Τον Αύγουστο του 1989, επέστρεφα σπίτι με το ποδήλατο από μια εθελοντική εργασία γύρω στις 10 μ.μ. Καθώς πλησίαζα σε ένα φανάρι, με χτύπησε από πίσω ένα φορτηγάκι που έτρεχε με περίπου 50 μίλια την ώρα. Το ποδήλατο κι εγώ “καρφωθήκαμε” πάνω στο φορτηγό. Καθώς ο οδηγός πάτησε απότομα φρένο, εκτινάχθηκα 18 μέτρα στον αέρα και προσγειώθηκα στην άκρη του δρόμου. Οι πνεύμονές μου συνθλίφτηκαν, τα περισσότερα εσωτερικά μου όργανα υπέστησαν ρήξη και υπέστηκα κάταγμα στην λεκάνη και τα πλευρά. Ήμουν πολύ κοντά στο να αφήσω την τελευταία μου πνοή στην άσφαλτο. Ευτυχώς, ένας αστυνομικός βρισκόταν κοντά και μπόρεσε να καλέσει γρήγορα ένα ασθενοφόρο μέσω ασυρμάτου. Όσο για εμένα δεν έχω καμία ανάμνηση αυτών των γεγονότων.
Αυτό που θυμάμαι είναι το εξής: Τη μία στιγμή έκανα ποδήλατο και την επόμενη, βρισκόμουν σε ένα μέρος που επικρατούσε απόλυτο σκοτάδι. Δεν είχα αίσθηση κατεύθυνσης ή προοπτικής, αλλά είχα επίγνωση του σώματός μου, δηλαδή ότι εξακολουθούσα να έχω ένα. Κάπου στο “βάθος” άρχισα να παρατηρώ ένα βουητό και μια κουκκίδα φωτός. Ο ήχος άρχισε να δυναμώνει και το φως φαινόταν να έρχεται προς το μέρος μου. Καθώς αυτό το πράγμα πλησίαζε, παρατήρησα ότι ήταν ένα τρομερό δαιμονικό πλάσμα περιτριγυρισμένο από φλόγες, με τεράστια μάτια και δόντια, που χόρευε προς το μέρος μου ενώ του έτρεχαν τα σάλια και γρύλιζε. Υπήρχε απειλή στο βλέμμα του καθώς έτριζε τα δόντια του και έβγαζε μια μακριά, πορτοκαλί γλώσσα γεμάτη σάλια προς το μέρος μου. Ήμουν καθηλωμένη στο “σημείο” μέσα στο σκοτάδι όπου στεκόμουν. Δεν φαινόταν να υπάρχει πουθενά να πάω για να το αποφύγω, καθώς το πλάσμα προχωρούσε με αυξανόμενη ταχύτητα, αποφασισμένο να με συναντήσει. Έμεινα ακίνητη και έκλεισα τα μάτια μου περιμένοντας να τυλιχτώ στις φλόγες ή να με καταβροχθίσει ή και τα δύο. Αντί για αυτό, ένιωσα το πλάσμα να περνά αργά και ανώδυνα μέσα από το σώμα μου και έστρεψα την εσωτερική μου όραση πάνω του, μόνο και μόνο για να ανακαλύψω ότι το πλάσμα γελούσε με χαρά καθώς περνούσε μέσα μου. Βγήκε με έναν ήχο σαν κροτάλισμα πίσω μου και ξαφνικά βρέθηκα να πετάω προς τα εμπρός πολύ γρήγορα μέσα στο σκοτάδι.
Καθώς πετούσα, άλλα δύο από αυτά τα δαιμονικά πλάσματα ήρθαν προς το μέρος μου, εμφανίζοντας διαφορετικά χρώματα αλλά ήταν εξίσου τρομακτικά. Οπλισμένη με τη γνώση μου από την πρώτη συνάντηση, επέτρεψα σε αυτά τα όντα να πλησιάσουν και να περάσουν μέσα από μένα. Σύντομα έφτασα στην είσοδο ενός τούνελ μέσα στο σκοτάδι. Το τούνελ φαινόταν να είναι κατασκευασμένο από γκρίζο υλικό σαν σύννεφο και ελισσόταν μακριά και πάνω προς τα δεξιά. Στη συνέχεια διακλαδιζόταν και δεν μπορούσα να δω πού οδηγούσε. Από τη διακλάδωση στα δεξιά εκτεινόταν ένα κιτρινωπό λευκό φως που φώτιζε αμυδρά το τούνελ. Έριξα μια ματιά κάτω στον εαυτό μου και παρατήρησα ότι το σώμα μου είχε εξαφανιστεί. Είχε αντικατασταθεί από ένα γαλαζωπό λευκό φως, σε σχήμα ισόπλευρου σταυρού/αστεριού που παλλόταν. Αυτό μου “φάνηκε” φυσικό και ευχάριστο εκείνη τη στιγμή. Ήταν πολύ απελευθερωτικό να μην είμαι πλέον προσκολλημένη σε μια βαριά μορφή.
Κοιτάζοντας πίσω μέσα στο τούνελ, παρατήρησα ότι υπήρχαν πόρτες και στις δύο πλευρές της κατασκευής. Υπήρχαν επίσης και άλλοι σταυροί/αστέρια που περιφέρονταν μέσα στο τούνελ, κάποιοι ήταν μπλε σαν εμένα, και άλλοι σε κεχριμπαρένιο χρώμα. Δύο άλλοι μπλε σταυροί/αστέρια εμφανίστηκαν δίπλα μου και με ώθησαν απαλά μέσα στο τούνελ. Αιωρούμενη προς τα πάνω, παρατήρησα ότι ορισμένες “πόρτες” ήταν ανοιχτές ενώ άλλες φαινόταν να έχουν κλείσει. Η πρώτη πόρτα στην οποία κοίταξα έμοιαζε με μια κλασική Κόλαση. Ακούγονταν ήχοι από κραυγές και οδυρμούς. Γυμνά ανθρώπινα όντα ήταν διασκορπισμένα σε ένα κατεστραμμένο τοπίο με βάλτους από κοχλάζοντα περιττώματα και κοφτερούς βράχους. Δαίμονες και άλλα ζώα βασάνιζαν τα ανθρώπινα όντα με όλους τους τρόπους που μπορεί να φανταστεί κανείς· και οι άνθρωποι βασάνιζαν επίσης ο ένας τον άλλον.
Καθώς πλησίασα την πόρτα με αυτή τη δυσοίωνη σκηνή, ένιωσα μια αίσθηση αναρρόφησης να με τραβάει μέσα σαν δίνη, και βρέθηκα να “πετώ” πάνω από το άθλιο τοπίο. Η μυρωδιά ήταν αποπνικτική και η ζέστη ανυπόφορη, αλλά ένα μέρος μου ήταν γοητευμένο από τις φαινομενικά άπειρες ποικιλίες πόνου και αγωνίας που επιβάλλονταν στους κατοίκους αυτού του βασιλείου. Το μεγαλύτερο μέρος του εαυτού μου ήθελε να φύγει, οπότε δεν δυσκολεύτηκα καθόλου και η αίσθησή μου ήταν ότι ο καθένας μπορούσε να φύγει αν το ήθελε. Ένιωσα ότι κανείς και τίποτα δεν κρατούσε αυτούς τους ανθρώπους σε αιχμαλωσία εκτός από την πίστη τους στην αγωνία από την οποία συνέχιζαν να υποφέρουν. “Πέταξα” πίσω προς την πόρτα, η οποία ήταν ξεκάθαρα ορατή από παντού μέσα στην “Κόλαση”. Έφυγα με χαρά, αλλά εξακολουθούσα να έχω την αίσθηση του εαυτού μου ως ξεχωριστού από εκείνη τη χαρά.
Η επόμενη πόρτα στο τούνελ δεν ήταν πολύ καλύτερη. Μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι, άνθρωποι περπατούσαν σε άγονο κίτρινο έδαφος με τα κεφάλια σκυμμένα, πλήρως απορροφημένοι στις δικές τους καταθλιπτικές σκέψεις αυτολύπησης, αγνοώντας ότι υπήρχε οποιοσδήποτε άλλος γύρω τους. Μια μεγάλη αίσθηση μοναξιάς και απομόνωσης απέρρεε από τη σκηνή, και απέφυγα να πλησιάσω πολύ κοντά, αν και δεν ένιωσα καμία αίσθηση αναρρόφησης κοντά σε αυτό το άνοιγμα στο τούνελ από σύννεφα.
Πέταξα πιο πέρα κατά μήκος του τούνελ και έριξα μια ματιά σε άλλες πόρτες, αλλά η επόμενη που μου έκανε βαθιά εντύπωση ήταν ένας κόσμος σχεδόν απερίγραπτης ομορφιάς. Κοίταξα έναν όμορφο δασώδη κήπο με σιντριβάνια, καταρράκτες, ρυάκια και γέφυρες που έλαμπαν και άστραφταν με ιριδίζοντα χρώματα. Μια αρκετά πιστή απεικόνιση της ομορφιάς αυτού του κόσμου έχει αποτυπωθεί από τον καλλιτέχνη Gilbert Williams, του οποίου το έργο ανακάλυψα αρκετά χρόνια μετά τη μεταθανάτια εμπειρία μου (ΕΚΘ). Μια αίσθηση γαλήνης και αρμονίας απέρρεε από αυτή τη σκηνή και κινήθηκα προς την πόρτα με μεγάλη επιθυμία να εισέλθω. Καθώς άρχισα να περνάω μέσα από το άνοιγμα, η “μύτη” μου συνάντησε κάτι που η υφή του έμοιαζε με πλαστική μεμβράνη. Πίεσα προς τα εμπρός αλλά απωθήθηκα απαλά και μια φωνή είπε: “Δεν κατέχεις τη γνώση για να εισέλθεις σε αυτόν τον κόσμο”. Εκείνη τη στιγμή θυμάμαι ότι ένιωσα απογοήτευση αλλά όχι ότι με έκριναν ως ανάξια, απλώς δεν είχα την απαραίτητη γνώση.
Στη συνέχεια έστρεψα την προσοχή μου στο φως που έλαμπε γύρω από τη διακλάδωση προς τα δεξιά. Εισήλθα μέσα στο φως και μεταμορφώθηκα από ένα συναίσθημα απόλυτης χαράς. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκτός από χαρά. Είπα στο φως “Είμαι εδώ”, και το φως απάντησε, “Υπέροχα” με μια φωνή που αντηχούσε ευτυχία και ευδαιμονία. Παραδόθηκα στην ευδαιμονία και έμαθα πολλά πράγματα που ακούγονται κοινότοπα όταν περιγράφονται, αλλά είναι αλήθειες που θα αντηχούν μέσα μου για πάντα. Έμαθα ότι είμαι αιώνια και ότι, παρόλο που μπορεί να βιώσω πολλές μορφές θανάτου, θα ξέρω πάντα ποια είμαι. Δεν έχω τίποτα να φοβηθώ, μόνο περισσότερα να βιώσω και είμαι εγώ αυτή που τελικά επιλέγω τι θα βιώσω. Ακούγεται αφελές αλλά πιστέψτε με, είναι πραγματικά πολύ σημαντικό να γνωρίζεις αυτά τα πράγματα μέσα σου. Τελικά, βαρέθηκα αυτή την αιώνια ευδαιμονία και αποφάσισα να φύγω. Είπα στο φως “Φεύγω” και το φως απάντησε “Υπέροχα”, συνεχίζοντας την απόλυτα χαρούμενη και μακάρια ύπαρξή του αδιατάρακτο από την παρουσία μου.
Αιωρήθηκα πίσω στο τούνελ κοιτάζοντας γύρω μου με συνεχή θαυμασμό, τελικά σταματώντας στο κατώφλι μιας πόρτας που “κοιτούσε” προς το διάστημα. Κομμάτια βράχων επέπλεαν δίπλα μου και στο βάθος πλανήτες και γαλαξίες περιστρέφονταν και στροβιλίζονταν. Ένα μάλλον αντιφατικό συναίσθημα, τόσο γαλήνης όσο και περιπέτειας με περιέβαλλε καθώς κοιτούσα τη σιωπηλή σκηνή. Η είσοδος του τούνελ ήταν κοντά και μπορούσα να ακούσω φωνές να φωνάζουν “Μη φεύγεις Sarah! Τι θα γίνει με τον Zane;” (Ο γιος μου που ήταν πέντε ετών την εποχή του συμβάντος). Ενοχλήθηκα από αυτές τις φωνές γιατί δεν σκόπευα να “πάω” πουθενά και φυσικά θα ήμουν εκεί για να δω τον Zane να μεγαλώνει. Ένα άλλο ον εμφανίστηκε δίπλα μου και “μιλήσαμε” για τις επιλογές μου. Ακούσαμε μια φωνή να λέει “Αν περάσεις από αυτή την πόρτα, δεν θα μπορείς να επιστρέψεις”.
Η επόμενη συνειδητή μου ανάμνηση ήταν ότι βρισκόμουν ξαπλωμένη σε ένα νοσοκομειακό κρεβάτι πλήρως διασωληνωμένη και με έναν αναπνευστήρα στον στόμα μου. Ήμουν γεμάτη χαρά και σφύζοντας από ζωή παρόλο που δεν μπορούσα να κουνήσω κανένα μέλος του σώματός μου με τη θέλησή μου. Επίσης ένιωθα πολύ πόνο και αυτή η αίσθηση με επανέφερε γρήγορα ξανά στο φυσικό μου εαυτό.
Έχω αντιμετωπίσει πολλές δοκιμασίες και προκλήσεις από τότε, συμπεριλαμβανομένης της πλήρους απώλειας ταυτότητας, αναπηρίας, φτώχειας, απώλειας φίλων λόγω της ανικανότητάς τους να κατανοήσουν πώς με άλλαξε η εμπειρία, και χρόνιου πόνου· αλλά η γνώση της αιωνιότητας του πνεύματός μου και η απελευθέρωση από τον φόβο του θανάτου έχουν δημιουργήσει μέσα μου ένα θεμέλιο γαλήνης που καμία προσωρινή φυσική κατάσταση δεν μπορεί να κλονίσει. Εύχομαι ειλικρινά να μπορούσαν όλοι να βιώσουν τα θαύματα που βίωσα εγώ χωρίς να χρειαστεί να υποστούν το τραύμα που υπέφερα, γιατί αυτό θα μεταμόρφωνε τον κόσμο.
ΕΙΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ NDERF… Το ΥΠΟΛΟΙΠΟ της ιστορίας…
Μετά την παρουσίαση της ΕΚΘ της Sarah στην εκπομπή του Art Bell Radio Show στις 4/2/99, πληροφορηθήκαμε από πολλούς Βουδιστές για την εκπληκτική ομοιότητα μεταξύ της ΕΚΘ της Sarah και των γραπτών στο Θιβετιανό Βιβλίο των Νεκρών. Πράγματι, οι ομοιότητες είναι εκπληκτικές!