΤΩΡΑ, αλλιώς θα γυρίσεις Σπίτι.”

Του είπα πως δεν μπορούσα να περπατήσω - ήμουν κουλουριασμένη στο πάτωμα, νιώθοντας σαν να είχε σπάσει κάποιο όργανο μέσα μου. Μου είπε: “Το μόνο που χρειάζεται είναι να είσαι πρόθυμη να προσπαθήσεις να στηριχτείς στα χέρια και στα γόνατα - τότε θα μπορούμε να σε βοηθήσουμε.”

Κατάφερα να το κάνω, και τότε ένιωσα την πιο παράξενη αίσθηση, ότι με ΣΗΚΩΣΑΝ και με μετέφεραν προς το τηλέφωνο που βρισκόταν στο κομοδίνο μου, στο υπνοδωμάτιο, ακριβώς δίπλα στο μπάνιο.

Ήταν σαν να με μετέφεραν πετώντας μερικά εκατοστά πάνω από το πάτωμα, ενώ ήμουν ακόμα στηριγμένη στα χέρια και στα γόνατα.

Περιέργως, δεν μου πέρασε από το μυαλό να καλέσω το 166 (911) - δεν το είχα καλέσει ποτέ στη ζωή μου.

Ο Άγγελος μου είπε, “κάλεσε βοήθεια”, οπότε τηλεφώνησα στον άντρα μου στη δουλειά.

Ο άντρας μου δούλευε πέντε λεπτά από το σπίτι, και νομίζω ότι ήταν η πρώτη και μοναδική φορά που τον πέτυχα αμέσως στο τηλέφωνο στη δουλειά του.

Κάλεσα το ιατρείο του γυναικολόγου, και μας είπαν να πάμε αμέσως στο ιατρείο τους, που βρισκόταν δίπλα στο τοπικό νοσοκομείο. Μας είπαν να μην παρκάρουμε, αλλά να σταματήσουμε στην είσοδο δίπλα στο ιατρείο τους, και θα με περίμεναν εκεί με αναπηρική καρέκλα. Μου είπαν να μην περπατήσω - υποθέτω πως σκέφτονταν ότι πρόκειται για αποβολή, αν και τους είπα ότι δεν υπήρχε αίμα και ότι η κοιλιά μου είχε αρχίσει να πρήζεται. (Δεν ήξερα τότε ότι αυτό ήταν ένδειξη μεγάλης εσωτερικής αιμορραγίας.)

Με μετέφεραν αμέσως στο θάλαμο υπερήχων.

Χρειάστηκε η τεχνικός υπερήχων και ο άντρας μου να με σηκώσουν και να με βάλουν πάνω στο εξεταστικό κρεβάτι, καθώς ήμουν διπλωμένη από τον πόνο.

Η τεχνικός υπερήχων δεν μπορούσε να δει καθαρά τα όργανα, καθώς έχανα πολύ αίμα εσωτερικά.

Έτρεξε να φωνάξει βοήθεια και επέστρεψε με μια μαία και έναν γυναικολόγο-μαιευτήρα. Ο γιατρός κοίταξε μία φορά την οθόνη και μου είπε ότι έπρεπε να νοσηλευτώ αμέσως.

Ένιωσα ευγνώμων που το ιατρείο του γυναικολόγου μου βρισκόταν μέσα στο νοσοκομείο, και ότι ήταν ένα νοσοκομείο που είχα σε υπόληψη και στο οποίο ένιωθα άνετα. Η μεγαλύτερη μας κόρη είχε γεννηθεί εκεί το 1995 και είχαμε πάει πολλές φορές όλα αυτά τα χρόνια, συμπεριλαμβανομένων των δύο εξωμητρίων κυήσεων το 1994 και 1996. Μου είπαν να μην σηκωθώ από το κρεβάτι ούτε για τουαλέτα, και ότι η πρώτη προτεραιότητα ήταν να ξεκινήσουν μεταγγίσεις αίματος και να βρουν την πηγή της αιμορραγίας.

Υπήρξε καθυστέρηση στην πρώτη μετάγγιση, καθώς η κεντρική τράπεζα αίματος ενημέρωσε τη νοσηλεύτρια ότι υπήρχε χαμηλό απόθεμα Αρνητικού Α, λόγω ενός μεγάλου σιδηροδρομικού ατυχήματος που είχε συμβεί πρόσφατα. Τελικά, κάποια στιγμή ξεκίνησε η πρώτη μετάγγιση από το αριστερό μου χέρι.

Ο γιατρός μου ήθελε να προχωρήσει σε επέμβαση, αλλά δεν μπορούσε να απαντήσει στην ερώτησή μου τι ακριβώς θα χειρουργούσε ή γιατί, οπότε αρχικά αρνήθηκα. Συμφωνήσαμε να το παρακολουθούμε και να περιμένουμε, και οι μεταγγίσεις και το πρήξιμο της κοιλιάς συνεχίστηκαν για αρκετές μέρες. Ο αιματοκρίτης μου έπεφτε συνεχώς, ήταν δύσκολο να μείνω ξύπνια ή συγκεντρωμένη, και ένιωθα μια παράξενη αποστασιοποίηση από ό,τι συνέβαινε. Είχα την αίσθηση ότι περπατούσα ανάμεσα σε δύο κόσμους, αποφασίζοντας αν θα μείνω ή αν θα φύγω. Ο άντρας μου δεν τα πήγαινε καλά με την κατάσταση στο νοσοκομείο.

Του ζήτησα να μην φέρει την μικρή μας κόρη να με δει, γιατί ένιωθα ότι θα τρομοκρατηθεί βλέποντάς με έτσι, και συμφωνήσαμε να περνάει τα βράδια μαζί της στο σπίτι.

Η μητέρα μου ζούσε στη Βοστώνη και δεν μπορούσε εύκολα να πάρει άδεια για να έρθει στο Σιάτλ, οπότε ένιωθα αρκετά μόνη μου. Εκ των υστέρων, συνειδητοποίησα ότι τόσο εκείνη όσο και ο άντρας μου έπρεπε να είναι μαζί μου στο νοσοκομείο. Τελικά συμφώνησα να γίνει χειρουργική επέμβαση μετά από αρκετές μέρες, γιατί ήξερα ότι έχανα αίμα.

Ο αιματοκρίτης μου έπεφτε κάθε μέρα, και πλέον δεν μπορούσαν να μου κάνουν άλλες μεταγγίσεις – πονούσα πια περισσότερο από τις ενδοφλέβιες και τις μεταγγίσεις παρά από την κοιλιακή αιμορραγία. Μου έδιναν μορφίνη για τον πόνο, κάτι που με ανησυχούσε πραγματικά επειδή ήμουν στο πρώτο τρίμηνο της εγκυμοσύνης. Κανονίσαμε χειρουργείο για την επόμενη μέρα, με δύο γυναικολόγους-μαιευτήρες.

Το είχαν προγραμματίσει για το πρώτο χειρουργείο στις 7 π.μ.

ΕΚΘ #2:

Το βράδυ πριν από το χειρουργείο προσπάθησα να χαλαρώσω μετά το δείπνο, ώστε να ξεκουραστώ όσο το δυνατόν περισσότερο για το επόμενο πρωί. Προσπάθησα να οραματιστώ μια υπέροχη έκβαση για την εγχείρηση, και τη στιγμή που το έκανα, βγήκα έξω από το σώμα μου με μια τεράστια αίσθηση ανακούφισης! Ένιωθα υπέροχα – ένιωθα πάλι “εγώ”.

Κοίταξα κάτω το σώμα μου στο κρεβάτι και με εντυπωσίασε το πόσο χλωμή ήμουν. Παρατηρούσα τον εαυτό μου και είπα: “Ουάου, είναι πραγματικά σε άσχημη κατάσταση – είναι πιο άσπρη και από τα σεντόνια!”

(Δεν είχα δει τον εαυτό μου για μέρες από τότε που μπήκα στο νοσοκομείο.)

Μου φάνηκε αστείο να σκέφτομαι ότι, “Τα μαλλιά της είναι σε τρομερή κατάσταση” – ήμουν στο κρεβάτι μέρες και δεν νομίζω να είχαμε βουρτσίσει τα μαλλιά, πόσο μάλλον να τα είχαμε λούσει.

Παρατήρησα ότι ήμουν αρκετά αποσυνδεδεμένη από εκείνο το σώμα και αναφερόμουν στον εαυτό μου σε τρίτο πρόσωπο.

Σε ένα επίπεδο αυτό με ανησύχησε, όμως ήμουν τόσο ενθουσιασμένη που δεν ένιωθα πια πόνο και αισθανόμουν τόσο υπέροχα!

Ήθελα να εξερευνήσω.

Ανέβηκα αιωρούμενη μέσα από την οροφή του δωματίου, και αμέσως είδα το Λευκό Φως του (Αιώνιου) Σπιτιού.

Ήταν υπέροχο! Θυμάμαι να σκέφτομαι “Ω Θεέ μου, μην με υποχρεώσετε να περπατήσω μέσα από κανένα μακρύ τούνελ – είμαι τελείως εξαντλημένη.”

Αμέσως εμφανίστηκε μια μακριά, άψογη ολοκαίνουργια κυλιόμενη σκάλα, κι ένιωσα τόσο ευγνώμων που ανέβαινα πάνω της με την αγνή μορφή της ψυχής μου. Ένιωθα πως έμοιαζα με μια όμορφη λευκή φωτεινή σφαίρα, γεμάτη ενέργεια που πετούσε προς όλες τις κατευθύνσεις, όμως ήμουν αρκετά “συρρικνωμένη” και δεν μπορούσα να είμαι τελείως σφαιρική εξαιτίας της κρίσιμης κατάστασης της υγείας μου. Κρατιόμουν από το κιγκλίδωμα της κυλιόμενης σκάλας με ευγνωμοσύνη - ανέβαινε, ανέβαινε, και συνέχιζε να ανεβαίνει προς το Φως - δεν είχα καμία αίσθηση του χρόνου.

Τη στιγμή που κατέβηκα από την κυλιόμενη σκάλα, με υποδέχτηκαν περίπου είκοσι Φωτεινές Οντότητες.

Ήταν σαν την πιο υπέροχη γιορτή, σαν ένα πάρτι με θέμα “Καλώς ήρθες Σπίτι!”.

Το καλωσόρισμα περιλάμβανε τους Αγγέλους που με είχαν βοηθήσει λίγες μέρες νωρίτερα να καλέσω βοήθεια από το μπάνιο μου, και τους τέσσερις παππούδες και γιαγιάδες μου, καθώς και κάποιους άλλους αγαπημένους που είχαν φύγει από τη ζωή.



Μου φάνηκε ιδιαίτερα ενδιαφέρον που ήταν εκεί οι παππούδες μου από την πλευρά του πατέρα μου, καθώς δεν τους είχα γνωρίσει ποτέ σε αυτή τη ζωή - είχαν πεθάνει πριν γεννηθώ. Η παρέα με αγκάλιασε με μια απίστευτη αγκαλιά που ήταν πέρα για πέρα εκπληκτική – δεν ήταν μόνο η άνευ όρων αγάπη, η υποστήριξη και η έλλειψη επικριτικότητας, αλλά και η ΕΝΕΡΓΕΙΑ που χρειαζόμουν, καθώς αιμορραγούσα για μέρες.

Ήταν απόλυτη ευδαιμονία. Προσπαθούσα συνεχώς να κοιτάξω πάνω από τους ώμους τους προς το Λευκό Φως, γιατί ένιωθα να με τραβάει, αλλά εκείνοι με κρατούσαν εκεί, στην κορυφή της κυλιόμενης σκάλας. (Δεν έκανα ποτέ περισσότερα από δύο βήματα στο Σπίτι — ένα για να μπω, κι αργότερα ένα για να ξαναμπώ στην κυλιόμενη σκάλα.)

Ένας από τους Αγγέλους μού είπε ότι ήταν τόσο χαρούμενοι που με είχαν πάλι Σπίτι, και ήθελε να με διαβεβαιώσει ότι δεν είχα κάνει τίποτα λάθος και ήμουν απόλυτα ευπρόσδεκτη να μείνω - “καλή δουλειά”, όπως μου είπε.

Μου είπε ότι αν έκανα ένα ακόμα βήμα προς το Φως, δεν θα μπορούσα να γυρίσω στο σώμα μου, και να τον ακούσω προσεκτικά. Επανέλαβε ότι ήμουν ευπρόσδεκτη να μείνω, και ότι η επιλογή ήταν δική μου. Ένιωσα σεβασμό που μου δόθηκε αυτή η επιλογή.

Αν ήθελα να επιστρέψω στο σώμα μου, θα ανάρρωνα από το χειρουργείο και το μωρό μου θα ΓΕΝΝΙΟΤΑΝ υγιές. (Δεν έπιασα τη λεπτή διάκριση — δεν καταλάβα πως δε θα παρέμενε υγιές.)

Αλλά η ζωή θα γινόταν πολύ δύσκολη, και πιθανότατα θα έμενε δύσκολη για πολλά χρόνια, καθώς δεν ήμουν στο δρόμο της ζωής που μου είχε προοριστεί. Αυτό με ανησύχησε πραγματικά - ήθελα τόσο να κάνω τα σωστά πράγματα στη ζωή μου!

Ρώτησα τον Άγγελο ποιος ήταν ο σκοπός της ζωής μου και είπα ότι ήθελα τόσο να εκπληρώσω τον σκοπό μου, αλλά εκείνος κούνησε απαλά το κεφάλι και δεν απάντησε. Κοίταξα γύρω μου τους άλλους και εκείνοι έκαναν διάφορες κινήσεις μιμούμενοι ότι σφραγίζουν τα χείλη τους και πετάνε το κλειδί, κάτι που μου φάνηκε τόσο αστείο! Ένας έβαλε μονωτική ταινία στο στόμα του - αρκετοί κούνησαν απλώς το κεφάλι πως όχι δεν μπορούσαν να μου το πουν.

Ήθελα τόσο πολύ να μείνω μαζί τους.

Με ρώτησε τι ήθελα να κάνω.

Αμέσως είδα το όμορφο προσωπάκι της μικρής μου κορούλας, και σκέφτηκα το μωρό που ερχόταν. Μου είπαν πως επρόκειτο να είναι μια ιδιαίτερη ψυχή, και ένιωσα πως δεν θα έκανα άλλα παιδιά. Πήρα μια βαθιά ανάσα και είπα στον Άγγελο ότι ήθελα να επιστρέψω για τα παιδιά μου. Όλοι χαμογέλασαν και μου έδωσαν άλλη μια τεράστια αγκαλιά.

Με τη δεύτερη αγκαλιά συνειδητοποίησα ότι δεν μου μετέδιδαν μόνο καθαρή αγάπη, αλλά και ζωτική ενέργεια, καθώς ήμουν εντελώς άδεια (από ενέργεια). Δεν νομίζω πως θα είχα επιζήσει το πολυώρο χειρουργείο της επόμενης ημέρας χωρίς εκείνη την ενεργειακή ενίσχυση. Η παρέα με γύρισε απαλά και μου χαμογέλασε καθώς κατέβαινα πάλι τη μακριά κυλιόμενη σκάλα και επέστρεφα ήρεμα στο σώμα μου.

Δεν είχα ανασκόπηση ζωής, αλλά μου δόθηκε μια “προεπισκόπηση μελλοντικών γεγονότων”.

Είχα επιτυχημένη εγχείρηση το επόμενο πρωί με τον δικό μου γυναικολόγο και έναν συνεργάτη του. Είχα ρήξη μήτρας – επιπλοκή του πυθμένα της μήτρας.

Οι γιατροί μου είπαν ότι είχαν ερευνήσει παρόμοιες περιπτώσεις και ότι συμβαίνει σε περίπου 1 στις 15.000.

(Νιώθω ότι για αυτό προσπαθούσαν να με προειδοποιήσουν εκείνα τα προγνωστικά όνειρα – ένα όργανο επρόκειτο να σκάσει και το “πλοίο” μου επρόκειτο να βυθιστεί.)

Ο γιατρός μου εκτίμησε ότι είχα χάσει τα 3/4 του αίματός μου.

Ανάρρωσα στο νοσοκομείο για αρκετές μέρες μετά την εγχείρηση και πήγα σπίτι για 6 εβδομάδες ανάρρωσης – ουσιαστικά πλήρη κατάκλιση. Ήμουν τόσο αδύναμη που δεν μπορούσα να ανέβω τις σκάλες για το υπνοδωμάτιό μας, και ήμουν τόσο ευγνώμων που είχαμε νταντά που έμενε μαζί μας, και βοήθησε εμένα και φρόντιζε την μικρή μας όσο ο σύζυγος μου εργαζόταν. Επέστρεψα στη δουλειά στα τέλη Σεπτεμβρίου, αρχικά με μερικής απασχόλησης για μία εβδομάδα και μετά πλήρους. Έξι εβδομάδες αργότερα, με απέλυσαν. Τεράστιο σοκ, καθώς ήμουν στην εταιρεία περίπου 3 χρόνια και είχα άριστες αξιολογήσεις. Μου άρεσε πραγματικά εκείνη η δουλειά. Ο Άγγελος μου είχε πει ότι τα πράγματα θα γίνονταν δύσκολα.

Τώρα, είχαμε χάσει όχι μόνο τη δική μου δουλειά και τα επιδόματα, αλλά και την ασφάλιση υγείας της οικογένειας. Πώς θα έπαιρνα ιατρική φροντίδα ενώ ήμουν έγκυος και για τον τοκετό, και τι γινόταν με τον παιδίατρο και αν ο άντρας μου χρειαζόταν περίθαλψη; Ακριβώς μια εβδομάδα αργότερα, ο άντρας μου γύρισε από τη δουλειά και μου είπε ότι η εταιρεία λογισμικού του είχε κάνει μαζικές απολύσεις. Οι εταίροι και μερικοί βασικοί υπάλληλοι που είχαν επιλέξει να μείνουν είχαν περάσει σε “άμισθες ημέρες”.

Δεν είχα ξανακούσει ποτέ τον όρο.

Μου εξήγησε ότι η καλύτερη στρατηγική τους ήταν να προσπαθήσουν να πουλήσουν την εταιρεία (που την είχε με 4 εταίρους) και ότι έπρεπε να ολοκληρώσουν τις εργασίες για συμβόλαια που είχαν ήδη πληρωθεί αλλά δεν είχαν παραδώσει. Οπότε αντί να αναζητήσει άλλη δουλειά, επρόκειτο να συνεχίσει να δουλεύει 60-80 ώρες την εβδομάδα για μια χρεοκοπημένη εταιρεία λογισμικού.

Δεν συμφωνούσα με αυτή την απόφαση, και μαλώσαμε. Τον ρώτησα αν είχε κάνει αίτηση για επίδομα ανεργίας, αφού τουλάχιστον θα είχαμε αυτό το μικρό εισόδημα μαζί με το δικό μου επίδομα ανεργίας και την αποζημίωση.

Δεν θα έπαιρνε αποζημίωση ή άλλη οικονομική βοήθεια. Τότε έμαθα ότι δεν δικαιούταν επίδομα ανεργίας, γιατί εκείνος και οι εταίροι είχαν επιλέξει να μην πληρώνουν τις σχετικές εισφορές. Αυτό περιγράφει αρκετά καλά τον γεμάτο συγκρούσεις γάμο μας: ανεπαρκής επικοινωνία και ανικανότητα λήψης κοινών αποφάσεων.

Τον ρώτησα γιατί δεν συζήτησε αυτή την απόφαση μαζί μου, και μου είπε με απορημένο ύφος: “Επειδή δεν είσαι συνεταίρος στην εταιρεία μας.”

Κι εγώ του απάντησα: “Δεν είμαι ο σύντροφός σου στη ζωή; Πρέπει να μιλάμε για τις μεγάλες αποφάσεις!”

Ήμουν ακόμα σε ανάρρωση, δεν τα πήγαινα καλά με την αναζήτηση δουλειάς και τώρα ήμουν εμφανώς έγκυος. Συμφωνήσαμε ότι έπρεπε να επικεντρωθώ στην υγεία μου και να αναλάβω τα οικονομικά της οικογένειας, καθώς εξαντλούσαμε γρήγορα τις μικρές μας αποταμιεύσεις.

Είχαμε πρόσφατα αγοράσει ένα σπίτι και ένα μίνι βαν για να υποδεχτούμε το δεύτερο παιδί μας. Προσπάθησα να διαπραγματευτώ με τους δανειστές σπιτιού και αυτοκινήτου για μερικές πληρωμές, αλλά και οι δύο ξεκίνησαν διαδικασία κατάσχεσης. Είχαμε κόψει τα πάντα στο ελάχιστο,οπότε συμφωνήσαμε ότι το καλύτερο ήταν να ζητήσω δάνειο από τη μητέρα μου μέχρι να βρούμε ξανά δουλειά. Η μητέρα μου θυσίασε πολλά και γενναιόδωρα μας βοήθησε να πληρώσουμε τους λογαριασμούς για περίπου τέσσερις μήνες - νιώθαμε πραγματικά τυχεροί. Καταφέραμε να κρατήσουμε και το σπίτι και το βαν.

Κατάφερα να βρω δωρεάν ασφάλιση υγείας για μένα και την μικρή μας από το πρόγραμμα WIC (Women, Infants and Children) μέσω ενός φυλλαδίου που είδα στο ιατρείο του παιδιάτρου στην αίθουσα αναμονής. Άκουσα έναν Άγγελο να μου λέει: “Κοίτα, κοίτα!” (καθώς συνέχιζα να τους ακούω από καιρό σε καιρό μετά τις ΕΚΘ) και ξαφνικά είδα το φυλλάδιο.

Το WIC μάς παρείχε επίσης τρόφιμα που πραγματικά χρειαζόμασταν.

Μου φαίνονταν όλα απίστευτα ντροπιαστικά.

Η “θαυματουργή” κόρη μας γεννήθηκε μια εβδομάδα νωρίτερα, στις 13 Μαρτίου 1998, με πρόκληση τοκετού, γιατί ο γιατρός ανησυχούσε ότι η Τέιλορ γινόταν πολύ μεγάλη για κολπικό τοκετό, και η Τάρα ζύγιζε 4,2 κιλά όταν γεννήθηκε. (Είμαι 1,60 μ. και ζύγιζα 62 κιλά όταν έμεινα έγκυος, οπότε ήταν μεγάλο μωρό.)

Ο τοκετός θεωρούνταν υψηλού κινδύνου, καθώς η μήτρα μπορούσε να έχει ρήξη ξανά κατά τη διάρκεια των ωδινών, δεδομένων όσων είχαν συμβεί στην εγκυμοσύνη με τις ΕΚΘ στις 10 εβδομάδες. Επέλεξα να γεννήσω στο τοπικό νοσοκομείο με τον δικό μου γυναικολόγο, καθώς έκαναν περίπου 5.000 τοκετούς το χρόνο και το ένστικτό μου ήταν να μην πάω στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο. Το νοσοκομείο μου όρισε ιδιωτική μαία και αύξησε το προσωπικό εκείνη την ημέρα, προστέθηκε μια επιπλέον νοσηλεύτρια ειδικά για τον τοκετό μου.

Έμεινα έκπληκτη και ευγνώμων που το νοσοκομείο το έκανε αυτό για μένα, και ο τοκετός, ευτυχώς, ήταν πιο εύκολος σωματικά από εκείνον της πρώτης μου κόρης. Δεν μπόρεσα να κάνω επισκληρίδιο σε κανέναν από τους δύο τοκετούς, καθώς έχω σκολίωση και εμφύτευση ράβδου Harrington - σπονδυλική σύντηξη, οπότε έκανα μόνο λίγη χρήση Demerol. Μόλις γυρίσαμε σπίτι και τακτοποιούμασταν αμέσως μετά τον τοκετό, άκουσα την διαίσθησή μου – τον Άγγελό μου – όπως θέλετε να πείτε αυτή τη βαθιά γνώση που έχουμε μέσα μας - να μου λέει απαλά: “Το συμβόλαιό σου με τον σύζυγό σου έχει ολοκληρωθεί.” Δεν καταλάβαινα τότε την έννοια των ψυχικών συμβολαίων, αλλά πιστεύω ότι σε αυτό αναφερόταν.

Η καρδιά μου βυθίστηκε, καθώς ένιωσα πως ο γάμος μου επρόκειτο να τελειώσει.



Βρήκα νέα δουλειά όταν η Τέιλορ ήταν τριών μηνών και άρχισα να εργάζομαι στο ίδιο νοσοκομείο όπου η Τέιλορ κι εγώ είχαμε επιζήσει από την ΕΚΘ. Όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Έμεινα εκεί πάνω από 6 χρόνια.

Ο σύζυγός μου κι εγώ χωρίσαμε μετά από 15 χρόνια γάμου, όταν οι κόρες μας ήταν 6 και 8 ετών (χωρίς ποτέ να έχουμε μιλήσει με ουσιαστικό τρόπο για την ΕΚΘ), και αποφασίσαμε κοινή επιμέλεια 50/50.

Η μητέρα μου μετακόμισε από τη Βοστώνη μετά τη συνταξιοδότησή της, και συμφωνήσαμε να μοιραστούμε ένα σπίτι ώσπου να χτίσουμε ένα διπλό, δικό μας για από κοινού κατοίκηση. Μετά από μεγάλη αναζήτηση βρήκαμε ένα παλιότερο σπίτι με μεγάλο πίσω οικόπεδο, αρκετό για να χτίσουμε το νέο μας σπίτι.

Την παραμονή που η μαμά κι εγώ θα κλείναμε το σπίτι με το δεύτερο οικόπεδο, έλαβα ένα περίεργο τηλεφώνημα από τη γραμματέα του προϊσταμένου μου να τον συναντήσω στο Τμήμα Ανθρώπινου Δυναμικού την επόμενη μέρα. Όλες οι τρίχες στο σώμα μου σηκώθηκαν και ξανάκουσα τον Άγγελό μου να λέει “Προετοιμάσου!”

Υπέθεσα ότι επρόκειτο για απόλυση - ακριβώς τη στιγμή που χώριζα και ετοιμαζόμουν να αγοράσω σπίτι με διπλό οικόπεδο για την ανέγερση του διπλοκατοικίας! Θεέ μου… Πέρασα ώρες καθαρίζοντας το γραφείο μου, με κλειστή την πόρτα, και ενδιάμεσα διάβαζα στρατηγικές διαπραγμάτευσης αποζημίωσης. Πήγα την επόμενη μέρα στο HR με το καλύτερό μου κοστούμι και ψηλά το κεφάλι.

Αρνήθηκα να υπογράψω τη γελοία συμφωνία, καθώς εκείνη τη στιγμή άκουγα μέσα μου, “Αντιστάσου” από τον Άγγελό μου.

Παρέδωσα την κάρτα και τα κλειδιά μου και καθάρισα πλήρως το γραφείο μου. Οδήγησα κατευθείαν στο νέο σπίτι και πάρκαρα στην αυλή (οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες είχαν μετακομίσει εκτός πολιτείας), καθώς το κλείσιμο ήταν προγραμματισμένο για εκείνη την ημέρα.

Προσευχήθηκα για διαύγεια – έπρεπε να προχωρήσουμε στην αγορά του σπιτιού ή να αποσυρθούμε την τελευταία στιγμή; Ήταν περίπου μία ώρα πριν το ραντεβού κλεισίματος.

Δεν είχα ΔΟΥΛΕΙΑ, και είχα δύο πολύ λυπημένα κορίτσια που θα έπρεπε τώρα να προσαρμοστούν στο διαζύγιο της μαμάς και του μπαμπά και στο πηγαινέλα μεταξύ δύο σπιτιών.

Άκουσα καθαρά “Προχώρα”.

Περιέργως ο δανειστής δεν έκανε τελικό έλεγχο με τον εργοδότη μου και το δάνειο πέρασε, παρόλο που τεχνικά ήμουν άνεργη και η μητέρα μου συνταξιούχος.

Δεν πληρούσαμε πια τα κριτήρια για εκείνο το δάνειο. Διαπραγματεύτηκα καλύτερη αποζημίωση απόλυσης με τον πρώην εργοδότη μου, και υπέβαλα αίτηση για επίδομα ανεργίας. Έψαξα δουλειά για 2 μήνες και δέχτηκα την καλύτερη προσφορά που έλαβα, με συμφωνία να μην ξεκινήσω μέχρι τις 2 Ιανουαρίου.

Αυτό μου έδωσε χρόνο να βοηθήσω τα κορίτσια να προσαρμοστούν, να βοηθήσω εθελοντικά στα σχολεία τους, να ξεκινήσουμε οικογενειακή θεραπεία, να τακτοποιηθούμε με τη μητέρα μου στο νέο σπίτι και να ξεκινήσουμε τη διαδικασία έκδοσης άδειας για το νέο διπλοκατοικία.

Χρειάστηκαν τρία χρόνια για να πάρουμε την άδεια, αλλά άκουγα πάντα μέσα μου “Επίμεινε”.

Η κατασκευή πήγε υπέροχα και αγαπάμε τα σπίτια μας που μετακομίσαμε το 2008, αλλά το δάνειο έγινε ανάποδο. Δεν μπορούσαμε να πουλήσουμε το αρχικό σπίτι και πνιγόμασταν στα χρέη, πληρώνοντας για τρία σπίτια και φόρους ιδιοκτησίας $17.000 τον χρόνο.

Ουσιαστικά πτώχευσα (χωρίς να χρειαστεί να κηρύξω πτώχευση).

Πρώτα νοικιάσαμε το σπίτι με ζημιά για να έχουμε λιγότερη οικονομική απώλεια, και έπειτα σταθήκαμε τυχεροί να κάνουμε πώληση με έκπτωση, με δικηγόρο, και αργότερα να κλείσουμε το μεγάλο δάνειο HELOC σχεδόν χωρίς κόστος. Ήταν εξαιρετικά αγχωτικό.

Τελικά πήρα μια ανάσα το 2010 – 13 χρόνια μετά τις ΕΚΘ μου – 5 χρόνια μετά το διαζύγιό μου. Επιτέλους ήμασταν στο νέο μας σπίτι, το επάγγελμά μου πήγαινε καλά, είχα υπέροχους φίλους και τα κορίτσια πήγαιναν περίφημα. Ήμουν έτοιμη να γνωρίσω έναν υπέροχο άντρα, οπότε εγγράφηκα στο Match.com.

Τη στιγμή που άλλαξα την ακτίνα αναζήτησης σε 10 μίλια από τον ταχυδρομικό κώδικα του σπιτιού μου, αναγνώρισα έναν άντρα σε βαθύτερο επίπεδο. Γνωριστήκαμε 3 εβδομάδες αργότερα. Με σύστησε στο βιβλίο του Dr. Michael Newton “Journey of Souls”, και άρχισα να ξυπνάω πνευματικά.

Ένιωσα έντονη έλξη να κάνω αναδρομή σε προηγούμενη ζωή και έκανα την πρώτη μου το 2011. Μέσα σε δύο μόλις ώρες, μια ζωή άγχους θεραπεύτηκε - κάτι καταπληκτικό. Από τότε δεν ήταν ποτέ ξανά πρόβλημα.

Ένιωθα σαν να μπορούσα επιτέλους να αναπνεύσω. Αισθάνθηκα ότι επιτέλους βρισκόμουν στο δρόμο της ζωής μου — αυτόν που ο Άγγελος μου είχε δείξει το 1997 - για να βοηθήσω άλλους να αφυπνιστούν πνευματικά, κάτι απρόσμενο για μια 49χρονη με MBA και καριέρα στη διοίκηση επιχειρήσεων. Βγαίναμε 13 μήνες και ένιωθα το ψυχικό μας συμβόλαιο να παντρευτούμε, αλλά εκείνος τελικά τερμάτισε τη σχέση.

Η θεραπεία αυτής της ερωτικής απογοήτευσης υπήρξε η μεγαλύτερη πρόκληση της ζωής μου, αλλά συνέχισα να παλεύω για μια καλύτερη ζωή για εμένα και τις κόρες μου. Το 2017 με απέλυσαν ξανά, ύστερα από σχεδόν 10 χρόνια σε τοπικό νοσοκομείο που εντωμεταξύ είχε ενταχθεί σε μεγάλη εταιρεία υγείας. Είχα ήδη δικούς μου πελάτες τα βράδια και τα Σαββατοκύριακα επί δύο χρόνια, και είχα αυτοεκδώσει το πρώτο μου βιβλίο.

Με εκείνη την απόλυση έγινα αυτοαπασχολούμενη - καλύτερα να πω “πνευματικά απασχολούμενη”. Είχα επιτέλους μπει στο μονοπάτι ζωής που ο Άγγελος μου είχε περιγράψει το 1997! Χρειάστηκαν 20 χρόνια για να συναρμολογήσω όλα τα κομμάτια του παζλ. Επιτέλους ήμουν πρόθυμη να μιλήσω δημόσια για τις ΕΚΘ μου αρχίζοντας από το 2018.

Μου πήρε περισσότερα από 20 χρόνια για να “ξεπακετάρω” αυτή την εμπειρία. Θεωρώ αξιοσημείωτο το γεγονός ότι οι Εμπειρίες Κοντά στο Θάνατο (ΕΚΘ) δεν ξεχνιούνται ποτέ.

Είναι πιο πραγματικές από οτιδήποτε άλλο στη ζωή σου – η εμπειρία συνεχίζει να σε διδάσκει και να σε διαμορφώνει, δεν μειώνεται ούτε ξεθωριάζει ποτέ. Την ξαναζείς ολοκληρωτικά όταν μιλάς γι’ αυτήν - οι αναμνήσεις δεν ξεθωριάζουν - έχουν μια διαφορετική ποιότητα. Καθώς προκύπτουν νέα σημαντικά γεγονότα στη ζωή, συχνά ευθυγραμμίζονται με την εμπειρία ή κατανοείς πιο βαθιά τις λεπτομέρειες της ΕΚΘ.

Σας ευχαριστώ Δρ. Long., που μου παρείχατε χώρο για να μοιραστώ τις μεταθανάτιες εμπειρίες μου, και για το ζωτικής σημασίας έργο που κάνετε στο NDERF. Επέλεξα να μην μιλήσω με τον γιατρό μου και το προσωπικό του νοσοκομείου για τις ΕΚΘ μου εξαιτίας μιας περίεργης επιστολής που έλαβα μετά την έξοδο, που έλεγε ότι η ζωή μου “ποτέ δεν κινδύνεψε”. Έμοιαζε με τυποποιημένη επιστολή από το τμήμα Διαχείρισης Κινδύνου ή τη νομική υπηρεσία του νοσοκομείου.

Η επιστολή μου φάνηκε άστοχη και με αποθάρρυνε. Σίγουρα δεν ένιωσα υποστηριζόμενη από αυτό, αλλά ήξερα ότι το προσωπικό του νοσοκομείου έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε.

Το άφησα να περάσει, και επέλεξα να δουλέψω εκεί και το αγάπησα. Ξέρω πως έλαβα εξαιρετική φροντίδα, αλλιώς ούτε εγώ, ούτε η κόρη μου θα ήμασταν εδώ σήμερα, και γι’ αυτό θα είμαι για πάντα ευγνώμων, όπως είμαι και για τις ίδιες τις επιθανάτιες εμπειρίες μου.

Όταν ανέβηκα τη μεγάλη κυλιόμενη σκάλα προς το Φως το βράδυ πριν το χειρουργείο και μίλησα με την “Παρέα Υποδοχής” στο Σπίτι. Αυτή ήταν η στιγμή που έλαβα τις δύο ενεργειακές αγκαλιές από αυτούς, και μου δόθηκε η επιλογή αν θα γυρίσω, καθώς και έμαθα 3 γεγονότα: 1. Θα είχα επιτυχημένη εγχείρηση και πλήρη ανάρρωση· 2. Το μωρό μου θα “γεννιόταν” υγιές· και 3. Η ζωή θα ήταν γεμάτη προκλήσεις μέχρι να μπω στον δρόμο της ζωής μου και να ζήσω τον σκοπό μου. Είχα περισσότερη συνείδηση και εγρήγορση από το κανονικό. Ένιωθα σαν να μπορούσα να έχω πρόσβαση σε όλες τις πληροφορίες του Σύμπαντος, αλλά σεβόμουν ότι είχα λίγο χρόνο να είμαι στο Σπίτι για να μπορέσω ακόμα να γυρίσω στο σώμα μου. Επομένως, εστιάσαμε στα πιο σημαντικά γεγονότα που αναφέρθηκαν παραπάνω. Δεν μπόρεσα να εκφράσω λεκτικά την ΕΚΘ μου για πολλά χρόνια, γιατί δεν ήξερα για το NDERF ή το IANDS ή το Τμήμα Μελετών Αντίληψης του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια.

Δεν σκέφτηκα να ψάξω για βιβλιογραφία ΕΚΘ ή ομάδες υποστήριξης και ήμουν επικεντρωμένη στο να βγάζω τα προς το ζην και να μεγαλώνω τα παιδιά μου. Χρειαζόμουν πρώτα να ξυπνήσω πνευματικά και να ανακαλύψω podcasts όπου συνάδελφοι με ΕΚΘ μοιράζονταν τις ιστορίες τους για να συνειδητοποιήσω ότι η δική μου ιστορία ίσως βοηθούσε άλλους να βγάλουν νόημα από τη δική τους αντί να παλεύουν μόνοι τους για δεκαετίες.

Ένιωθα ότι μπορούσα να βλέπω για πάντα γύρω μου, αλλά οι Άγγελοι και τα άλλα μέλη της ψυχικής μου ομάδας μπλόκαραν επίτηδες την όρασή μου στην κορυφή της σκάλας για να με κάνουν να ακούσω, ώστε να πάρω την καλύτερη απόφαση: αν θα μείνω Σπίτι, στο Φως, ή αν θα επιστρέψω στο σώμα μου.

Ιστορικό:

Φύλο: Γυναίκα

Ημερομηνία που Συνέβη η Εμπειρία: Αύγουστος 1997

Στοιχεία της ΕΚΘ:

Την στιγμή της εμπειρίας σας, υπήρξε κάποιο σχετιζόμενο γεγονός που απειλούσε τη ζωή σας; Ναι. Χειρουργείο που σχετιζόταν με τον τοκετό. Γεγονός που απειλούσε τη ζωή, αλλά όχι κλινικός θάνατος. Ο πυθμένας στο πάνω μέρος της μήτρας μου ράγισε ξαφνικά ενώ ήμουν έγκυος και μόνη στο σπίτι. Έχασα περίπου τα 3/4 του αίματός μου μέσα στα επόμενα 24ωρα πριν η μήτρα αποκατασταθεί χειρουργικά.

Πώς κρίνετε το περιεχόμενο της εμπειρίας σας; Πλήρως ευχάριστη

Αισθανθήκατε ότι αποχωριστήκατε από το σώμα σας; Όχι. Βγήκα ξεκάθαρα από το σώμα μου και υπήρξα έξω από αυτό.

Πώς συγκρίνεται το υψηλότερο επίπεδο συνείδησης και εγρήγορσης που είχατε κατά τη διάρκεια της εμπειρίας με την συνηθισμένη καθημερινή σας συνείδηση και εγρήγορση; Περισσότερη συνειδητότητα και εγρήγορση από το συνηθισμένο. Ένιωσα πως μπορούσα να έχω πρόσβαση σε όλες τις πληροφορίες του Σύμπαντος, αλλά εκτιμούσα ότι είχα λίγο χρόνο να παραμείνω “Σπίτι” ώστε να μπορέσω να επιστρέψω στο σώμα μου. Επομένως, επικεντρωθήκαμε στα πιο σημαντικά γεγονότα που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Σε ποια στιγμή κατά τη διάρκεια της εμπειρίας σας βρισκόσασταν στο υψηλότερο επίπεδο συνείδησης και εγρήγορσης; Όταν ανέβηκα την μακριά κυλιόμενη σκάλα προς το Φως το βράδυ πριν το χειρουργείο και μίλησα με την παρέα που με “καλωσόρισε” στο Σπίτι. Εκεί έλαβα τις δύο ενεργειακές αγκαλιές από αυτούς και μου δόθηκε η επιλογή να επιστρέψω, όπως και να πληροφορηθώ τα τρία γεγονότα: 1. Ότι θα είχα ένα πετυχημένο χειρουργείο και πλήρη ανάρρωση, 2. Ότι το μωρό μου θα γεννιόταν υγιές και 3. Ότι η ζωή θα ήταν δύσκολη μέχρι να μπω στο μονοπάτι της ζωής μου και να ζήσω τον σκοπό μου.

Οι σκέψεις σας επιταχύνθηκαν; Πιο γρήγορες από το συνηθισμένο

Ο χρόνος φαινόταν να επιταχύνεται ή να επιβραδύνεται; Όχι

Οι αισθήσεις σας ήταν πιο έντονες από το συνηθισμένο; Πιο έντονες από το συνηθισμένο

Παρακαλώ συγκρίνετε την όρασή σας κατά την διάρκεια της εμπειρίας με την συνήθη καθημερινή όραση που είχατε αμέσως πριν από τη στιγμή της εμπειρίας. Ένιωθα πως μπορούσα να βλέπω για πάντα, παντού γύρω μου, αλλά οι Άγγελοι και τα άλλα μέλη της ψυχικής μου ομάδας εσκεμμένα μου έκρυβαν τη θέα στην κορυφή της κυλιόμενης σκάλας ώστε να με κάνουν να ακούσω και να πάρω την καλύτερη απόφαση: να μείνω στο Σπίτι με το Φως ή να επιστρέψω στο σώμα μου.

Παρακαλώ συγκρίνετε την ακοή σας κατά την διάρκεια της εμπειρίας με την συνήθη καθημερινή ακοή που είχατε αμέσως πριν από τη στιγμή της εμπειρίας. Η ακοή μου ήταν τέλεια - στο Σπίτι επικοινωνείς τηλεπαθητικά - δεν χρειάζεται να “ακούς” φυσικά. Δεν υπάρχουν παρανοήσεις ούτε γλωσσικά εμπόδια.

Φαινόταν να έχετε επίγνωση γεγονότων που συνέβαιναν αλλού, σαν με εξωαισθητηριακή αντίληψη (ESP); Όχι

Περάσατε μέσα από κάποιο τούνελ ή σήραγγα; Όχι.

Είδατε κάποια όντα κατά την διάρκεια της εμπειρίας σας; Τους είδα πραγματικά.

Συναντήσατε ή αντιληφθήκατε αποθανόντα (ή ζωντανα) όντα; Ναι. Κατά την πρώτη ΕΚΘ, μέσα στο μπάνιο όταν ράγισε η μήτρα, υπήρχαν 3-4 Άγγελοι στο μπάνιο. Ήταν τεράστιοι - περίπου 2,1 έως 2,4 μέτρα ύψος. Κατά τη δεύτερη ΕΚΘ, στο νοσοκομείο το βράδυ πριν το χειρουργείο, συνάντησα περίπου 20 Φωτεινά Όντα στην κορυφή της μεγάλης κυλιόμενης σκάλας. Περιλάμβαναν τους ίδιους Αγγέλους, τους παππούδες και τις γιαγιάδες μου (και από τις δύο πλευρές, όλοι εκλιπόντες), καθώς και άλλα μέλη της ψυχικής μου οικογένειας. Δεν είδα κανέναν που να ήταν ζωντανός στη Γη.

Είδατε ή νιώσατε να σας περιβάλλει ένα λαμπερό φως; Ένα φως ξεκάθαρα μυστικής ή εξωκοσμικής προέλευσης.

Είδατε κάποιο υπερκόσμιο φως; Ναι. Είδα το Φως δύο φορές. Μία στην πρώτη ΕΚΘ, όταν λιποθύμησα στο μπάνιο και άκουσα τον Άγγελο να φωνάζει το όνομά μου για να ξυπνήσω - όλο το μπάνιο γέμισε φως από τους Αγγέλους, τόσο Φως έφεραν μαζί τους! Η δεύτερη φορά ήταν στη μακριά κυλιόμενη σκάλα προς το Σπίτι το βράδυ πριν το χειρουργείο. Ήταν το πιο φωτεινό, πιο ανυψωτικό Φως που μπορείς να φανταστείς - αλλά περισσότερο από φως, ήταν ενέργεια. Λαμπρότερο από οποιοδήποτε φως πάνω στη Γη, χωρίς όμως να πονάει τα μάτια - σου έφερνε γαλήνη και χαρά.

Φάνηκε να εισέρχεστε σε κάποιον άλλο, υπερφυσικό κόσμο; Ένα αναμφίβολα μυστικιστικό ή υπερκόσμιο βασίλειο. Πήγα Σπίτι, στη Θεϊκή Πηγή απ’ όπου όλοι προερχόμαστε και όπου επιστρέφουμε όταν δεν είμαστε ενσαρκωμένοι σε σώμα ή άλλη μορφή ζωής. Πήγα Σπίτι, στον άχρονο, άτοπο χώρο της άνευ όρων αγάπης, της αληθινής ίασης και χωρίς καμία κρίση. Επέστρεψα στην Αγάπη.

Ποια συναισθήματα νιώσατε κατά τη διάρκεια της εμπειρίας; Ενθουσιασμό και ευγνωμοσύνη που επέστρεφα Σπίτι, ανακούφιση που δεν πονούσα πια, απόδειξη ότι η ψυχή/συνείδησή μου υπάρχει έξω από το σώμα και ότι ο “θάνατος” δεν είναι επώδυνος ή τρομακτικός αλλά φυσικός και λυτρωτικός. Πολύ ευκολότερος από τη γέννηση. Και χαρά για την επανένωση με την ψυχική μου οικογένεια στο Σπίτι.

Νιώσατε μια αίσθηση γαλήνης ή ευχαρίστησης; Ανακούφιση ή ηρεμία

Νιώσατε κάποιο αίσθημα χαράς; Απίστευτη χαρά.

Νιώσατε μια αίσθηση αρμονίας ή ενότητας με το σύμπαν; Αισθάνθηκα ενωμένος/η ή ένα με τον κόσμο

Σας φάνηκε ξαφνικά ότι κατανοείτε τα πάντα; Όχι

Είδατε σκηνές από το παρελθόν σας; Όχι, Αισθανόμουν ότι όλες οι πληροφορίες για τα πρώτα 36 χρόνια της ζωής μου ήταν διαθέσιμες σαν να ήταν “σε σειρά” έτοιμες να “παιχτούν” σε ταινία, αν χρειαζόταν. Δεν χρειάστηκε όμως, ήμασταν στο παρόν της παρουσία μου στο Σπίτι, εστιασμένοι στο να γνωρίζω, ώστε να διαλέξω αν θα μείνω ή θα επιστρέψω. Όλοι εστιάζαμε στο να λάβω αγάπη άνευ όρων και ενέργεια από την ψυχική μου ομάδα ώστε να έχω τη δύναμη και αποφασιστικότητα για την υπόλοιπη ζωή μου και να ξέρω ότι υποστηρίζομαι. Δεν είχα νιώσει αρκετή από αυτή την ενέργεια στη ζωή μου νωρίτερα.

Είδατε σκηνές από το μέλλον; Ναι, σκηνές από το προσωπικό μου μέλλον. Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ (εκείνος ήταν η αντρική φωνή και στις δύο ΕΚΘ) μού είπε πως θα αναρρώσω πλήρως από το χειρουργείο, το μωρό θα γεννιόταν υγιές και η ζωή θα ήταν δύσκολη για αρκετά χρόνια μέχρι να μπω στον δρόμο μου. Δεν μου έδειξαν σκηνές, απλώς άκουγα καθαρά τον Αρχάγγελο Μιχαήλ και ήξερα βαθιά μέσα μου πως ό,τι άκουγα ήταν η απόλυτη αλήθεια.

Φτάσατε σε κάποιο σύνορο ή σημείο χωρίς επιστροφή; Ναι. Πήρα μια ξεκάθαρη συνειδητή απόφαση να επιστρέψω στη ζωή. Επέστρεψα για τα παιδιά μου. Ήθελα επίσης να ζήσω τον σκοπό της ζωής μου, τον οποίο τότε ακόμη δεν καταλάβαινα.

Θεός, Πνευματικότητα και Θρησκεία

Ποια ήταν η θρησκεία σας πριν από την εμπειρία; Χριστιανός – Προτεστάντης.

Άλλαξαν οι θρησκευτικές σας πρακτικές μετά την εμπειρία; Άλλαξαν με τον καιρό, όχι αμέσως.

Ποια είναι η θρησκεία σας τώρα; Πνευματικός αλλά μη θρησκευόμενος

Η εμπειρία σας περιλάμβανε στοιχεία σύμφωνα με τις γήινες πεποιθήσεις σας; Περιεχόμενο που ήταν και σύμφωνο και ασύμφωνο με τις πεποιθήσεις που είχατε εκείνη την περίοδο. Ο Ουρανός και οι άγγελοι ήταν “θεωρία” πριν τις ΕΚΘ – τώρα έγιναν πραγματικότητα, καθώς το έζησα άμεσα.

Υπήρξε κάποια αλλαγή στις αξίες και τις πεποιθήσεις σας εξαιτίας της εμπειρίας; Ναι. Τώρα πιστεύω ότι είμαστε αιώνια πνευματικά όντα που βιώνουμε προσωρινά μια σωματική ενσάρκωση, μία από πολλές και όχι άνθρωποι που ίσως έχουν πνευματικές στιγμές.

Φάνηκε να συναντήσατε μυστικιστικό ον ή παρουσία, ή να ακούσατε μη αναγνωρίσιμη φωνή; Ναι. Άκουσα ξεκάθαρα αρσενική αγγελική φωνή και στις δύο ΕΚΘ την πρώτη εβδομάδα του Αυγούστου 1997, όπως περιέγραψα.

Είδατε αποθανόντες ή θρησκευτικά πνεύματα; Τους είδα πραγματικά.

Συναντήσατε ή αντιληφθήκατε όντα που είχαν ζήσει προηγουμένως στη γη και αναφέρονται ονομαστικά στις θρησκείες (π.χ. Ιησούς, Μωάμεθ, Βούδας κ.λπ.); Όχι

Κατά την διάρκεια της εμπειρίας σας, λάβατε πληροφορίες σχετικά με προϋπάρχουσα ζωή (πριν τη γέννηση); Είχα αίσθηση του εαυτού μου ως αιώνιας ψυχής.

Κατά την διάρκεια της εμπειρίας σας, λάβατε πληροφορίες σχετικά με την παγκόσμια σύνδεση ή ενότητα; Ναι. Ένιωσα ένα βουητό, μια δόνηση που διέτρεχε “τα πάντα”, όπου όλα ήταν συνδεδεμένα.

Κατά την διάρκεια της εμπειρίας σας, λάβατε πληροφορίες σχετικά με την ύπαρξη του Θεού; Ναι. Ένιωσα την αγαπητική παρουσία του Δημιουργού που θα την περιέγραφα ως Θεό-Μητέρα/Πατέρα.

Σχετικά με την επίγεια ζωή μας πέρα από τη Θρησκεία:

Κατά την διάρκεια της εμπειρίας σας, αποκτήσατε ειδικές γνώσεις ή πληροφορίες σχετικά με τον σκοπό σας στη ζωή; Αβέβαιο. Αυτό προέκυψε αργότερα στη ζωή μου, όχι τότε το 1997. Νομίζω πως οι ΕΚΘ άνοιξαν την πόρτα για την πνευματική μου αφύπνιση το 2010, όταν συνειδητοποίησα ότι ο σκοπός μου ήταν να βοηθώ άλλους στη δική τους αφύπνιση, στις Πνευματικά Μεταμορφωτικές Εμπειρίες (STE) συμπεριλαμβανομένων των ΕΚΘ. Πολλή από τη γνώση μου ως πνευματική δασκάλα, θεραπεύτρια, συγγραφέας και ομιλήτρια μου επέστρεψε μέσω αναδρομής σε προηγούμενες ζωές και διαλογισμού.

Κατά την διάρκεια της εμπειρίας σας, αποκτήσατε πληροφορίες σχετικά με το νόημα της ζωής; Όχι

Κατά την διάρκεια της εμπειρίας σας, αποκτήσατε πληροφορίες σχετικά με τη μετά θάνατον ζωή; Ναι. Είχα επίγνωση ότι υπάρχει μεταθανάτια ή ενδιάμεση κατάσταση ύπαρξης, όταν δεν είμαστε ενσαρκωμένοι. Για όλους και για όλα.

Λάβατε πληροφορίες σχετικά με το πώς πρέπει να ζούμε τη ζωή μας; Όχι

Κατά την διάρκεια της εμπειρίας σας, αποκτήσατε πληροφορίες σχετικά με τις δυσκολίες, τις προκλήσεις και τις κακουχίες της ζωής; Ναι. Η αίσθησή μου ήταν ότι δεν έπρεπε να μου πουν ποιος είναι ο σκοπός μου, γιατί έπρεπε να τον ανακαλύψω η ίδια. Οι δυσκολίες είναι ευκαιρίες μάθησης και εξέλιξης της ψυχής, μερικές φορές επιλέγουμε δύσκολες εμπειρίες για να μάθουμε περισσότερα.

Κατά την διάρκεια της εμπειρίας σας, λάβατε πληροφορίες σχετικά με την αγάπη; Ναι. Οι ΕΚΘ ήταν οι πιο γεμάτες αγάπη εμπειρίες της ζωής μου. Το να βιώσω την αγάπη άνευ όρων με άλλαξε και με στήριξε όταν το είχα περισσότερο ανάγκη. Η Αγάπη είναι το μόνο που έχει σημασία είναι η απάντηση σε κάθε ερώτηση, ειπωμένη ή ανείπωτη.

Ποιες αλλαγές συνέβησαν στη ζωή σας μετά την εμπειρία σας; Μεγάλες αλλαγές στη ζωή μου. Πιστεύω πως οι ΕΚΘ ήταν απίστευτα θετικές, με βοήθησαν να ανοιχτώ στο Θείο και να ανακαλύψω τον σκοπό μου. Με βοήθησαν επίσης να απαλλαγώ από τον φόβο του θανάτου και να βρω ευτυχία και σιγουριά στο νόημα της ζωής και του “γιατί είμαι εδώ”.

Έχουν αλλάξει οι σχέσεις σας ειδικά εξαιτίας της εμπειρίας σας; Ναι

Μετά την ΕΚΘ:

Σας ήταν δύσκολο να περιγράψετε την εμπειρία σας με λόγια; Ναι. Δεν μπορούσα να περιγράψω λεκτικά την εμπειρία για πολλά χρόνια, καθώς δεν ήξερα για το NDERF, το IANDS ή το Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια (Τμήμα Perceptual Studies). Δεν είχα σκεφτεί να αναζητήσω βιβλιογραφία ή ομάδες υποστήριξης· ήμουν επικεντρωμένη στη δουλειά και στην ανατροφή των παιδιών μου. Έπρεπε πρώτα να αφυπνιστώ πνευματικά και να ανακαλύψω podcasts όπου άλλοι με ΕΚΘ μοιράζονταν τις ιστορίες τους, ώστε να καταλάβω πως η δική μου ίσως βοηθούσε άλλους που πάλευαν μόνοι με τις δικές τους.

Με πόση ακρίβεια θυμάστε την εμπειρία σας σε σύγκριση με άλλα γεγονότα της ζωής σας που συνέβησαν την ίδια περίοδο; Θυμάμαι την εμπειρία μου με μεγαλύτερη ακρίβεια από άλλα γεγονότα της ζωής που συνέβησαν την ίδια περίοδο. Οι ΕΚΘ μου παραμένουν απίστευτα ζωντανές και λεπτομερείς, παρότι έχουν περάσει πάνω από είκοσι χρόνια. Υπάρχει διαφορετική ποιότητα στη μνήμη τους, είναι σαν να την ξαναζείς όταν τη διηγείσαι ή τη γράφεις, όχι σαν μια απλή ανάμνηση - είναι πιο πραγματική κι από την πραγματικότητα. Τίποτα δεν ξεχνιέται και οι αναμνήσεις είναι ζωντανές.

Έχετε αποκτήσει υπερφυσικές, μη συνηθισμένες ή άλλες ειδικές ικανότητες μετά την εμπειρία σας που δεν είχατε πριν την εμπειρία; Ναι. Τα ψυχικά και θεραπευτικά χαρίσματα ήρθαν με τον καιρό μετά την εμπειρία. Δεν ξεκίνησαν αμέσως, αλλά συνεχίζουν να αναπτύσσονται. Νιώθω ότι η ΕΚΘ ήταν το σφυρί που άρχισε να σπάει το σκληρό καρύδι.

Υπάρχουν ένα ή περισσότερα σημεία της εμπειρίας σας που είναι ιδιαίτερα σημαντικά ή ουσιώδη για εσάς; Το να νιώσω την αγάπη άνευ όρων στο Σπίτι σήμαινε τα πάντα για μένα, και το να ξέρω πως έχω καθημερινή στήριξη. Επίσης εκτίμησα βαθιά τη γεμάτη σεβασμό επιλογή που μου δόθηκε να μείνω Σπίτι ή να επιστρέψω στο σώμα μου.

Έχετε μοιραστεί ποτέ αυτή την εμπειρία με άλλους; Ναι. Μου πήρε από τον Αύγουστο 1997 έως τον Αύγουστο 2018 - 21 χρόνια για να μιλήσω δημόσια! Πρώτα μοιράστηκα την εμπειρία μου στο The Past Lives Podcast. Ήταν απελευθερωτικό να μιλήσω με έναν δημοσιογράφο που έκανε ευαίσθητες και στοχευμένες ερωτήσεις. Ο Simon Bown (ο παρουσιαστής) άρχισε κατόπιν να προσκαλεί κι άλλους να μοιραστούν τις δικές τους ΕΚΘ, κάτι που θεωρώ θετικό για όλους.

Είχατε κάποια γνώση για τις Εμπειρίες Κοντά στον Θάνατο (ΕΚΘ) πριν από την εμπειρία σας; Ναι. Είχα ελάχιστη γνώση των ΕΚΘ - μόνο πως κάποιοι “πηγαίνουν προς το Φως μέσα από ένα τούνελ” και τίποτε άλλο.

Τι πιστεύατε για την πραγματικότητα της εμπειρίας σας λίγο μετά (μέρες έως εβδομάδες) αφότου συνέβη; Η εμπειρία ήταν σίγουρα πραγματική. Ήμουν απόλυτα σίγουρη για την πραγματικότητα και των δύο εμπειριών. Δεν θεώρησα ποτέ πως ήταν απλώς “φαντασία” ή “ορμόνες εγκυμοσύνης” ή όνειρο ή σύγχυση.

Τι πιστεύετε για την πραγματικότητα της εμπειρίας σας τώρα; Η εμπειρία ήταν σίγουρα πραγματική. Οι ΕΚΘ συνεχίζουν να με διδάσκουν και να με ανυψώνουν κάθε φορά που μιλώ γι’ αυτές ή ακούω άλλους. Υπήρξε τρομερά θετική εμπειρία για μένα, όχι όμως τόσο για την κόρη μου που κυοφορούσα τότε. Θα την περιέγραφα σύμφωνα με τον όρο του βιβλίου της Julia Ingram Born Scared “γεννημένη τρομαγμένη”. Έχει παλέψει με άγχος, κατάθλιψη, έως και αυτοκτονικές σκέψεις, καθώς και με σωματικά και ψυχικά προβλήματα. Ευτυχώς είναι δυνατή, προχωρά και ετοιμάζεται να ολοκληρώσει το πτυχίο της στη Μηχανική.

Υπάρχει κάτι άλλο που θα θέλατε να προσθέσετε σχετικά με την εμπειρία σας; Ναι.

Υπάρχουν άλλες ερωτήσεις που θα μπορούσαμε να σας κάνουμε για να σας βοηθήσουμε να μοιραστείτε την εμπειρία σας; Αβέβαιο. Να υπάρχουν τρόποι οι άνθρωποι να μοιράζονται αυτές τις εμπειρίες για να εμπνέουν και να μεταδίδουν γνώση, τόσο σε άλλους που τις έχουν ζήσει, όσο και στους αγαπημένους τους ή το ευρύτερο κοινό που ενδιαφέρεται γι’ αυτό το συναρπαστικό πεδίο.

Υπάρχουν άλλες ερωτήσεις που θα μπορούσαμε να σας κάνουμε για να σας βοηθήσουμε να μοιραστείτε την εμπειρία σας; Ήξερα ότι ο γάμος μου είχε τελειώσει ως αποτέλεσμα της NDE και των γεγονότων που ακολούθησαν τους επόμενους μήνες. Κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε για χάρη των παιδιών, αλλά χωρίσαμε όταν ήταν 6 και 8 χρονών και τα δύο ωρίμασαν μέσα από αυτό. Τα μεγαλώσαμε μαζί ειρηνικά ως το πανεπιστήμιό τους - η μικρότερη ολοκλήρωσε το πτυχίο της το Δεκέμβριο 2021 στην Ανθρωποκεντρική Σχεδίαση και Μηχανική, και η μεγαλύτερη διανύει τώρα το 2ο έτος στη Κτηνιατρική και μόλις παντρεύτηκε.