Περιγραφή Εμπειρίας 2766:

Είχα καρκίνο του λεμφικού συστήματος (Λέμφωμα Hodgkin) και εκείνο το πρωί δεν μπορούσα να κουνηθώ. Ο σύζυγός μου με μετέφερε εσπευσμένα στο νοσοκομείο, όπου, μετά από αξονικές τομογραφίες, διαγνώστηκα με λέμφωμα, στάδιο 4B (το πιο προχωρημένο στάδιο). Ο επικεφαλής ογκολόγος έριξε μια ματιά στον φάκελό μου και είπε στον σύζυγό μου ότι ήταν πολύ αργά και ότι τα όργανά μου είχαν αρχίσει να καταρρέουν. Μου έμεναν μόνο τριάντα έξι ώρες ζωής. Ωστόσο, ο ογκολόγος είπε ότι θα έκανε ό,τι μπορούσε, αλλά προετοίμασε τον σύζυγό μου ότι πιθανότατα δεν θα τα κατάφερνα, καθώς τα όργανά μου δεν λειτουργούσαν πλέον. Μου χορήγησαν ενδοφλέβια χημειοθεραπεία καθώς και οξυγόνο, και στη συνέχεια άρχισαν να μου κάνουν εξετάσεις, ειδικά για τις λειτουργίες των οργάνων μου, ώστε να μπορέσουν να καθορίσουν ποια φάρμακα να μου χορηγήσουν.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ήμουν εντός και εκτός συνείδησης, και ένιωθα το πνεύμα μου να εγκαταλείπει πραγματικά το σώμα μου. Μπορούσα να δω και να ακούσω τις συζητήσεις μεταξύ του συζύγου μου και των γιατρών που γίνονταν έξω από το δωμάτιό μου, στον διάδρομο, σε απόσταση περίπου δώδεκα μέτρα. Αργότερα μπόρεσα να επιβεβαιώσω αυτές τις συζητήσεις, με τον σύζυγό μου κάτι που τον σόκαρε. Μετά, πραγματικά “πέρασα στην άλλη πλευρά” σε μια άλλη διάσταση, όπου με πλημμύρισε ένα συναίσθημα απόλυτης αγάπης. Επίσης, βίωσα με εξαιρετική διαύγεια τον λόγο για τον οποίο είχα τον καρκίνο, το γιατί είχα έρθει σε αυτή τη ζωή εξαρχής, τι ρόλο έπαιζε ο καθένας στην οικογένειά μου στο ευρύτερο πλαίσιο των πραγμάτων, και γενικά πώς λειτουργεί η ζωή. Η διαύγεια και η κατανόηση που απέκτησα σε αυτή την κατάσταση είναι σχεδόν απερίγραπτες. Οι λέξεις φαίνεται να περιορίζουν την εμπειρία – βρισκόμουν σε ένα μέρος όπου κατάλαβα ότι υπάρχουν πολύ περισσότερα από όσα είμαστε σε θέση να συλλάβουμε στον τρισδιάστατο κόσμο μας. Συνειδητοποίησα τι δώρο είναι η ζωή και ότι περιβαλλόμουν από στοργικά πνευματικά όντα, τα οποία ήταν πάντα γύρω μου ακόμα και όταν δεν το γνώριζα.

Το μέγεθος της αγάπης που ένιωσα ήταν συγκλονιστικό, και από αυτή την οπτική, ήξερα πόσο δυνατή είμαι και είδα τις εκπληκτικές δυνατότητες που είμαστε ικανοί να επιτύχουμε, εμείς οι άνθρωποι, κατά τη διάρκεια της γήινης ζωής μας. Ανακάλυψα ότι ο σκοπός μου τώρα θα ήταν να ζήσω “τον παράδεισο στη γη” χρησιμοποιώντας αυτή τη νέα κατανόηση και να μοιραστώ αυτή τη γνώση με άλλους ανθρώπους. Ωστόσο, είχα την επιλογή για το αν θα επέστρεφα στη ζωή ή αν θα συνέχιζα προς τον θάνατο. Μου έγινε κατανοητό ότι δεν ήταν η ώρα μου, αλλά είχα πάντα την επιλογή, και αν επέλεγα τον θάνατο, δεν θα βίωνα πολλά από τα δώρα που θα μου επιφύλασσε η υπόλοιπη ζωή μου. Ένα από τα πράγματα που ήθελα να ξέρω ήταν ότι, αν επέλεγα τη ζωή, θα έπρεπε να επιστρέψω σε αυτό το άρρωστο σώμα, επειδή το σώμα μου ήταν πολύ, πολύ άρρωστο και τα όργανα είχαν σταματήσει να λειτουργούν. Τότε μου έγινε κατανοητό ότι, αν επέλεγα τη ζωή, το σώμα μου θα θεραπευόταν πολύ γρήγορα. Θα έβλεπα τη διαφορά όχι σε μήνες ή εβδομάδες, αλλά σε μέρες!

Μου έδειξαν πώς οι ασθένειες ξεκινούν σε ενεργειακό επίπεδο πριν γίνουν σωματικές. Αν επέλεγα να επιστρέψω στη ζωή, ο καρκίνος θα εξαφανιζόταν από την ενέργειά μου και κατά συνέπεια το φυσικό μου σώμα θα ανάρρωνε πολύ γρήγορα. Τότε κατάλαβα ότι όταν οι άνθρωποι κάνουν ιατρικές θεραπείες για ασθένειες, αυτές εξαλείφουν την ασθένεια μόνο από το σώμα τους αλλά όχι από την ενέργειά τους, γι’ αυτό η ασθένεια επιστρέφει. Συνειδητοποίησα ότι αν επέστρεφα, θα ήταν με μια πολύ υγιή ενέργεια. Τότε το φυσικό σώμα θα ευθυγγραμιζόταν με τις ενεργειακές συνθήκες πολύ γρήγορα και οριστικά. Μου έγινε απολύτως κατανοητό ότι αυτό ισχύει για οτιδήποτε, όχι μόνο για ασθένειες – σωματικές καταστάσεις, ψυχολογικές καταστάσεις κ.λπ. Μου “έδειξαν” ότι όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας εξαρτώνται από αυτή την ενέργεια γύρω μας, την οποία εμείς δημιουργούμε. Τίποτα δεν είναι σταθερό – δημιουργούμε το περιβάλλον μας, τις συνθήκες μας κ.λπ. ανάλογα με το πού βρίσκεται αυτή η “ενέργεια”. Η σαφήνεια που έλαβα, σχετικά με το πως μας προκύπτει κάτι, ήταν εκπληκτική! Όλα εξαρτώνται από το ενεργειακό μας επίπεδο. Μου έγινε κατανοητό ότι θα είχα “αποδείξεις” για αυτό, από πρώτο χέρι, αν επέστρεφα στο σώμα μου.

Πηγαινοερχόμουν ανάμεσα στους δύο κόσμους, αλλά κάθε φορά που βρισκόμουν στην “άλλη πλευρά”, μου έδειχναν όλο και περισσότερες σκηνές. Υπήρχε μία που μου αποκάλυψε πώς η ζωή μου είχε επηρεάσει όλους τους ανθρώπους της ζωής μου – ήταν σαν ταπισερί που έδειχνε πώς επηρέασα τις ζωές όλων γύρω μου. Υπήρχε μια άλλη που έδειχνε τον αδερφό μου σε ένα αεροπλάνο, ο οποίος έχοντας μόλις ακούσει τα νέα του επικείμενου θανάτου μου, και ερχόταν να με δει (αυτό επιβεβαιώθηκε όταν άρχισα να συνέρχομαι, ο αδερφός μου ήταν εκεί, μόλις είχε κατέβει από το αεροπλάνο). Μετά είδα μια στιγμιαία εικόνα του αδερφού μου με εμένα και κατά κάποιον τρόπο κατάλαβα ότι ήταν μια προηγούμενη ζωή, όπου εγώ ήμουν πολύ μεγαλύτερη από εκείνον και ήμουν σαν μητέρα του (σε αυτή τη ζωή, εκείνος είναι μεγαλύτερος από εμένα). Είδα ότι σε εκείνη τη ζωή ήμουν πολύ προστατευτική απέναντί του. Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι ήταν στο αεροπλάνο και ερχόταν να με δει και ένιωσα πως “Δεν μπορώ να του το κάνω αυτό – δεν θέλω να έρθει και να με δει νεκρή”. Τότε είδα επίσης πώς ο σκοπός του συζύγου μου ήταν συνδεδεμένος με τον δικό μου και πώς είχαμε αποφασίσει να έρθουμε και να ζήσουμε αυτή τη ζωή μαζί. Αν έφευγα, πιθανότατα θα με ακολουθούσε κι εκείνος σύντομα.

Μου έγινε κατανοητό ότι, δεδομένου ότι είχαν γίνει εξετάσεις για τη λειτουργία των οργάνων μου (και τα αποτελέσματα δεν είχαν βγει ακόμα), αν επέλεγα τη ζωή, τα αποτελέσματα θα έδειχναν ότι τα όργανά μου λειτουργούσαν κανονικά. Αν επέλεγα τον θάνατο, τα αποτελέσματα θα έδειχναν οργανική ανεπάρκεια ως αιτία θανάτου, λόγω καρκίνου. Κάνοντας την επιλογή μου μπορούσα να αλλάξω τα αποτελέσματα των εξετάσεων!

Έκανα την επιλογή μου και καθώς άρχισα να συνέρχομαι (σε μια πολύ μπερδεμένη κατάσταση, καθώς εκείνη την στιγμή δεν μπορούσα να αντιληφθώ σε ποια πλευρά του πέπλου βρισκόμουν). Οι γιατροί μπήκαν τρέχοντας στο δωμάτιο χαμογελώντας πλατιά  και ανακοίνωσαν στην οικογένειά μου: “Καλά νέα – έχουμε τα αποτελέσματα και τα όργανά της λειτουργούν – δεν μπορούμε να το πιστέψουμε!! Το σώμα της φαινόταν ότι πραγματικά είχε καταρρεύσει!”

Μετά από αυτό, άρχισα να αναρρώνω γρήγορα. Οι γιατροί περίμεναν να σταθεροποιηθεί η κατάσταση μου πριν κάνουν βιοψία λεμφαδένων για να εντοπίσουν τον τύπο των καρκινικών κυττάρων, και δεν μπορούσαν καν να βρουν ένα λεμφαδένα αρκετά μεγάλο που να υποδηλώνει καρκίνο (ενώ όταν μπήκα στο νοσοκομείο το σώμα μου ήταν γεμάτο πρησμένους λεμφαδένες). Μου έκαναν επίσης βιοψία μυελού των οστών, για να εντοπίσουν την καρκινική δραστηριότητα ώστε να μπορέσουν να προσαρμόσουν τη χημειοθεραπεία σύμφωνα με την ασθένεια, και δεν υπήρχε τίποτα στον μυελό των οστών. Οι γιατροί ήταν πολύ μπερδεμένοι, αλλά το απέδωσαν στο ότι ανταποκρίθηκα ξαφνικά στη χημειοθεραπεία. Επειδή οι ίδιοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι συνέβαινε, με υπέβαλαν να κάνω την μία εξέταση μετά την άλλη, και όλες τους βγήκαν καθαρές, και κάθε αρνητικό αποτέλεσμα με έκανε να νιώθω ακόμα πιο δυνατή! Έκανα μια αξονική τομογραφία σε όλο το σώμα, και επειδή δεν μπορούσαν να βρουν τίποτα, ζήτησαν από τον ακτινολόγο να την επαναλάβει!!!!.

Λόγω της εμπειρίας μου, τώρα μοιράζομαι με όλους όσους γνωρίζω ότι τα θαύματα είναι δυνατά στην καθημερινή ζωή. Μετά από όσα έχω δει, συνειδητοποιώ ότι όλα είναι δυνατά και ότι δεν ήρθαμε εδώ για να υποφέρουμε. Η ζωή μας θα έπρεπε να είναι υπέροχη και είμαστε πάρα, πάρα πολύ αγαπημένοι. Ο τρόπος που βλέπω τη ζωή έχει αλλάξει δραματικά και είμαι τόσο χαρούμενη που μου δόθηκε μια δεύτερη ευκαιρία να βιώσω “τον παράδεισο στη γη”.

Συμπληρωματικά Σχόλια.

Λαμβάνοντας υπόψη το πόσο αξιοσημείωτη είναι αυτή η αφήγηση, έστειλα με email κάποιες επιπλέον ερωτήσεις στην Anita. ΟΙ απαντήσεις της βρίσκονται παρακάτω μετά τις ερωτήσεις.

-Jeff, NDERF.

Οι ερωτήσεις μου:

1. Γράφετε εξαιρετικά καλά!!! Έχετε ζήσει σε κάποια αγγλόφωνη περιοχή του κόσμου για κάποιο χρονικό διάστημα;

2. Είχατε Λέμφωμα Hodgkin. Έγινε διάγνωση με βιοψία; Πώς έγινε η διάγνωση;

3.Πόσο καιρό μετά την έναρξη της χημειοθεραπείας εξαφανίστηκαν εντελώς όλοι οι λεμφαδένες που είχατε;

4. Το γεγονός ότι θα άλλαζε η έκβαση των ιατρικών εξετάσεων που είχαν ήδη γίνει, ανάλογα με την επιλογή σας, είναι αξιοσημείωτο. Αν είχατε επιλέξει να μην επιστρέψετε στη γη, έχετε ιδέα πότε θα είχαν αλλάξει οι ιατρικές εξετάσεις – μετά την επιλογή σας στον επίγειο χρόνο, ή θα είχε επηρεάσει η επιλογή σας τις εξετάσεις τη στιγμή που πάρθηκε το αίμα, που στον επίγειο χρόνο, καταλαβαίνω, ότι θα ήταν πριν κάνετε την επιλογή σας να επιστρέψετε στη γη. Οποιαδήποτε περαιτέρω σχόλια έχετε σχετικά με αυτό θα εκτιμηθούν ιδιαίτερα.

5. Είπατε “Δεν με κάνει μόνο να νιώθω ότι τα πάντα (συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου) δεν είναι πραγματικά (μια αλλαγή στη συνείδηση τον εξαφάνισε!) αλλά με κάνει επίσης να νιώθω πολύ δυνατή, και τώρα έχω μια εντελώς διαφορετική αντίληψη της ζωής.” Ως γιατρός που θεραπεύει τον καρκίνο, οποιεσδήποτε περαιτέρω πληροφορίες έχετε σχετικά με αυτό θα εκτιμηθούν ιδιαίτερα.

6. Οι γιατροί που σας θεράπευσαν θα ενδιαφέρονταν να επικοινωνήσουν μαζί μου; Θα χρειαστούμε την έγκρισή σας για να μοιραστούμε πληροφορίες σχετικά με τη διάγνωση και τη θεραπεία σας. Αν οι γιατροί σας ενδιαφέρονταν να καταγράψουν την εμπειρία σας και να τη δημοσιεύσουν ως “αναφορά περίπτωσης” στην ιατρική βιβλιογραφία, θα χαιρόμουν πολύ να βοηθήσω με όποιον τρόπο μπορώ. Αυτό σίγουρα θα μπορούσε να αυξήσει την ευαισθητοποίηση για τις Εμπειρίες Κοντά στο Θάνατο στη χώρα σας.

Απάντηση της Anita:

Σας ευχαριστώ πολύ για την απάντησή σας και για τα θετικά σας σχόλια για τα Αγγλικά μου! Φοίτησα σε βρετανικό ιδιωτικό σχολείο καθ' όλη τη διάρκεια των σπουδών μου εδώ στο Χονγκ Κονγκ, καθώς αυτό ήταν βρετανική αποικία μέχρι το 1997. Υπήρχαν βρετανικά σχολεία που ιδρύθηκαν ειδικά για τα παιδιά των Βρετανών αξιωματικών και οι περισσότερες μεγάλες εταιρείες στο Χονγκ Κονγκ διοικούνταν επίσης από Βρετανούς. Αφού τελείωσα το σχολείο, συνέχισα τις σπουδές μου στο Μάντσεστερ του Ηνωμένου Βασιλείου, αλλά επέστρεψα στο Χονγκ Κονγκ ύστερα. Παντρεύτηκα κάποιον εδώ, που είχε πολύ παρόμοιο υπόβαθρο με εμένα – έναν συμπατριώτη μου Ινδό που γεννήθηκε και μεγάλωσε  στο Χονγκ Κονγκ, χωρίς πραγματική σύνδεση με τη χώρα καταγωγής των γονιών μας. Επίσης εργάζομαι εδώ στο Χονγκ Κονγκ.

Πριν προχωρήσω, θέλω απλώς να μοιραστώ μαζί σας ότι το email σας μου προκάλεσε ανατριχίλα. Όταν είχα την ΕΚΘ μου και μπορούσα να δω και να αντιληφθώ ορισμένες πτυχές από το μέλλον μου, αντιλήφθηκα ότι ένας από τους λόγους που έπρεπε να επιστρέψω ήταν επειδή επρόκειτο να αγγίξω και να εμπνεύσω τις ζωές των ανθρώπων.  Σε εκείνη την κατάσταση, κατά κάποιον τρόπο ήξερα ότι προοριζόμουν να εμπνεύσω χιλιάδες, ίσως δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους. Αλλά δεν ήταν σαφές πώς θα το έκανα – απλώς ήξερα ότι πρόκειται να κάνω κάτι για να εμπνεύσω τους ανθρώπους. Συγκεκριμένα, ένιωσα ότι δεν χρειαζόταν να κάνω κάτι για να συμβεί αυτό, απλώς έπρεπε να είμαι ο εαυτός μου και να απολαμβάνω τη ζωή. Πρόσφατα, το σκεφτόμουν αυτό, και τώρα που είμαι καλά και θέλω να κάνω κάτι παραγωγικό με τη ζωή μου, προσπαθούσα να καταλάβω τι είναι αυτό που πρόκειται να κάνω που θα εμπνεύσει τους άλλους. Και σήμερα το πρωί έλαβα το email σας, το οποίο έλεγε, “Με τα χρόνια, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι θα διαβάσουν την εμπειρία σας και, είμαι σίγουρος, θα εμπνευστούν.” Τώρα καταλαβαίνω γιατί μου έγινε κατανοητό ότι δεν χρειαζόταν να κάνω τίποτα!! Το έκανα έχοντας την ΕΚΘ!!!

Σχετικά με τις ερωτήσεις σας, ζητώ συγγνώμη αν οι απαντήσεις φαίνονται λίγο μακροσκελείς, αλλά θέλω να το κάνω όσο το δυνατόν πιο σαφές:

Πριν από περίπου τρεισήμισι χρόνια, έκανα βιοψία με βελόνα σε έναν πρησμένο λεμφαδένα στη βάση του λαιμού μου, εκεί που συναντά τον ώμο μου στην αριστερή μου πλευρά, και τα αποτελέσματα έδειξαν ότι είχα Λέμφωμα Hodgkin. Μια σάρωση στη συνέχεια το εντόπισε προκαταρκτικά σε στάδιο 1Α εκείνη τη στιγμή· ωστόσο, χρειάζονταν ακόμα περισσότερες εξετάσεις. Αν μπορέσω να εξηγήσω κάποιες λεπτομέρειες, τις οποίες δεν θεώρησα απαραίτητες στην προηγούμενη αφήγησή μου επειδή δεν είχαν σχέση με την ίδια την ΕΚΘ: Η καλύτερή μου φίλη μόλις είχε πεθάνει από καρκίνο – είχε σάρκωμα στην περιοχή του θώρακα. Το σάρκωμα αφαιρέθηκε χειρουργικά και μετά της έκαναν χημειοθεραπεία. Η φυσική της κατάσταση επιδεινώθηκε πολύ άσχημα μετά την έναρξη της χημειοθεραπείας και συνέχισε να επιδεινώνεται μέχρι που πέθανε. Η οικογένειά της πίστευε ακράδαντα ότι η χημειοθεραπεία ήταν αυτό που τη σκότωσε, όχι ο καρκίνος. Ήμουν μαζί της σε όλη αυτή την εμπειρία, την είδα να υποφέρει από τη χημειοθεραπεία, που ήταν φρικτή, και μετά την είδα να πεθαίνει. Αυτή ήταν η φίλη μου που την γνώριζα από το δημοτικό και είχαμε μεγαλώσει μαζί. Όταν στη συνέχεια διαγνώστηκα την ίδια χρονιά που πέθανε, σοκαρίστηκα, όπως και πολλοί από τον κύκλο των φίλων μας. Φοβόμουν πάρα πολύ τη χημειοθεραπεία, οπότε αρνήθηκα τη θεραπεία και πήγα σε έναν φυσικοπαθητικό που ειδικευόταν στη θεραπεία καρκίνου. Στην αρχή, οι πρησμένοι λεμφαδένες φαίνονταν να συρρικνώνονται και νιώθαμε ότι η θεραπεία λειτουργούσε, και ήμουν πολύ χαρούμενη που δεν θα χρειαζόταν να κάνω χημειοθεραπεία. Αλλά παρόλο που έγιναν μικρότεροι, δεν εξαφανίστηκαν εντελώς. Ζούσα με πολύ φόβο εκείνη την περίοδο – φόβο για τον καρκίνο και φόβο για τη χημειοθεραπεία. Προσάρμοσα τη διατροφή μου, έκανα θεραπεία παχέος εντέρου και έπαιρνα όλα τα χάπια που μου έδινε ο φυσικοπαθητικός γιατρός. Αλλά πριν από περίπου δύο χρόνια, οι λεμφαδένες φάνηκαν να μεγαλώνουν ξανά, κι έτσι ο γιατρός άλλαξε τη θεραπεία μου και με έστειλε και σε έναν ειδικό βοτανολόγο. Και πάλι, φάνηκε να τίθεται υπό έλεγχο για λίγο, αλλά πριν από περίπου ένα χρόνο άρχισα να αναπτύσσω υγρό στην περιοχή του θώρακα και επίσης το αριστερό μου χέρι πρήστηκε. Ο γιατρός μου στη συνέχεια πραγματοποίησε πλευριτική συλλογή και μετά το υγρό επέστρεψε και την επανέλαβε αρκετές φορές. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι αδένες μου πρήζονταν όλο και περισσότερο, μέχρι τον Ιανουάριο του 2006, όπου η υγεία μου επιδεινώθηκε δραματικά μέσα σε δύο ή τρεις εβδομάδες. Η αναπνοή μου γινόταν όλο και πιο δύσκολη, ήμουν πάντα λαχανιασμένη και χρειαζόμουν φορητή συσκευή οξυγόνου. Έχασα βάρος, δεν μπορούσα να φάω γιατί ένιωθα συνεχώς χορτάτη, οι μύες μου ατροφούσαν σε σημείο που δεν μπορούσα να περπατήσω και χρησιμοποιούσα αναπηρικό καροτσάκι, είχα δερματικές βλάβες που έβγαζαν υγρό, και μέχρι τις 2 Φεβρουαρίου δεν μπορούσα να κινηθώ. Δεν μπορούσα να ανοίξω τα μάτια μου, να σηκωθώ από το κρεβάτι, πόσο μάλλον να περπατήσω. Απλώς αποδέχτηκα ότι αυτό ήταν, ότι θα πέθαινα, και απλά αφέθηκα εντελώς. Δεν ένιωθα πόνο ούτε δυσφορία. Δεν έπαιρνα καμία φαρμακευτική αγωγή εκείνη την περίοδο – απλώς μια κατάσταση πλήρους παραίτησης.

Ο σύζυγός μου με μετέφερε επειγόντως στο νοσοκομείο και μου ανέθεσαν μια ογκολόγο η οποία, μετά την εξέταση, είπε “Είναι πολύ αργά. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα.” Ο σύζυγός μου την παρακάλεσε και εκείνη υποχώρησε και με ανέθεσε σε κάποιον άλλο, καθώς ένιωθε ότι θα ήταν “σπατάλη του χρόνου της” ή ίσως δεν ήθελε τον θάνατό μου στο αρχείο της. Ήταν πολύ ενοχλημένη με τον φυσικοπαθητικό γιατρό μου και θεώρησε ότι ήταν δική του ευθύνη που δεν με έστειλε νωρίτερα στο νοσοκομείο, και ξεκαθάρισε ότι ήταν “δικό του λάθος” που επρόκειτο να πεθάνω.

Η σάρωση έδειξε ότι το λέμφωμα είχε εξαπλωθεί σε όλο μου το σώμα και τα όργανά μου είχαν υποστεί βλάβη. Τα πόδια και τα χέρια μου άρχισαν τώρα να πρήζονται σαν μπαλόνια και το πρόσωπό μου ήταν όλο πρησμένο. Η ογκολόγος είπε “Τα όργανά της έχουν ήδη σταματήσει να λειτουργούν - πεθαίνει από οργανική ανεπάρκεια». Ακούγοντας τις παρακλήσεις του συζύγου μου, κάλεσε έναν άλλον ογκολόγο, ο οποίος είπε στον σύζυγό μου “Δεν μπορώ να υποσχεθώ τίποτα, θα δω τι μπορώ να κάνω. Ωστόσο, οι επόμενες είκοσι τέσσερις ώρες είναι κρίσιμες. Είναι πολύ ασταθής ακόμα και για να γίνει βιοψία ώστε να καθοριστούν τα φάρμακα που θα της χορηγηθούν. Θα ξεκινήσουμε επίσης αμέσως τις εξετάσεις για τη λειτουργία των οργάνων της καθώς όλα τα συμπτώματα φαίνεται να υποδηλώνουν ανεπάρκεια.” Αυτή ήταν η συζήτηση που έλαβε χώρα έξω από το δωμάτιό μου, περίπου δεκαέξι μέτρα μακριά. Την άκουσα και την είδα, οπότε προφανώς είχα φύγει από το σώμα μου εκείνη τη στιγμή. Πάντως, μετά έγινα συνειδητή όλων των βελόνων που με τρυπούσαν και μου έκαναν κάποιο είδος χημειοθεραπευτικών φαρμάκων, αλλά δεν ξέρω ακριβώς τι μείγμα ήταν. Και ήμουν συνδεδεμένη με μηχάνημα οξυγόνου, σωλήνα σίτισης, κάτι που παρακολουθούσε την καρδιά μου, τον σφυγμό, την αρτηριακή μου πίεση, κ.λπ. Το επόμενο πρωί (αφού έμπαινα και έβγαινα ανάμεσα στους δύο κόσμους όλη τη νύχτα και αφού πήρα την απόφασή μου να επιστρέψω στη ζωή) άρχισα να νιώθω πιο ξύπνια και να νιώθω ελαφρώς πιο γειωμένη σε αυτόν τον κόσμο παρά στον άλλον, και τότε ήταν που ήρθαν οι γιατροί και είπαν ότι τα όργανά μου έδειχναν φυσιολογική λειτουργία. Ήμουν ακόμα λίγο μπερδεμένη και είπα κάτι του τύπου “Ω, νόμιζα ότι το ξέραμε ήδη αυτό.” Ο αδερφός μου είχε φτάσει, έχοντας περάσει όλη τη νύχτα σε αεροπλάνο, και μέχρι εκείνο το βράδυ ήμουν πραγματικά ξύπνια και έτοιμη να σηκωθώ. Όλη η οικογένειά μου άρχισε να γιορτάζει. Μέσα σε τέσσερις μέρες, η πρόοδός μου ήταν αξιοσημείωτη και μεταφέρθηκα από τη μονάδα εντατικής θεραπείας σε ένα κανονικό ιδιωτικό δωμάτιο. Υπήρξε σημαντική μείωση στους λεμφαδένες μου μέσα σε αυτές τις τέσσερις μέρες.

Επειδή τώρα φαινόταν ότι θα τα κατάφερνα, ο γιατρός κάλεσε έναν ειδικό τραυμάτων για να εξετάσει τις δερματικές μου βλάβες. Όταν τις κοίταξε πρώτη φορά, είπε ότι θα χρειαζόταν χειρουργική επέμβαση  καθώς το δέρμα είχε “φαγωθεί”, αλλά θα περίμενε μέχρι να γίνω πιο δυνατή. Ωστόσο, οι πληγές μου θεραπεύτηκαν θαυματουργά μέσα σε εβδομάδες και δεν χρειάστηκαν ποτέ χειρουργείο (μία στον λαιμό και μία κάτω από τη μασχάλη). Περίπου μία εβδομάδα μετά την έξοδο από τη ΜΕΘ, έκαναν βιοψία μυελού των οστών και δεν βρήκαν τίποτα, και περίπου δέκα μέρες μετά από αυτό έκαναν βιοψία λεμφαδένα. Όταν με έστειλαν για βιοψία λεμφαδένα, ο ακτινολόγος δεν μπορούσε να βρει λεμφαδένα αρκετά μεγάλο ώστε να υποδηλώνει καν καρκίνο, ωστόσο ο ογκολόγος τον πίεσε να μαρκάρει έναν λεμφαδένα στο σώμα μου ούτως ή άλλως, στον οποίο έκαναν βιοψία και δεν βρήκαν τίποτα. Κάθε φορά, ήξερα ότι τα αποτελέσματα των εξετάσεων θα ήταν αρνητικά. Ο ογκολόγος όμως ήθελε να κάνει αυτές τις εξετάσεις για να καθορίσει ποια φάρμακα χημειοθεραπείας να χρησιμοποιήσει, αλλά επειδή δεν μπορούσε να βρει τίποτα, είπε ότι είναι επειδή ανταποκρίνομαι εξαιρετικά καλά σε αυτό που ήδη χρησιμοποιεί, οπότε θα συνεχίσει να μου το δίνει. Εγώ είπα ότι αν ο καρκίνος φαίνεται να έχει φύγει, γιατί πρέπει να συνεχίσω να κάνω χημειοθεραπεία, αλλά εκείνος επέμεινε ότι, παρόλο που η ανάρρωσή μου ήταν αξιοσημείωτη, έπρεπε να είναι σίγουρος ότι θα μου έδινε τουλάχιστον τον ελάχιστο αριθμό κύκλων, λόγω της κατάστασης στην οποία ήμουν όταν μπήκα. Είπε ότι αρχικά νόμιζε ότι θα χρειαζόμουν πολύ περισσότερους κύκλους, αλλά τώρα το μείωνε δραστικά στον ελάχιστο που δίνει πάντα, που είναι έξι. Δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν υπέφερα από τις σοβαρές παρενέργειες της χημειοθεραπείας. Ήμουν τόσο φορτισμένη από την ΕΚΘ μου, ήταν σαν τίποτα να μην μπορούσε να με πτοήσει, και τώρα δεν φοβόμουν πια τη χημειοθεραπεία και ήξερα ότι θα ήμουν καλά – καλύτερα από καλά.

Στην ερώτηση 3, οι λεμφαδένες μειώθηκαν ορατά κατά περίπου 80% γύρω στις τέσσερις μέρες μετά τη χημειοθεραπεία. Ωστόσο, η βιοψία έγινε περίπου δύο εβδομάδες μετά από αυτό, όπου δεν μπορούσαν να βρουν λεμφαδένα που να υποδηλώνει καν καρκίνο. Περίμεναν το σώμα μου να γίνει πιο δυνατό πριν κάνουν τη βιοψία, γι’ αυτό δεν έγινε νωρίτερα. Η βιοψία μυελού των οστών έγινε νωρίτερα, όπου δεν βρήκαν τίποτα.

Ερώτηση 4: Αυτό είναι ένα από τα σημεία που είναι τόσο δύσκολο να εκφραστεί με την περιορισμένη τρισδιάστατη γλώσσα μας. Ο χρόνος φαίνεται να έχει εντελώς διαφορετική έννοια σε εκείνη την πλευρά. Αυτό που ένιωσα ήταν ότι όλες οι πιθανότητες υπάρχουν ταυτόχρονα – απλώς εξαρτάται ποια επιλέγεις. Σαν να βρίσκεσαι σε ασανσέρ, όπου όλοι οι όροφοι του κτιρίου υπάρχουν, αλλά μπορείς να επιλέξεις σε ποιο όροφο θα κατέβεις. Έτσι, αν υπάρχουν όλες οι μελλοντικές πιθανότητες για να διαλέξω, τότε υποθέτω ότι υπάρχουν και όλα τα παρελθοντικά σενάρια. Έτσι, ανάλογα με το ποια μελλοντική πιθανότητα επιλέγω, αυτό θα καθορίσει επίσης ποιο παρελθόν έρχεται αυτόματα μαζί της (διάλεξα τη ζωή, επομένως επηρέασε το παρελθόν, επιλέγοντας το κατάλληλο αποτέλεσμα της εξέτασης για τη λειτουργία των οργάνων). Ελπίζω να βγάζω νόημα. Είναι πολύ ξεκάθαρο στις σκέψεις μου, αλλά είναι δύσκολο να το γράψω. Όταν μου παρουσιαζόταν η επιλογή, πραγματικά είδα ένα όραμα των εργαστηριακών αποτελεσμάτων της εξέτασης, που έλεγε στον τίτλο: Διάγνωση: Οργανική Ανεπάρκεια. Στο κυρίως μέρος των αποτελεσμάτων: Θάνατος λόγω οργανικής ανεπάρκειας που προκλήθηκε από Λέμφωμα Hodgkin. Όταν είδα τα αποτελέσματα αφού επέστρεψα, το φύλλο χαρτιού φαινόταν σχεδόν πανομοιότυπο και η επικεφαλίδα ταίριαζε λέξη προς λέξη: Διάγνωση: Ανεπάρκεια οργάνων, ωστόσο το κυρίως μέρος έλεγε: Δεν υπάρχουν ενδείξεις οργανικής ανεπάρκειας. Πραγματικά ανατρίχιασα βλέποντας αυτό το χαρτί, γνωρίζοντας τι θα μπορούσε να έγραφε.

Ερώτηση 5: Τώρα ξέρω ότι υπάρχουν πολύ περισσότερα από όσα συνειδητά γνωρίζουμε ή είμαστε ικανοί να κατανοήσουμε. Κάθε μέρα, καταλαβαίνω όλο και περισσότερα από τότε που βίωσα την ΕΚΘ. Ανακαλύπτω ότι υπάρχουν πράγματα που τώρα νιώθω ότι “ξέρω” ή “κατανοώ”, τα οποία ποτέ πριν δεν γνώριζα. Το καλύτερο παράδειγμα που μπορώ να σκεφτώ είναι: φανταστείτε ότι υπάρχει μια τεράστια αποθήκη, η οποία είναι σκοτεινή, και ζείτε σε αυτή την αποθήκη με ένα φακό. Όλα όσα ξέρετε για αυτή την αποθήκη φαίνονται μέσα από το φως αυτού του ενός μικρού φακού. Όποτε θέλετε να ψάξετε κάτι, μπορεί να το βρείτε ή μπορεί να μην το βρείτε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το πράγμα δεν υπάρχει. Είναι εκεί, απλώς δεν έχετε ρίξει το φως σας πάνω του. Μπορείτε να δείτε μόνο αυτό στο οποίο εστιάζει το φως σας. Μετά μια μέρα, κάποιος ανάβει τον διακόπτη και για πρώτη φορά βλέπετε ολόκληρη την αποθήκη. Το μέγεθός της είναι σχεδόν συντριπτικό, δεν μπορείτε να δείτε μέχρι το τέλος της και ξέρετε ότι υπάρχουν περισσότερα από όσα βλέπετε. Αλλά βλέπετε πώς όλα τα προϊόντα είναι τακτοποιημένα στα ράφια και παρατηρείτε πόσα διαφορετικά πράγματα υπάρχουν στην αποθήκη που ποτέ δεν είχατε παρατηρήσει, ποτέ δεν είχατε καν αντιληφθεί ότι υπήρχαν, κι όμως υπάρχουν, ταυτόχρονα με τα πράγματα που ξέρατε ότι υπήρχαν (αυτά είναι τα πράγματα που ο φακός σας είχε καταφέρει να βρει). Μετά, ακόμα και όταν ο διακόπτης σβήσει ξανά, τίποτα δεν μπορεί να πάρει μακριά την κατανόηση και τη διαύγεια της εμπειρίας σας. Παρόλο που επιστρέψατε σε έναν φακό, τώρα ξέρετε πώς να ψάχνετε για πράγματα. Ξέρετε τι είναι δυνατό και ξέρετε ακόμα και τι να ψάξετε. Αρχίζετε να βλέπετε τα πράγματα διαφορετικά και από αυτή τη νέα αφετηρία αρχίζουν να συμβαίνουν οι εμπειρίες σας. Έτσι, διαπιστώνω ότι στην καθημερινότητά μου, αναφέρομαι σε διαφορετικές πτυχές της εμπειρίας μου σε διαφορετικές χρονικές στιγμές, και κατανοώ τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο, και γνωρίζω πράγματα που δεν ήξερα ότι γνώριζα.

Έβλεπα όλους τους ανθρώπους ως “ενέργεια” και ανάλογα με το πού βρισκόταν το ενεργειακό μας επίπεδο, αυτός ήταν ο κόσμος που δημιουργούσαμε για τον εαυτό μας. Η κατανόηση που απέκτησα από αυτό ήταν ότι αν ο καρκίνος δεν ήταν στην “ενέργειά” μας, τότε δεν ήταν στην πραγματικότητά μας. Αν το να νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας ήταν στην ενέργειά μας, τότε η πραγματικότητά μας θα ήταν θετική. Αν ο καρκίνος ήταν στην ενέργειά μας, τότε ακόμα και αν τον εξαλείφαμε με τη σύγχρονη ιατρική, θα επέστρεφε σύντομα. Αλλά αν τον “καθαρίζαμε” από την ενέργειά μας, το φυσικό μας σώμα θα ανάρρωνε σύντομα. Κανένας από εμάς δεν είναι τόσο “πραγματικός” ή φυσικός όσο νομίζουμε. Από ό,τι είδα, έμοιαζε ότι είμαστε πρωτίστως ενέργεια και η φυσική μας διάσταση είναι μόνο αποτέλεσμα της έκφρασης της ενέργειάς μας. Και μπορούμε να αλλάξουμε την φυσική μας πραγματικότητα αν αλλάξουμε την ενέργειά μας. (Κάποιοι μου ανέφεραν να χρησιμοποιώ τον όρο “Δόνηση”). Για μένα προσωπικά, μου έγινε κατανοητό ότι για να διατηρήσω το ενεργειακό/δόνησή μου επίπεδο ψηλά, χρειαζόταν μόνο να ζήσω στη στιγμή, να απολαμβάνω κάθε στιγμή της ζωής και να χρησιμοποιώ κάθε στιγμή για να ανυψώσω την επόμενη στιγμή (που στη συνέχεια ανυψώνει το μέλλον μου). Είναι σε εκείνη τη στιγμή της ανύψωσης του ενεργειακού σας επιπέδου που μπορείτε να αλλάξετε το μέλλον σας (όπως με τα αποτελέσματα των εξετάσεών μου). Ακούγεται πολύ απλοϊκό, αλλά το κατανόησα και το ένιωσα πολύ έντονα όταν το βίωνα.

Ερώτηση 6: Μέχρι στιγμής, δεν έχω πει στους γιατρούς μου για την ΕΚΘ μου, επειδή φαίνονται λίγο συντηρητικοί και δεν ξέρω πώς θα αντιδράσουν. Ωστόσο, είμαι πρόθυμη να το δοκιμάσω. Θα τους δω την Πέμπτη το πρωί για έναν γενικό έλεγχο και θα θίξω το θέμα. Μου είχε περάσει από το μυαλό νωρίτερα να τους το αναφέρω, αλλά δεν ένιωσα ποτέ ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή. Είχαν σχολιάσει όμως, καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής μου στο νοσοκομείο, πόσο αξιοσημείωτη ήταν η ανάρρωσή μου. Θα σας ενημερώσω για την πορεία της σχέσης μου μαζί τους, και εφόσον συμφωνήσουν, δεν έχω κανένα πρόβλημα να επικοινωνήσετε μαζί τους.

Ελπίζω να μπόρεσα να απαντήσω στις ερωτήσεις σας. Είμαι πολύ ενθουσιασμένη που θα αναρτηθεί στον ιστότοπό σας, ιδιαίτερα στη σκέψη ότι θα βρίσκεται στα αρχεία των εξαιρετικών εμπειριών. Ο αδερφός μου μου έστειλε τον σύνδεσμο για τον ιστότοπό σας πριν από περίπου δέκα μέρες, καθώς άρχισε να διαβάζει για ΕΚΘ μετά την εμπειρία μου, και άρχισα να συμπληρώνω το ερωτηματολόγιο αμέσως.

Ιστορικό:

Φύλο: Γυναίκα

Ημερομηνία που Συνέβη η Εμπειρία: 2 Φεβρουαρίου 2006

Στοιχεία της ΕΚΘ:

Την στιγμή της εμπειρίας σας, υπήρξε κάποιο σχετιζόμενο γεγονός που απειλούσε τη ζωή σας; Αβέβαιο. Ασθένεια. Γεγονός που απειλούσε τη ζωή, αλλά όχι κλινικός θάνατος. Πέθαινα από καρκίνο και οι γιατροί είχαν ανακοινώσει ότι μου απέμεναν περίπου τριάντα έξι ώρες ζωής. Ήταν σε αυτό το σημείο που άρχισα να παρασύρομαι ανάμεσα σε μια άλλη διάσταση και σε αυτή.

Πώς κρίνετε το περιεχόμενο της εμπειρίας σας; Υπέροχο

Αισθανθήκατε ότι αποχωριστήκατε από το σώμα σας; Αβέβαιο. Έχασα την επίγνωση του σώματός μου.

Πώς συγκρίνεται το υψηλότερο επίπεδο συνείδησης και εγρήγορσης που είχατε κατά τη διάρκεια της εμπειρίας με την συνηθισμένη καθημερινή σας συνείδηση ​​και εγρήγορση; Περισσότερη συνείδηση και εγρήγορση από το συνηθισμένο. Επανερχόμουν εντός και εκτός συνείδησης, οπότε είχα επίγνωση και των δύο “πλευρών”. Είχα επίσης επίγνωση συζητήσεων που γίνονταν έξω από το δωμάτιο, πέρα από το εύρος της ακοής μου.

Σε ποια στιγμή κατά τη διάρκεια της εμπειρίας σας βρισκόσασταν στο υψηλότερο επίπεδο συνείδησης και εγρήγορσης; Πιθανότατα τη στιγμή που μου δόθηκε η επιλογή να επιστρέψω ή όχι.

Οι σκέψεις σας επιταχύνθηκαν; Απίστευτα γρήγορες.

Ο χρόνος φαινόταν να επιταχύνεται ή να επιβραδύνεται; Τα πάντα φαινόταν να συμβαίνουν ταυτόχρονα. Ένιωθα ότι βρισκόμουν στην άλλη διάσταση για πολύ μεγαλύτερο διάστημα από ό,τι ήμουν πραγματικά. Αυτά που είδα και έμαθα θα χρειαζόταν πολύ περισσότερο χρόνο σε αυτή τη διάσταση. Επίσης, με τις ιατρικές εξετάσεις που έγιναν, παρόλο που οι εξετάσεις είχαν ολοκληρωθεί, τα αποτελέσματα εξαρτώνταν από την επιλογή μου για το αν θα επέστρεφα στη ζωή ή όχι. Αυτό άλλαξε πραγματικά την αντίληψή μου για τον χρόνο!!

Οι αισθήσεις σας ήταν πιο έντονες από το συνηθισμένο; Απίστευτα πιο έντονες.

Παρακαλώ συγκρίνετε την όρασή σας κατά την διάρκεια της εμπειρίας με την συνήθη καθημερινή όραση που είχατε αμέσως πριν από τη στιγμή της εμπειρίας. Είχα επίγνωση ότι βρισκόμουν ακόμα στο δωμάτιο - παρόλο που για τους άλλους τα μάτια μου ήταν κλειστά και δεν ήμουν ξύπνια, μπορούσα ακόμα να “βλέπω” όλους όσους ήταν στο δωμάτιο και, ταυτόχρονα, να βιώνω την άλλη διάσταση, σαν να υπήρχε ταυτόχρονα.

Παρακαλώ συγκρίνετε την ακοή σας κατά την διάρκεια της εμπειρίας με την συνήθη καθημερινή ακοή που είχατε αμέσως πριν από τη στιγμή της εμπειρίας. Μπορούσα να ακούσω τι έλεγαν οι γιατροί και η οικογένειά μου έξω από το δωμάτιο, πολύ μακριά από την εμβέλεια της ακοής μου.

Φαινόταν να έχετε επίγνωση γεγονότων που συνέβαιναν αλλού, σαν με εξωαισθητηριακή αντίληψη (ESP); Ναι, και τα γεγονότα έχουν επαληθευτεί

Περάσατε μέσα από κάποιο τούνελ ή σήραγγα; Όχι

Είδατε κάποια όντα κατά την διάρκεια της εμπειρίας σας; Αισθάνθηκα την παρουσία τους

Συναντήσατε ή αντιληφθήκατε αποθανόντα (ή ζωντανα) όντα; Ναι, περιβαλλόμουν από πολλά όντα, συμπεριλαμβανομένου του πατέρα μου και της καλύτερής μου φίλης που είχαν φύγει από τη ζωή. Δεν αναγνώρισα τα άλλα όντα, αλλά ήξερα ότι με αγαπούσαν πολύ και με προστάτευαν. Συνειδητοποίησα ότι ήταν εκεί όλη την ώρα, ακόμα και όταν δεν το γνώριζα.

Είδατε ή νιώσατε να σας περιβάλλει ένα λαμπερό φως; Ένα φως ξεκάθαρα μυστικής ή εξωκοσμικής προέλευσης

Είδατε κάποιο υπερκόσμιο φως; Όχι

Φάνηκε να εισέρχεστε σε κάποιον άλλο, υπερφυσικό κόσμο; Ένα αναμφίβολα μυστικιστικό ή υπερκόσμιο βασίλειο.

Ποια συναισθήματα νιώσατε κατά τη διάρκεια της εμπειρίας; Ένιωσα απέραντη αγάπη, περισσότερη από οτιδήποτε έχω βιώσει στη γη. Ένιωσα πολύ αγαπημένη, σαν να με αγαπούσαν, ό,τι κι αν έκανα, θα εξακολουθούσα να με αγαπούν. Δεν χρειάστηκε να κάνω τίποτα για να το αξίζω ή να αποδείξω τον εαυτό μου.

Νιώσατε μια αίσθηση γαλήνης ή ευχαρίστησης; Απίστευτη γαλήνη ή ευχαρίστηση.

Νιώσατε κάποιο αίσθημα χαράς; Απίστευτη χαρά.

Νιώσατε μια αίσθηση αρμονίας ή ενότητας με το σύμπαν; Αισθάνθηκα ενωμένος/η ή ένα με τον κόσμο

Σας φάνηκε ξαφνικά ότι κατανοείτε τα πάντα; Τα πάντα για το σύμπαν

Είδατε σκηνές από το παρελθόν σας; Καθόλου.

Είδατε σκηνές από το μέλλον; Σκηνές από το προσωπικό μου μέλλον.  Είχα επίγνωση ότι το σώμα μου θα θεραπευόταν πολύ γρήγορα, και έτσι έγινε. Είχα επίγνωση ότι όλες οι εξετάσεις θα έδειχναν εκπληκτικά αποτελέσματα, και έτσι έγινε. Δεν βρήκαν κανένα ίχνος ασθένειας στις εξετάσεις μου, τις βιοψίες μου, κ.λπ. Τα όργανά μου λειτουργούν κανονικά, η όρεξή μου επέστρεψε, και μου δόθηκε να καταλάβω ότι όλα αυτά θα συνέβαιναν. Έχουν περάσει μόνο έξι μήνες από την ΕΚΘ μου και περιμένω ακόμα όλα τα άλλα δώρα που μου δείχθηκαν. Ωστόσο, μπορώ να δω τη ζωή μου να αλλάζει προς μια κατεύθυνση όπου όλα αυτά είναι πολύ πιθανά. Ένα από τα πράγματα που είδα ήταν μια πολύ μακρά ζωή μπροστά μου!

Φτάσατε σε κάποιο σύνορο ή σημείο χωρίς επιστροφή; Πήρα μια ξεκάθαρη συνειδητή απόφαση να επιστρέψω στη ζωή.

Θεός, Πνευματικότητα και Θρησκεία

Ποια ήταν η θρησκεία σας πριν από την εμπειρία; Φιλελεύθερη. “Γεννημένη από Ινδουιστές γονείς, αλλά δεν ασκώ τα Ινδουιστικά μου καθήκοντα καθώς φοίτησα σε διεθνή σχολεία με πολυπολιτισμικούς μαθητές και ζούσα πάντα σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία”.

Άλλαξαν οι θρησκευτικές σας πρακτικές μετά την εμπειρία; Αβέβαιο. Δεν ήμουν ποτέ πολύ θρησκευόμενη εξαρχής. Δεν πιστεύω σε καμία συγκεκριμένη θρησκεία. Ωστόσο, αυτό έχει ενισχύσει την πίστη μου στην πνευματικότητα, την πίστη μου στη μεταθανάτια ζωή και τη δύναμη του δικού μας ανώτερου εαυτού (ψυχής).

Ποια είναι η θρησκεία σας τώρα; Φιλελεύθερη. Έχω γίνει πολύ πιο πνευματική μετά την ΕΚΘ. Όχι θρησκευόμενη, καθώς δεν υπήρχε θρησκεία στην "άλλη πλευρά".

Υπήρξε κάποια αλλαγή στις αξίες και τις πεποιθήσεις σας εξαιτίας της εμπειρίας; Αβέβαιο. Δεν ήμουν ποτέ πολύ θρησκευόμενη εξαρχής. Δεν πιστεύω σε καμία συγκεκριμένη θρησκεία. Ωστόσο, αυτό έχει ενισχύσει την πίστη μου στην πνευματικότητα, την πίστη μου στη μεταθανάτια ζωή και τη δύναμη του δικού μας ανώτερου εαυτού (ψυχής).

Φάνηκε να συναντήσατε μυστικιστικό ον ή παρουσία, ή να ακούσατε μη αναγνωρίσιμη φωνή; Κανένα

Είδατε αποθανόντες ή θρησκευτικά πνεύματα; Αισθάνθηκα την παρουσία τους

Σχετικά με την επίγεια ζωή μας πέρα από τη Θρησκεία:

Κατά την διάρκεια της εμπειρίας σας, αποκτήσατε ειδικές γνώσεις ή πληροφορίες σχετικά με τον σκοπό σας στη ζωή; Ναι. Η διαύγεια ήταν εκπληκτική! Κατάλαβα γιατί είχα τον καρκίνο, κατάλαβα γιατί οι άνθρωποι παθαίνουν ό,τι παθαίνουν, και κατάλαβα ότι η ζωή είναι δώρο, αλλά δεν το συνειδητοποιούμε. Κατάλαβα ότι είμαστε πάρα, πάρα πολύ αγαπημένοι, ό,τι κι αν συμβεί. Δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα για να αποδείξουμε την αξία μας στον Θεό, και δεν υπάρχει “παράδεισος” ή “κόλαση”. Συνειδητοποίησα ότι δημιουργούμε τον δικό μας παράδεισο ή κόλαση εδώ στη γη, και έμαθα τα βασικά συστατικά για να δημιουργήσω τον δικό μου παράδεισο στη γη!

Έχουν αλλάξει οι σχέσεις σας ειδικά εξαιτίας της εμπειρίας σας; Ναι. Έχω έρθει ακόμα πιο κοντά στην οικογένειά μου, αλλά ο κοινωνικός μου κύκλος έχει αλλάξει. Πολλοί από τους φίλους μου έχουν απομακρυνθεί από μένα, αλλά λίγοι έχουν έρθει πιο κοντά μου από ποτέ, και έχω κάνει πολλούς νέους φίλους μετά από αυτή την εμπειρία.

Μετά την ΕΚΘ:

Σας ήταν δύσκολο να περιγράψετε την εμπειρία σας με λόγια; Ναι. Η εμπειρία ήταν πολύ περισσότερo από ό,τι μπορούν να εκφράσουν οι λέξεις. Το να την περιγράψεις με λόγια κάνει την εμπειρία να φαίνεται ασήμαντη και την περιορίζει. Αυτό που είδα, αντιλήφθηκα και ένιωσα, και η διαύγεια που βίωσα σχετικά με τη ζωή, ήταν περισσότερα από οτιδήποτε είμαστε ικανοί να συλλάβουμε, οπότε δεν έχουν δημιουργηθεί λέξεις για να την περιγράψουν.

Έχετε αποκτήσει υπερφυσικές, μη συνηθισμένες ή άλλες ειδικές ικανότητες μετά την εμπειρία σας που δεν είχατε πριν την εμπειρία; Ναι. Είμαι πολύ πιο διαισθητική μετά την εμπειρία. Όταν είμαι μόνη, συχνά αποκτώ την επίγνωση ότι περιβάλλομαι από όντα (τα ίδια όντα που ένιωσα όταν πέρασα στην άλλη πλευρά), και ότι είμαι πολύ, πολύ αγαπημένη - εκείνο το ίδιο συναίσθημα που ένιωσα κατά τη διάρκεια της ΕΚΘ.

Υπάρχουν ένα ή περισσότερα σημεία της εμπειρίας σας που είναι ιδιαίτερα σημαντικά ή ουσιώδη για εσάς; Όλο αυτό ήταν πολύ ισχυρό - δεν μπορώ να φανταστώ κάτι πιο ενδυναμωτικό να μου συμβαίνει. Ωστόσο, δύο κύρια πράγματα με επηρέασαν - το ένα ήταν ότι μπόρεσα να αλλάξω το αποτέλεσμα των εξετάσεων. Αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι τίποτα δεν είναι στέρεο (ή πραγματικό). Μπορούμε να αλλάξουμε τα πάντα. Το δεύτερο πράγμα, που είχε ακόμα περισσότερη επίδραση πάνω μου, είναι πώς το σώμα μου, άλλαξε από το να είναι σχεδόν νεκρό από καρκίνο στο να είναι απόλυτα υγιές χωρίς ίχνος ασθένειας σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα! Όχι μόνο με κάνει να νιώθω ότι τα πάντα (συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου) δεν είναι πραγματικά (μια αλλαγή στη συνείδηση το έκανε να εξαφανιστεί!) αλλά με κάνει επίσης να νιώθω πολύ δυνατή, και έχω μια εντελώς διαφορετική κατανόηση της ζωής τώρα.

Έχετε μοιραστεί ποτέ αυτή την εμπειρία με άλλους; Ναι. Μέσα σε λίγες μέρες αφότου συνέβη, μόλις ήμουν αρκετά καλά για να μιλήσω, άρχισα να τη μοιράζομαι με τα στενά μέλη της οικογένειάς μου - τον σύζυγό μου, τον αδερφό μου (που είχα δει στο αεροπλάνο), τη μητέρα μου. Ήμασταν όλοι πολύ συγκινημένοι και κλαίγαμε. Και σοκαρίστηκαν όλοι με την αφήγηση των γεγονότων, τα αποτελέσματα των εξετάσεων που ήξερα ότι θα ήταν φυσιολογικά επειδή επέλεξα να επιστρέψω, τις συζητήσεις που “άκουσα”. Μετά είδαν την ταχύτητα της ανάρρωσής μου, το σοκ των γιατρών που δεν μπορούσαν πλέον να βρουν κανένα ίχνος καρκίνου - έχει αλλάξει όλη μου την οικογένεια. Το μοιράστηκα επίσης με την καλύτερή μου φίλη που ήταν δίπλα μου κατά τη διάρκεια αυτής της εμπειρίας, και έχει αλλάξει και τη δική της ζωή. Το να βγω έξω και να συναντήσω κόσμο αφού βγήκα από το νοσοκομείο άλλαξε πολλούς ανθρώπους, γιατί η τελευταία φορά που με είδαν ή άκουσαν για μένα, ήμουν σχεδόν ετοιμοθάνατη! Φαινόμουν πολύ, πολύ άρρωστη και δεν μπορούσα να περπατήσω ή να αναπνεύσω καλά εκείνη την εποχή. Τώρα φαινόμουν απόλυτα υγιής και φυσιολογική. Την πρώτη φορά που μπήκα σε μια ομαδική συγκέντρωση αφού βγήκα από το νοσοκομείο, τα σαγόνια όλων έπεσαν στο πάτωμα. Με κοίταζαν σαν να είχαν δει φάντασμα. Δεν μπορούσαν να πιστέψουν πόσο γρήγορα είχα αναρρώσει - όλοι νόμιζαν ότι θα πέθαινα! Μετά μοιράστηκα την εμπειρία μου με όλους στο δωμάτιο, και όλοι τους με πίστεψαν γιατί είχαν δει το “πριν” και το “μετά”. Μερικοί από αυτούς είπαν ότι τους είχα αλλάξει την ζωή.

Είχατε κάποια γνώση για τις Εμπειρίες Κοντά στον Θάνατο (ΕΚΘ) πριν από την εμπειρία σας; Ναι. Έχω διαβάσει για ΕΚΘ, αλλά ποτέ δεν περίμενα να βιώσω μία. Η ΕΚΘ μου φάνηκε εντελώς διαφορετική από οτιδήποτε έχω διαβάσει γιατί δεν υπήρχε φως, τούνελ, καμία θρησκευτική φιγούρα, και δεν είδα όλη μου τη ζωή να περνάει μπροστά από τα μάτια μου. Ενώ το βίωνα, δεν είχα ιδέα ότι βίωνα μια ΕΚΘ ή μια εμπειρία εκτός σώματος. Φαινόταν πολύ φυσιολογικό εκείνη την στιγμή. Μόνο μετά συνειδητοποίησα ότι είχα “γλιστρήσει” σε μια άλλη διάσταση.

Τι πιστεύατε για την πραγματικότητα της εμπειρίας σας λίγο μετά (μέρες έως εβδομάδες) αφότου συνέβη; Η εμπειρία ήταν σίγουρα πραγματική. Ήξερα ότι ήταν πραγματική γιατί τίποτα άλλο δεν μπορούσε να εξηγήσει τον θαυματουργό τρόπο που ο καρκίνος μου απλά εξαφανίστηκε από το σώμα μου!!! (Έχω τις αξονικές και τις ιατρικές εξετάσεις για να το αποδείξω)! Και τη φόρτιση που ένιωσα από την ενδυνάμωση και την κατανόηση - τίποτα άλλο δεν μπορούσε να εξηγήσει τη μετατόπιση που ένιωσα στον τρόπο σκέψης μου!

Τι πιστεύετε για την πραγματικότητα της εμπειρίας σας τώρα; Η εμπειρία ήταν σίγουρα πραγματική. Πρώτα απ 'όλα, απολαμβάνω τα θαύματα του υγιούς σώματός μου. Δεν έχω νιώσει έτσι εδώ και καιρό! Δεύτερον, νιώθω πολύ “συνδεδεμένη” με έναν τρόπο που δεν έχω νιώσει ποτέ πριν. Κάπως σαν “καθοδηγούμενη”. Δεν φοβάμαι πλέον τίποτα. Ξέρω ότι δεν θα πεθάνω μέχρι να ολοκληρώσω όλα όσα ήρθα εδώ για να κάνω. Και ακόμα και τότε, δεν φοβάμαι τον θάνατο. Πολλές, πολλές περισσότερες “συμπτώσεις” έχουν συμβεί στη ζωή μου μετά την εμπειρία (εξ ου και το αίσθημα της “καθοδήγησης”). Τα πράγματα συνέβαιναν χωρις να προσπαθήσω, οι σωστοί άνθρωποι με καλούσαν. Έχω πέσει πάνω στους σωστούς ανθρώπους, παίρνω email που απαντούν σε ερωτήσεις που χρειάζομαι, κ.λπ. Η ζωή έχει γίνει πολύ πιο εύκολη. Ωστόσο, έχουν περάσει μόνο λίγοι μήνες από τότε που έγινα καλά. Ακόμα νιώθω πολύ ψηλά, και αυτή τη στιγμή νιώθω ακόμα την πραγματικότητα όλου αυτού του πράγματος.

Σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωής σας, υπήρξε ποτέ κάτι που αναπαρήγαγε μέρος της εμπειρίας; Ναι. Είμαι σε θέση να επιστρέψω σε εκείνο το αίσθημα “σύνδεσης”του να νιώθω αγαπημένη και να νιώθω τα άλλα όντα να με περιβάλλουν, ιδιαίτερα όταν κάθομαι ακίνητη σε ένα ήσυχο περιβάλλον.

Οι ερωτήσεις και οι πληροφορίες που δώσατε περιγράφουν ακριβώς και πλήρως την εμπειρία σας; Αβέβαιο. Δεν υπάρχουν λέξεις στην αγγλική γλώσσα για να περιγράψουν αυτό που είδα.

Υπάρχει κάτι άλλο που θα θέλατε να προσθέσετε σχετικά με την εμπειρία σας; Ήταν όμορφο, γαλήνιο, δεν μπορώ καν να περιγράψω πόσο γαλήνιο ήταν, η αγάπη και τα χρώματα ήταν τόσο έντονα.

Περιγραφή Εμπειρίας 11068:

με την Anita M.

Η Anita M. γεννήθηκε στη Σιγκαπούρη και έζησε στη Σρι Λάνκα μέχρι την ηλικία των δύο ετών. Ως εθνικά Σίντι γυναίκα από την Ινδία, η οικογένειά της μετακόμισε στο Χονγκ Κονγκ όπου μεγάλωσε μιλώντας άπταιστα Σίντι, Καντονέζικα και Αγγλικά, ενώ ήταν εξοικειωμένη με πληθώρα πολιτισμικών ιδιωμάτων. Παρόλο που γεννήθηκε Ινδουίστρια, εκπαιδεύτηκε αρχικά σε καθολικά σχολεία, στη συνέχεια σε ιδιωτικά αγγλικά σχολεία στο Χονγκ Κονγκ και αργότερα σπούδασε στην Αγγλία, πριν επιστρέψει στο Χονγκ Κονγκ για να αναλάβει ανώτερη διοικητική θέση σε γαλλική εταιρεία μόδας. Ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο χρησιμοποιώντας το πολυπολιτισμικό και πολυγλωσσικό της υπόβαθρο σε ποικίλα επαγγελματικά και κοινωνικά περιβάλλοντα. Τον Δεκέμβριο του 1995, παντρεύτηκε τον σύζυγό της και “αδελφή ψυχή” της, Danny, ο οποίος την αγαπάει άνευ όρων (και εξακολουθεί να την αγαπάει, παρά το γεγονός ότι έγινε “ΕΚΘ φρικιό”).

Τον Απρίλιο του 2002, διαγνώστηκε με Λέμφωμα Hodgkin και μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια μάχης με την ασθένεια, μεταφέρθηκε στη μονάδα εντατικής θεραπείας του τοπικού νοσοκομείου τον Φεβρουάριο του 2006, όπου της δόθηκαν λιγότερες από τριάντα έξι ώρες ζωής. Η αξιοσημείωτη εμπειρία κοντά στον θάνατο (ΕΚΘ) και η φαινομενικά θαυματουργή ανάρρωσή της από τον καρκίνο έχουν προκαλέσει τεράστιο ενδιαφέρον και σχολιασμό σε διεθνή κλίμακα.

NDERF: Γεια σου Anita. Χαίρομαι που μιλάμε ξανά. Έχουν περάσει μόνο λίγοι μήνες από την NDE και την ανάρρωσή σου, οπότε αναρωτιόμουν πώς αισθάνεσαι αυτές τις μέρες; Το ενδιαφέρον των μέσων και του κοινού για την εμπειρία σου έχει επηρεάσει καθόλου την ικανότητά σου να πηγαινοέρχεσαι ελεύθερα;

Anita: Σωματικά, αισθάνομαι πραγματικά υπέροχα, ευχαριστώ που ρωτάτε. Δεν θυμάμαι να είχα ποτέ τόση ενέργεια στη διάθεσή μου. Όσον αφορά τα μέσα και το ενδιαφέρον του κοινού, ήταν πολύ διασκεδαστικό. Δεν είναι ότι με αναγνωρίζουν αμέσως. Δηλαδή, πολλοί έχουν ακούσει την ιστορία μου, αλλά οι περισσότεροι δεν με αναγνωρίζουν, γιατί συνήθως είτε έχουν διαβάσει για εμένα στο διαδίκτυο είτε με έχουν ακούσει στο ραδιόφωνο. (Έχω γίνει τακτική καλεσμένη στο κινέζικο ραδιόφωνο!!)

Μόνο όταν συστήνομαι λένε: “Ωωωω, είσαι η Anita που πέθανε!!”

Άλλη διασκεδαστική πλευρά είναι ότι λαμβάνω πολλές προσκλήσεις για κοινωνικές αλλά και πνευματικές συγκεντρώσεις. Αυτό που μου αρέσει περισσότερο είναι ότι ο κόσμος με αγκαλιάζει συνέχεια. Όταν με συναντούν λένε: “Πραγματικά με συγκίνησε η εμπειρία σου. Μπορώ να σε αγκαλιάσω;” Και φυσικά απαντώ: “Βεβαίως!” Αυτό το κομμάτι το λατρεύω!!

NDERF: Ναι, και βλέπω ότι γίνεσαι ειδική στο να δίνεις κυβερνο-αγκαλιές (cyberhugs) στο φόρουμ. Τώρα μπορείς να αγκαλιάζεις ανθρώπους παγκοσμίως! Ποιο ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι κατά την προσαρμογή σου στην τρισδιάστατη πραγματικότητα από τότε που επέστρεψες μετά από την εμπειρία σου;

Anita: Καλή ερώτηση. Το πιο δύσκολο είναι ότι δεν μπορώ πια να βλέπω αυτόν τον κόσμο με τον ίδιο τρόπο που τον βλέπουν οι άλλοι. Δεν βλέπω τα πράγματα όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, ούτε μπορώ να επεξεργάζομαι τις πληροφορίες όπως παλιά. Δεν γίνεται. Νιώθω σαν να έχω δει πέρα από αυτόν τον φυσικό κόσμο και δεν μπορώ να επιστρέψω στο να σκέφτομαι όπως πριν. Μερικές φορές νιώθω ότι με παρεξηγούν. Ένας από τους φόβους μου είναι ότι θα νιώθω μοναξιά, αν κανείς δεν με καταλαβαίνει.

NDERF: Ναι, φαντάζομαι ότι υπάρχει μια αίσθηση μοναξιάς που μπορεί να συνοδεύει μια εμπειρία που είναι δύσκολο να εκφραστεί με λόγια. Μπορείς να μου πεις περισσότερα για το πώς αυτός ο τρόπος σκέψης επηρεάζει την φυσική σου πραγματικότητα;

Anita: Όταν βρισκόμουν στην κατάσταση της ΕΚΘ, ένιωθα σαν να είχα ξυπνήσει σε μια διαφορετική πραγματικότητα. Ένιωθα σαν να είχα αφυπνιστεί από την “ψευδαίσθηση” της ζωής, και από αυτή την οπτική, η φυσική μου ζωή φαινόταν σαν να ήταν απλώς η συσσώρευση των σκέψεων και των πεποιθήσεών μου μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ένιωθα ότι ολόκληρος ο κόσμος ήταν η συσσώρευση των σκέψεων και των πεποιθήσεων του συλλογικού. Δηλαδή, η συσσώρευση των σκέψεων και πεποιθήσεων όλων. Ένιωθα ότι τίποτα δεν ήταν πραγματικά πραγματικό, αλλά το κάναμε πραγματικό με τις πεποιθήσεις μας. Κατάλαβα ότι ακόμα και ο καρκίνος μου δεν ήταν πραγματικός, ήταν επίσης μέρος της ψευδαίσθησης, οπότε αν επέστρεφα στο σώμα μου, δεν θα είχα πια τον καρκίνο.

Και άλλο ένα πράγμα ήταν αυτή η απίστευτη κατανόηση του πώς όλοι είμαστε διασυνδεδεμένοι. Και πώς αυτό που νιώθω μέσα μου επηρεάζει ολόκληρο το σύμπαν μου. Ένιωθα ένα με τα πάντα. Ένιωθα σύνδεση με κάθε ζωντανό ον. Και ένιωθα σαν ολόκληρο το σύμπαν να βρίσκεται μέσα μου. Για μένα, αν είμαι ευτυχισμένη, το σύμπαν είναι ευτυχισμένο. Αν αγαπώ τον εαυτό μου, όλοι οι άλλοι θα με αγαπήσουν. Αν είμαι σε ειρήνη, ολόκληρο το σύμπαν είναι ειρηνικό. Και ούτω καθεξής.

Επίσης, ο χρόνος και ο χώρος φαίνονται πολύ διαφορετικά σε εκείνη τη διάσταση. Δεν είναι γραμμικός, όπως εδώ. Ένιωθα ότι όλα συνέβαιναν ταυτόχρονα. Είδα αυτό που θα μπορούσε να ερμηνευτεί ως προηγούμενες ζωές, είδα τι συνέβαινε εκείνη τη στιγμή (τον αδερφό μου στο αεροπλάνο και συζητήσεις μεταξύ των μελών της οικογένειάς μου και των γιατρών), και είδα επίσης το μέλλον αυτής της ζωής να ξετυλίγεται. Αλλά ήταν σαν να συνέβαιναν όλα ταυτόχρονα και τα βίωνα όλα ταυτόχρονα. Ένιωθα ότι μόνο αφότου επέστρεψα, ο νους μου έπρεπε να τα επεξεργαστεί σαν να συμβαίνουν σε γραμμικό χρόνο, αλλά σε εκείνη τη διάσταση δεν φαινόταν καθόλου έτσι. Επίσης, η απόσταση και οι συμπαγείς τοίχοι δεν με εμπόδιζαν να βλέπω και να ακούω τα πάντα που με αφορούσαν εκείνη τη στιγμή.

Άρα τώρα, πίσω στην 3D ζωή, νιώθω ότι ακόμα και οι συμπαγείς τοίχοι, η απόσταση και ο χρόνος είναι περιορισμοί που μπορούν να ξεπεραστούν, απλώς με μια αλλαγή “κατάστασης”.

NDERF: Ουάου, μπορώ μόνο να φανταστώ πως μια τέτοια εμπειρία μπορεί να σε επηρεάσει!! Μπορείς λοιπόν να μου πεις περισσότερα για το πώς η ΕΚΘ έχει επηρεάσει τον τρόπο που σκέφτεσαι και επεξεργάζεσαι τις πληροφορίες τώρα;

Anita: Καταρχάς, η αντίληψή μου για τον κόσμο έχει αλλάξει εντελώς. Κατά τη διάρκεια αυτών των μηνών, γιατροί μου έλεγαν επανειλημμένα ότι αυτό που μου συνέβη είναι εντελώς ανεξήγητο. Ιατρικά, δεν θα έπρεπε να είναι δυνατό. Δεν μπορούν να καταλάβουν πού πήγαν τα δισεκατομμύρια καρκινικά κύτταρα μέσα σε λίγες μόνο μέρες. Ιατρικά, με όποιον τρόπο κι αν το κοιτάξουν, θα έπρεπε να είχα πεθάνει. Τα όργανά μου είχαν σταματήσει να λειτουργούν. Είτε ο καρκίνος θα με σκότωνε, είτε τα φάρμακα θα με σκότωναν, είτε τα δισεκατομμύρια καρκινικά κύτταρα που πλημμύριζαν τα όργανά μου τα οποία είχαν ήδη καταρρεύσει, θα με σκότωναν.

Λόγω αυτού που μου συνέβη σωματικά, δεν μπορώ πια να βλέπω καμία σωματική δυσκολία με τον ίδιο τρόπο! Που θα έβαζα το όριο ανάμεσα σε αυτό που είναι “επιδιορθώσιμο” ή “θεραπεύσιμο” και σε αυτό που δεν είναι; Με ποια κλίμακα ή λογική θα έβγαζα αυτά τα συμπεράσματα; Σίγουρα όχι από αυτό που είναι “ιατρικά” δυνατό! Δεν μπορώ πια να το εφαρμόσω στη ζωή μου. Η λέξη “αδύνατο” δεν έχει πια νόημα για μένα. Τα όρια του τι είναι δυνατό και τι όχι είναι πολύ θολά για εμένα.

Βλέπω τα πάντα στην πραγματικότητά μας, συμπεριλαμβανομένων πραγμάτων όπως η ασθένεια και η γήρανση, εντελώς διαφορετικά. Αμφισβητώ οτιδήποτε θεωρείται “φυσικό” ή “φυσιολογικό”. Για μένα τώρα, τα πάντα μοιάζουν ανθρώπινη κατασκευή – δηλαδή, απλώς άλλο ένα προϊόν προσωπικής και μαζικής πεποίθησης.

Έχοντας ζήσει αυτή την εμπειρία, νιώθω ότι τίποτα δεν είναι πραγματικό, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει κάθε πιθανότητα.

Τώρα ζω τη ζωή μου γνωρίζοντας ότι μπορώ να δημιουργήσω τη δική μου πραγματικότητα βασισμένη σε αυτές τις νέες αλήθειες που έμαθα.

NDERF: Αυτός είναι πραγματικά ένας πολύ δυνατός τρόπος να ζεις. Θέλω να εμβαθύνουμε σε αυτό που λες για τη δημιουργία της δικής σου πραγματικότητας, αλλά πριν το κάνω, μιας και μιλάμε για το φυσικό σώμα, ακούγεται σαν να μην βλέπεις πια τις προκλήσεις της ασθένειας με τον ίδιο τρόπο – στην πραγματικότητα ακούγεται σχεδόν σαν να νιώθεις “άτρωτη”. Μπορείς να το αναπτύξεις περισσότερο αυτό;

Anita: Εντάξει. Πριν την εμπειρία μου, ένας από τους μεγαλύτερους φόβους μου στη ζωή ήταν ο καρκίνος, κι ένας άλλος φόβος ήταν η χημειοθεραπεία (είδα δύο ανθρώπους να πεθαίνουν ενώ έκαναν χημειοθεραπεία), και είχα και μια πληθώρα άλλων φόβων. Ήταν σαν η ζωή μου να “περιοριζόταν” από τους φόβους μου. Η ζωή μου γινόταν όλο και πιο περιορισμένη.

Τώρα πηγαίνουμε στο σημείο μετά την ΕΚΘ. Αυτή η κατάσταση προκάλεσε μια τεράστια εσωτερική αλλαγή συνείδησης μέσα μου. Ένιωθα σαν να είχα διεισδύσει σε μια πραγματικότητα πέρα από το “μυαλό” μου και ότι το να ζεις μέσα στο μυαλό σήμαινε να ζεις μέσα στην “ψευδαίσθηση”. Οι λέξεις δεν είναι αρκετές για να περιγράψουν την κατάσταση, αλλά ένιωθα ότι εμείς κατασκευάσαμε αυτόν τον κόσμο με το μυαλό μας, και αυτή ήταν η ψευδαίσθηση. Ένιωθα ότι πέρασα πέρα από αυτό. Και υπήρχε μια αίσθηση σύνδεσης με ολόκληρο το σύμπαν – να γίνεσαι ένα με όλους και με τα πάντα. Επίσης, πλημμύρισα από μια πανταχού παρούσα, άνευ όρων αγαπητική ενέργεια. Ήταν μια ενέργεια άνευ όρων αγάπης – μια ενέργεια που δεν κάνει διακρίσεις ούτε κρίνει. Αυτή η παγκόσμια ενέργεια υπάρχει για εμάς ανεξάρτητα από το ποιοι ή τι είμαστε. Ένιωθα απίστευτα δυνατή και μεγαλειώδης. Σε αυτή την πολύ αφυπνισμένη κατάσταση πήρα την απόφαση να επιστρέψω στη ζωή. Ήταν μια πολύ δυνατή απόφαση να επιστρέψω και να βιώσω ξανά τη ΖΩΗ σε αυτό το σώμα. Βλέπεις, μόλις μου δόθηκε η επιλογή να ζήσω ή να πεθάνω, ΚΑΤΑΛΑΒΑ ότι μόλις πάρω την απόφαση, ΤΙΠΟΤΑ άλλο εκτός από τον ίδιο μου τον εαυτό μου δεν μπορεί να με σκοτώσει. ΤΙΠΟΤΑ. Το γεγονός και μόνο ότι μου δόθηκε η επιλογή και ότι πήρα την απόφαση, το έκανε πραγματικότητα. Και μόλις πήρα την απόφαση, κάθε κύτταρο στο σώμα μου ανταποκρίθηκε σε αυτή την απόφαση, και θεραπεύτηκα σχεδόν αμέσως.

Οι γιατροί συνέχισαν να κάνουν εξετάσεις, αλλά δεν έβρισκαν τίποτα. Κατάλαβα ότι όλα όσα γίνονταν μετά από αυτό – όλες οι εξετάσεις, οι βιοψίες, τα φάρμακα κ.λπ. – γίνονταν για να ικανοποιηθούν όλοι γύρω μου, και παρόλο που πολλά από αυτά ήταν πολύ, πολύ επώδυνα, ΉΞΕΡΑ ότι θα ήμουν καλά. Το ανώτερο εγώ/η ψυχή/το πνεύμα/η σύνδεσή μου με το Όλον, όπως και να το πεις, αυτό το κομμάτι μου είχε αποφασίσει να συνεχίσει να ζει μέσα από αυτό το σώμα, και τίποτα σε αυτόν τον φυσικό 3D κόσμο δεν μπορούσε να επηρεάσει αυτή την απόφαση. Ένιωθα ότι οποιαδήποτε απόφαση προέρχεται από την πραγματική πραγματικότητα υπερτερεί κατά πολύ οτιδήποτε σε αυτή την κατασκευασμένη από το μυαλό “ψευδαίσθηση” του 3D κόσμου.

Αυτή είναι η αίσθηση πως είμαι άτρωτη. Η αίσθηση ότι τίποτα έξω από εμένα δεν μπορεί να με βλάψει.

NDERF: Πιστεύεις ότι αυτό το συναίσθημα μπορεί να επιτευχθεί και από άλλους, ή νιώθεις ότι είναι κάτι που μπορεί να επιτευχθεί μόνο είτε μέσω μιας ΕΚΘ είτε από λίγους ξεχωριστούς ανθρώπους;

Anita: Πιστεύω πολύ έντονα ότι είναι κάτι που μπορεί να επιτευχθεί και από άλλους. Σίγουρα δεν νιώθω ιδιαίτερη, ούτε εκλεκτή ούτε τίποτα τέτοιο. Ίσως απλώς χρειάζεται να βρίσκεται κανείς στο σωστό “σημείο” ψυχολογικά στη φυσική του ζωή για να συμβεί κάτι τέτοιο.

Μπορεί να φαίνεται ότι ήταν απλώς ένα τυχαίο γεγονός που μου συνέβη. Αλλά μην ξεχνάτε ότι είχα καρκίνο για σχεδόν τέσσερα χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτών των τεσσάρων ετών, άλλαξα δραματικά. Το να ζεις με τελικό καρκίνο σε σχετικά νέα ηλικία και να βλέπεις τον εαυτό σου να χειροτερεύει σε αλλάζει και αλλάζει την οπτική σου για τη ζωή. Δεν γίνεται αλλιώς. Νιώθω ότι εκείνα τα χρόνια με “προετοίμασαν” ακριβώς για τον τύπο του θανάτου που είχα. Δεν ξέρω αν θα ήμουν αρκετά ώριμη συναισθηματικά για να διαχειριστώ μια τέτοια αλλαγή αν συνέβαινε νωρίτερα, δηλαδή χωρίς όλη την συναισθηματική και ψυχολογική “κάθαρση” που έγινε μέσα μου από το να ζω με τον καρκίνο για σχεδόν τέσσερα χρόνια. Νιώθω ότι είχα φτάσει σε ένα σημείο στη ζωή μου που “επέτρεψε” να γίνει αυτή η μετατόπιση. Βρισκόμουν ήδη σε ένα σημείο όπου δεν ήμουν ιδιαίτερα προσκολλημένη σε κανέναν συγκεκριμένο τρόπο σκέψης, και είχα φτάσει επίσης στο στάδιο να απελευθερωθώ από την επιθυμία για οποιοδήποτε συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Κατά τη γνώμη μου, το να φτάσω σε αυτό το σημείο ήταν σημαντικό για μένα.

Η ΕΚΘ μου έδωσε εκείνη την τελευταία “ώθηση” που χρειαζόμουν, για να δω πέρα από αυτή την πραγματικότητα. Και μόλις είδα ότι το σώμα δεν είναι το πραγματικό “εγώ”, και ότι ο καρκίνος επίσης δεν ήταν “πραγματικός”, τότε μπόρεσα να δω πόσο αγαπημένη είμαι, και αναγνώρισα τη δική μου μεγαλοσύνη, και μόλις πήρα την απόφαση να ζήσω, το φυσικό σώμα απλώς αντανακλούσε αυτή τη “νέα” κατάσταση.

Πήρα την απόφαση να επιστρέψω όταν συνειδητοποίησα ότι ο “παράδεισος” δεν είναι ένας τόπος, αλλά μια κατάσταση.

Είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν άνθρωποι που βρίσκονται ακριβώς στο σωστό εσωτερικό σημείο για να γίνει μια τέτοια μετατόπιση. Και δεν χρειάζεται να έχουν μια ΕΚΘ για να συμβεί αυτό. Ίσως το μόνο που χρειάζονται είναι να φέρουν στην επίγνωσή τους τι είναι δυνατό. Και ίσως, μόνο και μόνο από το γεγονός ότι κάτι τέτοιο συνέβη σε εμένα, μπορώ να γίνω ο καταλύτης για μια τέτοια επίγνωση να μπει στην πραγματικότητά τους.

Πιστεύω ότι από τη στιγμή που οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να διευρύνουν το μυαλό τους ώστε να αφήσουν τέτοια περιστατικά να εισέλθουν στην πραγματικότητά τους, αυτό μπορεί ακόμη και να πυροδοτήσει περαιτέρω εσωτερική εργασία που θα επιτρέψει μια τέτοια μετατόπιση να συμβεί μέσα τους. Δεν πιστεύω ότι όλοι πρέπει να περάσουν κάτι τόσο δραστικό όσο μια ΕΚΘ για να δουν τέτοια θαύματα να συμβαίνουν. Ίσως απλώς μια προθυμία να απελευθερωθούν από πεποιθήσεις που μπορεί να τους κρατούν πίσω.

Από εκείνη την κατάσταση, όπου αυτή η ζωή έμοιαζε με “ψευδαίσθηση” δημιουργημένη από συλλογικές συνειδήσεις και πεποιθήσεις, φαινόταν ότι η ισχυρή προσκόλλησή μας σε ορισμένες πεποιθήσεις είναι αυτό που κρατάει την ψευδαίσθηση στη θέση της. Ίσως η πρόθεση να κοιτάξουμε και να εγκαταλείψουμε πεποιθήσεις που μπορεί να μας κρατούν πίσω να μας βοηθήσει να προχωρήσουμε πιο γρήγορα, ως συλλογική συνείδηση (ίσως καλύτερος όρος θα ήταν “συλλογικό ασυνείδητο” – γιατί εμείς οι άνθρωποι το κάνουμε αυτό χωρίς επίγνωση).

NDERF: Αυτό με φέρνει πίσω σε ένα ερώτημα στο οποίο είχα διαφωνήσει νωρίτερα. Πώς δημιουργούμε την πραγματικότητά μας;

Anita: Από την οπτική της άλλης διάστασης, ένιωθα πραγματικά ότι τίποτα δεν είναι πραγματικό, μόνο οι πεποιθήσεις μας γι’ αυτά τα κάνουν έτσι. Τώρα που το ξέρω αυτό, εξετάζω τι πιστεύω, και κρατάω μόνο ό,τι βοηθά να διευρύνει τη ζωή μου, και απελευθερώνω οτιδήποτε νιώθω περιοριστικό ή δεν με κάνει να νιώθω θετικά με οποιονδήποτε τρόπο.

Νιώθω ότι μόλις αρχίσεις να πιστεύεις ότι κάτι είναι δυνατό, αρχίζεις να το επιτρέπεις να εισέλθει στην επίγνωσή σου, και μετά αρχίζει να γίνεται αληθινό για σένα. Όσο περισσότερο το πιστεύεις, τόσο περισσότερο αρχίζει να γίνεται πραγματικό για σένα. Γι’ αυτό είναι τόσο πολύ σημαντικό να πιστεύουμε σε θετικά πράγματα, παρά σε αρνητικά. Ό,τι κι αν πιστεύεις, θα διαπιστώσεις ότι έχεις δίκιο. Το σύμπαν έχει τρόπο να σου παρουσιάζει ακριβώς αυτό που πιστεύεις. Αν νομίζεις ότι η ζωή είναι υπέροχη, έχεις δίκιο. Αν νομίζεις ότι η ζωή είναι δύσκολη, θα αποδειχθεί κι αυτό σωστό.

Η δική μου προσωπική πρόθεση είναι να φέρω στην επίγνωση των ανθρώπων τι είναι ικανό να κάνει το ανθρώπινο σώμα, ώστε να μπορέσουν να το αφήσουν να εισέλθει στο σύστημα πεποιθήσεών τους. Όσο περισσότεροι αρχίζουν να το πιστεύουν, τόσο περισσότερο θα αρχίσουμε να βλέπουμε τέτοια πράγματα να συμβαίνουν. Με άλλα λόγια, τόσο περισσότερο θα αρχίσουμε να το δεχόμαστε στη συλλογική μας συνείδηση. Τότε θα αρχίσουμε να το βλέπουμε να εκδηλώνεται στο φυσικό.

Για παράδειγμα, ένα θαύμα χαρακτηρίζεται έτσι μόνο και μόνο επειδή είναι ένα γεγονός έξω από το σύστημα πεποιθήσεών μας. Μόλις το δούμε να συμβαίνει, μπορούμε να αρχίσουμε να το πιστεύουμε. Μόλις αρχίσουμε να το πιστεύουμε, τότε μπορεί να εισέλθει στη συνείδησή μας και να συμβαίνει όλο και πιο συχνά. Είναι τόσο απλό.

NDERF: Ναι, αν οι πεποιθήσεις μας δημιουργούν την πραγματικότητά μας, τότε σίγουρα είναι σημαντικό να πιστεύουμε σε θετικά πράγματα και σε πράγματα που μας ωφελούν, παρά σε αυτά που λειτουργούν εναντίον μας. Αλλά πώς το κάνουμε αυτό σε έναν κόσμο που φαίνεται να σφύζει από αρνητικότητα;

Anita: Θυμάστε που είπα νωρίτερα ότι ένιωθα ότι το Σύμπαν να βρίσκεται μέσα μου; Ο εξωτερικός κόσμος είναι μόνο αντανάκλαση του εσωτερικού μου κόσμου!

Πολλοί λένε ότι ο κόσμος είναι πολύ αρνητικός, αλλά αυτό δεν είναι ακριβώς αλήθεια. Κοιτάξτε γύρω σας. ΤΑ ΠΑΝΤΑ υπάρχουν ταυτόχρονα σε αυτό το σύμπαν, το θετικό μαζί με το αρνητικό. Υπάρχει φτώχεια, υπάρχει πλούτος, υπάρχει ασθένεια, υπάρχει υγεία, υπάρχει αγάπη και υπάρχει μίσος και φόβος, υπάρχει ευτυχία και υπάρχει απόγνωση, και ούτω καθεξής. Και δεν υπάρχει περισσότερο αρνητικό από θετικό. Απλώς εμείς επιλέγουμε να βλέπουμε τον κόσμο με αυτόν τον τρόπο, γι’ αυτό φαίνεται ότι υπάρχει περισσότερο αρνητικό. Και όσο περισσότερο επιλέγουμε να το βλέπουμε έτσι και του δίνουμε την προσοχή και την ενέργειά μας, τόσο περισσότερο το προσελκύουμε στη ζωή μας και το δημιουργούμε στην προσωπική μας πραγματικότητα.

Όπως ανέφερα παραπάνω, πιστεύω ότι αυτή η πραγματικότητα δημιουργείται από το συλλογικό μας ασυνείδητο. Αυτό ήταν που ένιωσα ότι καταρρίφθηκε κατά τη διάρκεια της ΕΚΘ. Καθένας από εμάς ως άτομο ΠΑΝΤΑ έχει την επιλογή να επιλέξει τι θέλει να βλέπει και να πιστεύει ως πραγματικότητα.

NDERF: Άρα αν η ζωή κάποιου δεν πηγαίνει καλά, πώς θα του πρότεινες να την αλλάξει;

Anita: Ένα από τα πιο δυνατά πράγματα που έλαβα από την ΕΚΘ μου είναι το πόσο αγαπημένη είμαι. Αγάπη άνευ όρων. Έτσι τώρα, συνεχίζω να αγαπώ τον εαυτό μου άνευ όρων. Θα πρότεινα ανεπιφύλακτα να εξασκείται κανείς στην άνευ όρων αγάπη για τον εαυτό του.

Όπως ανέφερα παραπάνω, το σύμπαν είναι μόνο αντανάκλαση του εαυτού μου. Αν απογοητεύομαι από τον τρόπο που λειτουργεί η ζωή μου, είναι μάταιο να προσπαθώ να αλλάξω τα εξωτερικά στοιχεία χωρίς να κοιτάξω τι συμβαίνει εσωτερικά. Πολλοί από εμάς είμαστε πολύ αρνητικοί απέναντι στον εαυτό μας. Είμαστε οι χειρότεροι εχθροί μας. Το πρώτο πράγμα που θα έλεγα είναι να σταματήσεις να κρίνεις τον εαυτό σου και να σταματήσεις να τον μαστιγώνεις για το πού βρίσκεσαι στη ζωή σου αυτή τη στιγμή. Αν διαπιστώνω ότι συνεχώς απογοητεύομαι από τους ανθρώπους και τους κρίνω, αυτό συμβαίνει επειδή έτσι φέρομαι εσωτερικά στον εαυτό μου όλη την ώρα. Απλώς εκφράζω προς τα έξω τον εσωτερικό μου διάλογο. Όσο περισσότερο αγαπώ τον εαυτό μου άνευ όρων, τόσο πιο εύκολο μου είναι να βλέπω ομορφιά σε αυτόν τον κόσμο και ομορφιά στους άλλους.

Αν μπορώ να αγαπώ τον εαυτό μου και να μην τον κρίνω, και να βλέπω τη δική μου τελειότητα, τότε αυτόματα θα βλέπω όλα αυτά και στους άλλους! Και όσο περισσότερο αγαπώ τον εαυτό μου, τόσο περισσότερη αγάπη θα έχω για τους άλλους. Δεν είναι δυνατό να αγαπάς κάποιον άλλο περισσότερο από όσο αγαπάς τον εαυτό σου. Αντίθετα με την κοινή πεποίθηση, ότι είναι εγωιστικό να αγαπάς τον εαυτό σου, αυτό απλά δεν ισχύει. Δεν μπορούμε να δώσουμε κάτι που δεν έχουμε.

Όπου κι αν βρίσκεστε στη ζωή σας, αυτό είναι μόνο η συσσώρευση των σκέψεων και των πεποιθήσεών σας μέχρι εκείνη την στιγμή. Και μπορείτε να το αλλάξετε. Μην ξεχνάτε ότι ανέτρεψα τον καρκίνο μου την τελευταία στιγμή. Ακόμα και όταν οι γιατροί έλεγαν ότι ήταν πολύ αργά, δεν ήταν ακόμα πολύ αργά. Άρα το πρώτο πράγμα είναι να συνειδητοποιήσει κανείς ότι ποτέ δεν είναι αργά να κάνει κάτι ή να αλλάξει οτιδήποτε. Είναι σημαντικό να βλέπουμε τη δύναμη που έχει η παρούσα στιγμή να αλλάξει τη ζωή μας.

Αν πιστεύουμε σε πράγματα όπως “το όμοιο προσελκύει το όμοιο”, τότε ο καλύτερος τρόπος για να προσελκύσεις αυτό που είναι καλύτερο για σένα είναι να αγαπήσεις τον εαυτό σου σε τέτοιο βαθμό που να γεμίσεις με αγάπη, και θα προσελκύεις στη ζωή σου μόνο ό,τι επιβεβαιώνει αυτή την πεποίθηση για τον εαυτό σου. Είναι στην πραγματικότητα πολύ απλό.

Όταν συνειδητοποιήσει κανείς την ίδια του τη μεγαλοσύνη, θα προσελκύσει μόνο μεγαλοσύνη στη ζωή του. Έτσι το βλέπω εγώ.

NDERF: Μπορείς να πεις πώς μπορεί να εκφράσει κανείς άνευ όρων αγάπη σε έναν κόσμο που δεν είναι πάντα γεμάτος αγάπη;

Anita: Πρώτα απ’ όλα, όπως είπα, νιώθω ότι το σύμπαν είναι μόνο αντανάκλαση του εαυτού μου. Άρα η άνευ όρων αγάπη δεν δίνεται προς τον κόσμο (ή το σύμπαν), είναι άνευ όρων αγάπη που δίνω προς τα μέσα, προς τον εαυτό μου! Κάθε μέρα μαθαίνω να αγαπώ τον εαυτό μου άνευ όρων.

Επίσης, επιτρέψτε μου να εξηγήσω ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ του “να αγαπάς”  και του “να είσαι αγάπη”.

Το να αγαπάς σημαίνει να δίνεις αγάπη σε κάποιον άλλο είτε έχεις για τον εαυτό σου είτε όχι. Σημαίνει να δίνεις αυτό που εσύ ο ίδιος μπορεί να έχεις ή να μην έχεις να δώσεις. Αυτός ο τρόπος να αγαπάς μπορεί τελικά να σε εξαντλήσει, γιατί δεν έχουμε πάντα απεριόριστη ποσότητα. Και τότε περιμένουμε από τον άλλο να αναπληρώσει την δεξαμενή αγάπης μας, και αν δεν το κάνει, σταματάμε να είμαστε αγαπητικοί οι ίδιοι, γιατί είμαστε εξαντλημένοι.

Το να είσαι αγάπη, από την άλλη, σημαίνει να αγαπώ τον εαυτό μου άνευ όρων, ώστε να ξεχειλίζει, και όλοι γύρω μου γίνονται αυτόματα αποδέκτες της αγάπης μου. Όσο περισσότερο αγαπώ τον εαυτό μου, τόσο περισσότερο ρέει προς τους άλλους. Μοιάζει σαν να είμαι ένα δοχείο μέσα από το οποίο ρέει η αγάπη. Όταν είμαι αγάπη, δεν χρειάζεται οι άνθρωποι να συμπεριφέρονται με συγκεκριμένο τρόπο για να λάβουν την αγάπη μου. Την λαμβάνουν αυτόματα επειδή εγώ αγαπώ τον εαυτό μου. Έτσι, το να σταματήσω να είμαι αγάπη, για μένα, σημαίνει να σταματήσω να αγαπώ τον εαυτό μου. Ως εκ τούτου, δεν θα σταματήσω να είμαι αγάπη εξαιτίας κάποιου άλλου.

NDERF: Πώς, λοιπόν, θα πρότεινες σε κάποιον να ανυψώσει τη δική του ενέργεια αγάπης;

Anita: Νιώθω ότι είναι ο εσωτερικός μου διάλογος που είτε ανυψώνει είτε μειώνει την ενέργεια που εκπέμπω προς τα έξω. Όταν ο εσωτερικός μου διάλογος στρεφόταν εναντίον μου, με τον καιρό με αποδυνάμωσε και προκάλεσε καθοδική πορεία στις εξωτερικές μου συνθήκες. Εξωτερικά ήμουν πάντα πολύ θετική, γεμάτη ζωντάνια, αγάπη κ.λπ., και όμως ο κόσμος μου κατέρρεε γύρω μου, ήμουν εξαντλημένη και αρρώσταινα όλο και περισσότερο.

Μερικές φορές, όταν βλέπουμε κάποιον που είναι πολύ θετικός, ζωντανός και ευγενικός, αλλά η ζωή του καταρρέει, μπορεί να σκεφτούμε “βλέπεις, αυτό το θετικό πράγμα δεν δουλεύει”. Αλλά εδώ είναι το θέμα: ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ τον εσωτερικό διάλογο αυτού του ατόμου. Δεν ξέρουμε τι λέει στον εαυτό του μέσα στο κεφάλι του, μέρα με τη μέρα.

Δεν υποστηρίζω τη “θετική σκέψη” με έναν τρόπο που θυμίζει Πολυάννα. Το “να σκέφτεσαι θετικά” μπορεί να είναι κουραστικό και για κάποιους μπορεί να σημαίνει “καταπίεση” των αρνητικών πραγμάτων που συμβαίνουν. Και τελικά καταλήγει να γίνεται εξαντλητικό.

Μιλάω για τον δικό μου εσωτερικό διάλογο προς τον εαυτό μου. Τι λέω στον εαυτό μου, μέρα με τη μέρα, μέσα στο κεφάλι μου. Νιώθω ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό να μην υπάρχει κριτική και φόβος στον εσωτερικό μου διάλογο. Όταν ο εσωτερικός μας διάλογος μας λέει ότι είμαστε ασφαλείς, αγαπημένοι άνευ όρων, αποδεκτοί, τότε εκπέμπουμε αυτή την ενέργεια προς τα έξω και αλλάζουμε τον εξωτερικό μας κόσμο ανάλογα.

Επίσης πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό να βλέπουμε την τελειότητα στην παρούσα στιγμή. Η παρούσα στιγμή είναι πολύ δυνατή. Κάθε στιγμή κρύβει μια υπόσχεση και κάθε στιγμή μπορεί να είναι ένα σημείο καμπής για το υπόλοιπο της ζωής σας.

Συχνά με παρεξηγούν όταν λέω ότι κάθε στιγμή είναι τέλεια. Και ότι τα πάντα είναι τέλεια. Οι άνθρωποι φοβούνται να δουν τελειότητα σε μια κατάσταση που δεν τους αρέσει, νομίζοντας ότι το να βλέπεις τελειότητα σημαίνει να μην την αλλάζεις. Για μένα, το να βλέπεις τελειότητα δεν σημαίνει να κρατάς την κατάσταση στατική. Σημαίνει να βλέπεις τελειότητα ακριβώς εκεί που βρίσκεσαι στο ταξίδι σου αυτή τη στιγμή, όπου κι αν είναι αυτό. Να βλέπεις την τελειότητα στην στιγμή, οπουδήποτε κι αν βρίσκεται αυτή η στιγμή στο ταξίδι. Αυτό σημαίνει να βλέπεις την τελειότητα.

NDERF: Αυτό είναι πολύ δυνατό – να μπορείς να αλλάζεις το εξωτερικό με πολύ θετικό τρόπο, απλώς αλλάζοντας τον εσωτερικό μας κόσμο με έναν θετικό, γεμάτο αγάπη εσωτερικό διάλογο. Αυτή είναι μια πολύ ξεκάθαρη εξήγηση του “Το Σύμπαν Είναι Μόνο Αντανάκλαση του Εαυτού Μου”. Εξηγεί επίσης γιατί υπάρχει τόση αρνητικότητα στον κόσμο. Πρέπει να είναι αντανάκλαση των αρνητικών εσωτερικών διαλόγων των άλλων ανθρώπων, που προβάλλονται προς τα έξω. Αυτό νιώθεις κι εσύ;

Anita: Ναι, ακριβώς αυτό νιώθω. Και ξέρετε ποιο είναι το καλύτερο κομμάτι του να νιώθεις αυτή την θετική ενέργεια για τον εαυτό σου; Δεν νιώθω καν ότι χρειάζεται να πω κάτι σε κάποιον για να τον εμψυχώσω, αλλά μόνο και μόνο λόγω του γεμάτου αγάπη εσωτερικού διαλόγου μου προς τον εαυτό μου, οι άνθρωποι γύρω μου νιώθουν την θετική μου παρουσία. Χωρίς να πεις τίποτα, θα αρχίσεις να παρατηρείς ότι οι άνθρωποι προσελκύονται από την θετική σου παρουσία και γεμίζουν ενέργεια από την ενέργειά σου. Ο θετικός εσωτερικός σου διάλογος βοηθά να ανυψώσει τους άλλους γύρω σου ακόμα και όταν δεν τους λες τίποτα, απλώς σκεπτόμενος θετικά πράγματα για τον εαυτό σου!!!! Γιατί η ενέργεια απλώς ακτινοβολεί και ρέει προς τα έξω και αγγίζει τους άλλους!! Γι’ αυτό αυτός ο αυτο-αγαπητικός εσωτερικός διάλογος είναι τόσο σημαντικός για να δημιουργήσουμε έναν καλύτερο κόσμο.

Έχετε παρατηρήσει ότι υπάρχουν άνθρωποι που απλώς φωτίζουν ένα ολόκληρο δωμάτιο μόλις μπαίνουν σε αυτό; Ή άνθρωποι που ξεχωρίζεις ακόμα και μέσα στο πλήθος επειδή απλώς ακτινοβολούν ενέργεια; Μπορείτε να στοιχηματίσετε ότι έχουν μια πολύ θετική και ισχυρή εικόνα για τον εαυτό τους και εφαρμόζουν μερικά πολύ θετικά προγράμματα εσωτερικού διαλόγου.

Τι λέμε εσωτερικά στον εαυτό μας κάθε μέρα; Μήπως απλώς αυτομαστιγωνόμαστε και τον κρίνουμε; Είμαστε πολύ σκληροί με τον εαυτό μας και είμαστε ο χειρότερος εχθρός μας; Αυτή είναι η πραγματική εργασία!! Νιώθω ότι πρέπει να αρχίσουμε να αλλάζουμε αυτόν τον εσωτερικό διάλογο, αγαπώντας τον εαυτό μας όλο και περισσότερο, και τότε, ακόμα και χωρίς να πούμε ή να κάνουμε τίποτα σε κάποιον, ολόκληρος ο εξωτερικός κόσμος αλλάζει για να αντανακλά αυτόν τον εσωτερικό κόσμο. Έχω πραγματικά παρατηρήσει ότι ο φυσικός μου κόσμος και οι άλλοι γύρω μου το αντανακλούν αυτό.

NDERF: Ανέφερες και προηγουμένως αυτή την αίσθηση της ενότητας. Τη σύνδεση με τα πάντα και με το Όλον, που ένιωσες ενώ βρισκόσουν στην κατάσταση της ΕΚΘ. Μπορείς να αναπτύξεις λίγο περισσότερο αυτή την αίσθηση;

Anita: Σε εκείνη την κατάσταση της ΕΚΘ, ένιωθα ότι ήμουν συνδεδεμένη με τα πάντα. Ήμουν τα πάντα και τα πάντα ήμουν εγώ. Είναι κάτι που είναι τόσο δύσκολο να εξηγήσεις, γιατί οι σωστές λέξεις απλώς δεν υπάρχουν. Ένιωθα ότι δεν υπάρχει διαχωρισμός, μέχρι να έρθουμε στη φυσική ζωή και να κοιτάζουμε τον κόσμο μέσα από το μυαλό. Στην πραγματικότητα, ένιωθα ότι ο διαχωρισμός ΕΙΝΑΙ το μυαλό.

Υπήρχε ΤΟΣΗ διαύγεια σε εκείνη την κατάσταση, αλλά κατά κάποιον τρόπο δεν ένιωθα ότι αυτή η διαύγεια προερχόταν από τον νου. Ήταν σαν κάτι άλλο να δημιουργούσε την κατανόηση, και αυτό το κάτι άλλο μπορούσε να αναγνωρίσει το νου ως ξεχωριστό και το νου ως την αιτία αποσύνδεσης από το Όλον. Ένιωθα ότι το εγώ και ο νους ήταν ένα. Άρα σε εκείνη την κατάσταση, που είναι πέρα από το νου, δεν υπήρχε εγώ και δεν υπήρχε προσκόλληση. Και όλα ήταν ένα. Η σύνδεση γινόταν αισθητή με ΤΟ ΟΛΟΝ. Δεν υπήρχε διάκριση ούτε κρίση εναντίον ΚΑΝΕΝΟΣ ή ΚΑΝΕΝΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΟΣ. Ένιωθα ότι η ταλαιπωρία προκαλείται από το ίδιο το μυαλό που στρέφεται εναντίον του εαυτού του. Ένιωθα ότι, είτε είναι κάποιος εγκληματίας είτε καρκινοπαθής, όλα προέρχονται από το ίδιο πράγμα. Όλα προέρχονται από μια αρρώστια του νου ή από διαχωρισμό από το νου. Ή από τον τρόπο που ο νους ερμηνεύει τον διαχωρισμό.

Αν μόνο ξέραμε πόσο τέλειοι και μεγαλειώδεις είμαστε, δεν θα υπήρχαν νοσοκομεία ούτε φυλακές. Ένιωθα ότι η ατέλεια είναι δημιουργία του νου. Η κρίση επίσης. ΤΟ ΟΛΟΝ. Ως φυσικά ανθρώπινα όντα, χρειαζόμαστε να επεξεργαζόμαστε τις πληροφορίες μέσα από το μυαλό μας. Και όλα όσα αντιλαμβανόμαστε είναι διαχωρισμός, γιατί έτσι επεξεργάζεται τις πληροφορίες το μυαλό μας. Αλλά πέρα από το μυαλό, είμαστε ένα, είμαστε πλήρως διασυνδεδεμένοι. Στην πραγματικότητα δεν είμαστε το μυαλό μας. Είμαστε κάτι πολύ, πολύ περισσότερο.

Ωστόσο, ακόμα και σε εκείνη την κατάσταση, παρόλο που ένιωθα ένα με το όλον, εξακολουθούσα να αναγνωρίζω τον εαυτό μου ως ξεχωριστό ον από την ενότητα, σαν να είχα τη δική μου εξέλιξη. Ήταν σαν να είχα αυτό το μυαλό, το οποίο δεν είμαι εγώ, αλλά είχα μια υποχρέωση να το “εξελίξω” όσο καλύτερα μπορούσα, αλλά βρισκόμουν ΕΞΩ από το μυαλό μου κοιτάζοντάς το. Όταν είμαστε στο φυσικό, βρισκόμαστε ΜΕΣΑ στο μυαλό μας κοιτάζοντας προς τα έξω. Και ο διαχωρισμός ανάμεσα σε όλα γίνεται πιο έντονος και προφανής.

Ένιωθα ότι όλα τα προβλήματα και τα ζητήματα του κόσμου προέρχονταν από την δική μας και τη συλλογική συνείδηση. Ένιωθα ότι η συλλογική συνείδηση είναι αυτή που δημιουργεί την ψευδαίσθηση μέσα στην οποία ζούμε, με όλες τις συλλογικές σκέψεις και πεποιθήσεις.

Αλλά πιστεύω ότι πάντα έχουμε την επιλογή να την ξεπεράσουμε και να δημιουργήσουμε διαφορετικά. Αν εγώ επιλέξω να το κάνω αυτό, τότε επηρεάζονται ανάλογα και αυτοί που βρίσκονται γύρω μου. Μπορούμε να ζούμε σε αυτόν τον κόσμο, αλλά να επιλέξουμε να μην ζούμε μέσα στην ψευδαίσθηση που έχει δημιουργηθεί από όλους τους άλλους.

NDERF: Και μιλώντας για τον “νου”, ποιες είναι οι σκέψεις σου για την τηλεπάθεια; Την βλέπεις ως επικοινωνία μυαλού με μυαλού;

Anita: Σίγουρα μοιάζει να είναι κάτι πέρα από το μυαλό, και όχι μυαλό-προς-μυαλό. Για μένα, είναι σαν να τη σύνδεση που έχουμε μεταξύ μας, όπως την περιέγραψα παραπάνω, η σύνδεση με την ενότητα, το Όλον.

Νιώθω ότι συνδεόμαστε με άλλους όταν βρισκόμαστε σε επαφή με αυτή την παγκόσμια σύνδεση. Να πώς το καταλαβαίνω εγώ. Ας πούμε, για χάρη παραδείγματος, ότι μπορώ να επικοινωνήσω τηλεπαθητικά μαζί σου. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι έχω “καθαρίσει” το μυαλό μου και το έχω κάνει πιο διαυγές και έχω συνδεθεί περισσότερο με εκείνη την παγκόσμια ενότητα, και εσύ κάνεις το ίδιο. Έτσι, εσύ κι εγώ έχουμε κατά κάποιο τρόπο πρόσβαση στην ίδια δεξαμενή πληροφοριών της ενότητας. Αλλά ο λόγος που φαίνεται σαν επικοινωνία μυαλού με μυαλού είναι επειδή εδώ στο φυσικό, και οι δύο επικοινωνούμε και συνδεόμαστε στο επίπεδο του μυαλού. Αλλά επειδή και οι δύο έχουμε πρόσβαση στην ίδια πληροφορία την ίδια στιγμή από εκείνη την δεξαμενή της ενότητας, και μετά όταν χρησιμοποιούμε το μυαλό μας για να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας, παρατηρούμε ότι και οι δύο φτάσαμε στο ίδιο συμπέρασμα, και τότε το ερμηνεύουμε αυτό πως τα μυαλά μας επικοινώνησαν μεταξύ τους. Αλλά στην πραγματικότητα, και οι δύο έχουμε αντλήσει από την ίδια “δεξαμενή” της ενότητας. Κάπως έτσι το νιώθω εγώ.

Γι’ αυτό πιστεύω ότι είναι σημαντικό να συνεχίζουμε να καθαρίζουμε τις προσκολλήσεις του νου και να τον κάνουμε πιο ανοιχτό στο να συνδέεται με αυτή την ενότητα. Και τότε οι άνθρωποι που είναι κατάλληλοι για εμάς θα συνδεθούν μαζί μας, γιατί θα βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο αυτής της διαύγειας και θα έχουν πρόσβαση στην ίδια “δεξαμενή” ενότητας από το ίδιο επίπεδο που είμαστε κι εμείς. Οι άνθρωποι που είναι κλειστοί περπατούν μέσα σε ομίχλη, συγκρούονται με άλλους που είναι επίσης στην ίδια ομίχλη, και προχωρούν παραπατώντας και παλεύοντας με τη ζωή. Ενώ εκείνοι που έχουν διαύγεια είναι “ανοιχτοί” και ουσιαστικά περνούν μέσα από αυτούς που είναι στην ομίχλη. Και κανείς δεν μπορεί να τους ανατρέψει ή να τους εκτροχιάσει, επειδή έχουν τόσο διαφανή και ελαφριά ενέργεια. Κάπως έτσι το καταλαβαίνω εγώ.

NDERF: Θα ήθελα να εμβαθύνουμε λίγο στη ζωή σου, ίσως λίγο στο παρελθόν σου, στις πεποιθήσεις σου και στο πώς ζεις τώρα τη ζωή σου. Στην ΕΚΘ σου είπες ότι καταλάβαινες τα πάντα για το γιατί ήσουν αυτή που είσαι. Μπορείτε να μας το εξηγήσεις λίγο περισσότερο αυτό και την ιδιαίτερη κατάσταση της ζωής σου, όπως την πολιτισμική σου ανατροφή και τυχόν θρησκευτικές πεποιθήσεις που μπορεί να έχεις;

Anita: Εντάξει. Είμαι πολυπολιτισμική και μιλάω πολλές γλώσσες. Οι γονείς μου είναι από την Ινδία, γεννήθηκα στη Σιγκαπούρη, οι παππούδες μου ζούσαν στη Σρι Λάνκα, αλλά μεγάλωσα στο Χονγκ Κονγκ και είχα βρετανική εκπαίδευση. Επιπλέον, όταν άρχισα να εργάζομαι, εν μέρει λόγω των γλωσσικών μου ικανοτήτων, η δουλειά μου περιλάμβανε ταξίδια σε όλο τον κόσμο.

Γεννήθηκα Ινδουίστρια, αλλά δεν είμαι ενεργή Ινδουίστρια. Πήγα σε πολυεθνικό σχολείο και ήμουν περιτριγυρισμένη από Χριστιανούς, Μουσουλμάνους, Ινδουιστές, Βουδιστές, Ταοϊστές κ.λπ., καθώς και από ανθρώπους που δεν ήταν καθόλου θρησκευόμενοι. Μεγαλώνοντας στο Χονγκ Κονγκ, η θρησκεία δεν ήταν μεγάλος παράγοντας στη ζωή μας, γιατί το Χονγκ Κονγκ είναι πολύ πολυπολιτισμικό. Οι πνευματικές πεποιθήσεις μοιάζουν περισσότερο με φιλοσοφία που οι άνθρωποι αναπτύσσουν διακριτικά στη ζωή τους.

Προσωπικά δεν έχω ισχυρές πεποιθήσεις σε καμία συγκεκριμένη θρησκεία.

Όταν ακόμα σπούδαζα, ήμουν πολύ μπερδεμένη γιατί δεν μπορούσα να καταλάβω τις προφανείς αντιφάσεις ανάμεσα στις διαφορετικές θρησκείες (επειδή εκτέθηκα σε πολλές), ούτε τις προφανείς αντιφάσεις ανάμεσα στις θρησκείες και τις επιστήμες. Δεν καταλάβαινα πώς γινόταν να μας διδάσκουν ένα πράγμα στο μάθημα θρησκευτικών για τη δημιουργία της ζωής, και μετά να μαθαίνουμε κάτι εντελώς διαφορετικό για το ίδιο θέμα στο μάθημα επιστήμης. Πέρασα πολλά χρόνια ψάχνοντας για απαντήσεις στη σύγχυση που είχα, αλλά δεν βρήκα τίποτα ικανοποιητικό. Μέχρι που έζησα την ΕΚΘ μου. Τώρα δεν ψάχνω πια. Ακόμα δεν ξέρω όλες τις απαντήσεις, αλλά δεν νιώθω την ανάγκη να ψάχνω άλλο. Νιώθω ότι ο θάνατος μου έμαθε πώς να ζω τη ζωή.

Πάντως, κατά τη διάρκεια της κατάστασης της ΕΚΘ, κατάλαβα τη σημασία του να είμαι πολυπολιτισμική και κατάλαβα γιατί είχα εκτεθεί σε ακραίες καταστάσεις πολιτισμού και εκπαίδευσης (συνδυασμός Ανατολής και Δύσης). Έγιναν όλα τόσο, κρυστάλλινα και ξεκάθαρα μέσα μου. Όταν μου δόθηκε η επιλογή αν θα επιστρέψω ή όχι, η αρχική μου σκέψη ήταν να συνεχίσω προς τον θάνατο, γιατί σε εκείνη την κατάσταση δεν υπάρχει προσκόλληση σε αγαπημένα πρόσωπα εδώ. Αλλά αμέσως ακολούθησε η κατανόηση ή η διαύγεια του “Τώρα κατάλαβα! Άρα ας επιστρέψω στη ζωή και ας ζήσω με αυτή τη νέα κατανόηση!” Πραγματικά ένιωθα ότι ο Παράδεισος είναι μια κατάσταση και όχι ένας τόπος. Αυτή η κατανόηση ήταν που με έφερε πίσω. Σε εκείνο το σημείο, πραγματικά ένιωθα ότι όποια κατεύθυνση κι αν ακολουθούσα, θα έπαιρνα τον “Παράδεισο” μαζί μου!

Επίσης, φάνηκε να έχω πλήρη διαύγεια σχετικά με το γιατί ο (απολύτως υπέροχος) σύζυγός μου είναι αυτός που είναι και γιατί ενώσαμε τις ζωές μας. Κατάλαβα ότι είχαμε ακόμα πολλά να κάνουμε μαζί και ότι αν επέλεγα τον θάνατο, εκείνος θα ακολουθούσε σύντομα μετά, γιατί ένιωθα ότι ο σκοπός μας ήταν πολύ συνδεδεμένος. Επίσης ένιωθα ότι θα έχανα πολλά από τα δώρα που μου επιφύλασσε ακόμα η ζωή, ως αποτέλεσμα του ποια είχα γίνει μέχρι εκείνο το σημείο της ζωής μου, αν δεν επέστρεφα. Κατά κάποιον τρόπο ένιωθα σαν… “Η δουλειά έχει γίνει. Η σκηνή είναι στημένη. Τώρα απλώς πήγαινε και γίνε.” Οι λέξεις δεν είναι αρκετές, αλλά περί αυτού πρόκειται.

NDERF: Στην ΕΚΘ σου ανέφερες ότι είδες μια προηγούμενη ζωή. Πιστεύεις στην μετενσάρκωση και πιστεύεις ότι αυτό οφείλεται στο ινδουιστικό σου υπόβαθρο;

Anita: Στην πραγματικότητα, ειλικρινά, είναι λόγω του ινδουιστικού μου υποβάθρου που το ερμήνευσα έτσι – ως προηγούμενη ζωή. Αλλά στην πραγματικότητα, φαινόταν όπως όλα τα άλλα που βίωνα σε εκείνη την κατάσταση. Όλα συνέβαιναν ταυτόχρονα. Άρα στην πραγματικότητα ήταν σαν παράλληλη ζωή. Είδα επίσης το μέλλον μου και φαινόταν εξίσου πραγματικό. Παρελθόν, παρόν και μέλλον. Όλα φαίνονταν σαν να συνέβαιναν ταυτόχρονα.

Υπάρχουν ορισμένες πτυχές της εμπειρίας μου που ακόμα και το δικό μου μυαλό μερικές φορές δυσκολεύεται να συλλάβει. Αλλά ελπίζω ότι θα μου έρθουν στο μυαλό κάποια στιγμή στο “μέλλον” καθώς θα διευρύνω τη δική μου σκέψη για να τις συμπεριλάβω. Έχει να κάνει με το ότι ο χρόνος και ο χώρος είναι εντελώς διαφορετικοί σε εκείνη τη διάσταση. Άρα, απαντώντας στην ερώτησή σας, νιώθω ότι πρέπει να αλλάξουμε την αντίληψή μας για τον χρόνο και τον τρόπο που τον κατανοούμε, για να μπορέσουμε πραγματικά να το συλλάβουμε. Σίγουρα δεν έμοιαζαν με “διαδοχικές ζωές” ή “διαδοχικά γεγονότα” όπως το εννοούμε εδώ στο φυσικό κόσμο.

Ακόμα και όταν έβλεπα το μέλλον μου – παρόλο που το είδα να ξετυλίγεται, εξακολουθούσα να νιώθω ότι είχα την ελεύθερη βούληση να μην το πετύχω. Ένιωθα σαν αυτό που έβλεπα να ήταν αποτέλεσμα του πώς θα περίμενα να εξελιχθεί η ζωή μου, αν συνέχιζα να “θυμάμαι το μεγαλείο μου” καθώς συνέχιζα τη ζωή μου.  Αυτό είναι πιο δύσκολο να εξηγηθεί, αλλά ένιωθα ότι υπήρχαν άπειρες δυνατότητες, αλλά μπορούσα πάντα να πετύχω αυτό που ήταν το απόλυτα καλύτερο για μένα επιλέγοντας να “θυμάμαι πάντα το μεγαλείο μου”.

NDERF: Μπορείς να αναπτύξεις λίγο περισσότερο πώς ζεις τώρα τη ζωή σου, ενώ μπορείς να βλέπεις “πέρα από την ψευδαίσθηση”;

Anita: Ένα από τα προβλήματα που έχω είναι ότι η γλώσσα είναι τόσο περιορισμένη και ανεπαρκής όταν προσπαθώ να το εξηγήσω. Είναι τόσο εύκολο να παρεξηγηθεί και να παρερμηνευτεί το πραγματικό συναίσθημα που θέλω να μεταδώσω.

Καταρχάς, για μένα, το να υποφέρεις είναι μια ψευδαίσθηση. Και μακάρι να μπορούσα να βρώ καλύτερη λέξη, γιατί αν όταν είχα καρκίνο, μου έλεγαν ότι αυτό είναι απλά μια ψευδαίσθηση, θα αγανακτούσα ακόμα περισσότερο. Το συναίσθημα που ένιωθα είναι: “Αν είναι απλά μια ψευδαίσθηση, τότε γιατί ΜΟΥ φαίνεται τόσο πραγματικό;;;” και “Λοιπόν, πως μπορώ να “σπάσω” την ψευδαίσθηση;;» Γι’ αυτό μερικές φορές διστάζω να χρησιμοποιήσω τη λέξη ψευδαίσθηση όταν οι άλλοι υποφέρουν. Μπορεί να προκαλέσει μεγαλύτερη αγανάκτηση. Αλλά αυτή τη στιγμή είναι η μόνη λέξη που μπορώ να σκεφτώ για να εξηγήσω αυτό που προσπαθώ να πω.

Όταν ήμουν άρρωστη, σκεφτόμουν ότι ίσως η “ψευδαίσθηση” είναι αυτό που ανακαλύπτουμε ότι είναι αυτή η διάσταση μόνο μετά τον θάνατο. Δηλαδή, κάτι που μπορούμε να δούμε μόνο στην άλλη πλευρά, και ότι όσο βρισκόμαστε σε αυτή τη διάσταση, είμαστε “δεμένοι” στην ψευδαίσθηση. Νόμιζα ότι όσο βρισκόμαστε σε αυτή τη διάσταση, αυτή παραμένει πάντα η “πραγματικότητα” για εμάς. Ποτέ δεν πίστευα ότι είναι δυνατό να μπορέσω να δω μέσα από την “ψευδαίσθηση” και να επιστρέψεις και να το εκφράσω αυτό στη γήινη ζωή μου. Αλλά για να το πραγματοποιήσω αυτό και να επιστρέψω και να ζήσω ξανά τη γήινη ζωή μου, έπρεπε να είμαι προετοιμασμένη να δω τη ζωή εντελώς διαφορετικά από τους άλλους. Ίσως για μερικούς ανθρώπους, η ιδέα να το κάνουν αυτό είναι πιο δύσκολη. Είναι ευκολότερο να μην επιστρέψεις, παρά να ζεις σε έναν κόσμο ανθρώπων που δεν βλέπουν τη ζωή με αυτόν τον τρόπο. Επειδή έτσι όπως είναι ο κόσμος αυτή τη στιγμή, απλά δεν είναι ευνοϊκός για να ζούμε ή να βλέπουμε τη ζωή με αυτόν τον τρόπο.

Έτσι όπως βλέπω τώρα τη ζωή, τίποτα δεν υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο μέχρι να το φέρουμε στη συνείδηση/επίγνωσή μας. Τίποτα δεν υπάρχει μέχρι να το εκφράσουμε, είτε ως άτομο είτε ως συλλογικότητα. Όσο περισσότερη επίγνωση δίνουμε σε κάτι, τόσο πιο πραγματικό γίνεται στο φυσικό πεδίο. Σε συλλογικό επίπεδο, πιθανότατα δημιουργούμε ακούσια τη φυσική μας πραγματικότητα εξ ορισμού, χωρίς να το γνωρίζουμε. Αλλά ως άτομα, πάντα έχουμε την επιλογή να δημιουργήσουμε διαφορετικά από αυτό που δημιουργείται “εκεί έξω”.

Τα προβλήματα που έχουμε αυτή τη στιγμή, συμπεριλαμβανομένων πολλών από τα βάσανα που νιώθουμε, οφείλονται στο ότι δεν το συνειδητοποιούμε αυτό. Δεν έχω μια καθολική απάντηση ως προς το γιατί δεν το συνειδητοποιούμε αυτό από τη γέννησή μας. Αλλά είναι επίσης πολύ πιθανό ότι αν όλοι το συνειδητοποιούσαμε ταυτόχρονα, θα υπήρχε χάος, γιατί ο κόσμος δεν είναι προετοιμασμένος να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο μιας καθολικής αφύπνισης από την “ψευδαίσθηση”. Κατά την άποψή μου, ο τρόπος που βλέπουμε τη φυσική πραγματικότητα ως σύνολο, ήταν “ανάποδος” από την αρχή.

Αν έβλεπα ακόμα τον κόσμο μέσα από τρισδιάστατα μάτια, βάζοντας το φυσικό στοιχείο πάνω από τη συνείδηση, τότε θα έπρεπε να πάρω τα λόγια των γιατρών κατά γράμμα, όταν έλεγαν ότι είναι ιατρικά αδύνατο δισεκατομμύρια καρκινικά κύτταρα να περάσουν από το σώμα του ξενιστή σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα χωρίς να το σκοτώσουν. Και ιατρικά δεν είναι δυνατό δισεκατομμύρια καρκινικά κύτταρα να “εξαφανιστούν” έτσι απλά, χωρίς να περάσουν μέσα από το σώμα του ξενιστή. Και αν έπρεπε να περιμένω ΠΡΩΤΑ τους επιστήμονες να έχουν αποδείξεις, πριν ανακαλύψω ότι η συνείδησή μου υπερισχύει ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ φυσικού, τότε θα είχα ακόμα καρκίνο!

NDERF: Αυτό με οδηγεί στην ερώτηση για τον σκοπό σου. Άρα θα έλεγες ότι ο σκοπός σου τώρα είναι απλώς να είσαι εδώ, στο φυσικό πεδίο, και να εκφράζεσαι στο φυσικό πεδίο, ή υπάρχει κάτι περισσότερο;

Anita: Για μένα, ο σκοπός είναι να ΕΙΜΑΙ. Και αυτό είναι διαφορετικό από το να ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ. Η εστίαση είναι διαφορετική. Όταν η εστίαση είναι στο να είμαι εδώ, μπορεί να χαθώ εδώ. Ο φυσικός κόσμος είναι γεμάτος από “εκδοχές της ζωής άλλων ανθρώπων”. Ενώ όταν ο σκοπός είναι το ΕΙΜΑΙ, σημαίνει να είσαι ΕΣΥ, και να ακολουθείς μόνο τη ΔΙΚΗ ΣΟΥ εκδοχή της ζωής (ή να δημιουργείς τη δική σου εκδοχή ζωής). Για μένα, σημαίνει να είμαι έκφραση ακριβώς αυτού που είμαι.

Ο σκοπός μου είναι να είμαι ο εαυτός μου όσο περισσότερο μπορώ!

Πριν την εμπειρία μου, συνήθιζα να επιδιώκω τον σκοπό μου εξωτερικά. Αλλά μετά την ΕΚΘ μου, ανακάλυψα ότι δεν υπήρχε τίποτα έξω από εμένα. Και δεν υπήρχε τίποτα να επιδιώξω. Απλώς έπρεπε να είμαι, και το εξωτερικό θα έμπαινε στη θέση του.

NDERF: Μπορείς να μας εξηγήσεις λίγο περισσότερο τη διαφορά ανάμεσα στο να επιδιώκεις τον σκοπό σου εξωτερικά (που έκανες παλιά) και στο απλώς “να είσαι” που κάνεις τώρα;

Anita: Όταν “επιδιώκουμε” εξωτερικά, φαίνεται να βλέπουμε τον κόσμο ως ανταγωνιστικό και περιορισμένο, και χρησιμοποιούμε εξωτερικά μέτρα για να κρίνουμε τα επιτεύγματά μας. Για μένα, εδώ βρίσκεται η ψευδαίσθηση. Δεν υπάρχει περιορισμένη ποσότητα “του να είσαι”. Φαίνεται να μετράμε το “είμαι” από την επίτευξη στόχων. Εγώ δεν το κάνω, και ούτε οι περισσότεροι ευτυχισμένοι άνθρωποι. Αυτό που θέλω να πω, είναι να αλλάξεις τις απόψεις σου. Να βλέπεις το μεγαλείο στην ύπαρξή σου είτε είσαι πλούσιος είτε φτωχός, είτε σωματικά ανάπηρος είτε όχι, είτε με αυτόν που αγαπάς είτε όχι, και ούτω καθεξής.

Τώρα απλώς εστιάζω στο να είμαι, και είμαι πλέον ο δημιουργός της ζωής μου – δηλαδή, ο καλλιτέχνης της ζωής μου. Δεν κάθομαι πια και δεν σκέφτομαι τον εξωτερικό ανταγωνισμό. Καθένας από εμάς είναι μοναδικός, με μοναδικά χαρακτηριστικά και ταλέντα. Απλώς πρέπει να εκφράσω το δικό μου “Είναι” και την “μοναδικότητά” μου. Ένας αληθινός καλλιτέχνης δεν νοιάζεται πραγματικά αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να δημιουργήσει εξίσου καλά ή καλύτερα από αυτόν. Είναι πολύ απασχολημένος εκφράζοντας τον εαυτό του, καθαρά για τον σκοπό της έκφρασης. Έχει βρει κάτι μέσα του και εκφράζει μόνο την εσωτερική του ομορφιά, και ο κόσμος μοιράζεται αυτή την ομορφιά. Όσο περισσότερη εσωτερική ομορφιά αποκαλύπτεις και εκφράζεις, τόσο περισσότερο το σύμπαν την μοιράζεται και την αντανακλά πίσω σε σένα.

Αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στο “να είσαι” και στο “να επιδιώκεις”.

NDERF: Πιστεύεις ότι αυτό που σου συνέβη θα μπορούσε να επιτευχθεί από οποιονδήποτε;

Anita: Δεν ξέρω σίγουρα, αλλά νιώθω ότι μπορεί να γίνει. Σίγουρα δεν νιώθω “εκλεκτή” ή πιο ιδιαίτερη από οποιονδήποτε άλλο στον πλανήτη. Νιώθω ότι μπορώ να “αναδημιουργήσω” αυτή την κατάσταση, τώρα που την έχω βιώσει; Η απάντηση θα έπρεπε να είναι ναι. Νιώθω ότι ζω τη ζωή μου από αυτή την κατάσταση τώρα.

Όσον αφορά τους άλλους, όπως το βλέπω, κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός. Και ο καθένας μας επεξεργάζεται τις πληροφορίες διαφορετικά. Κάποιοι από εμάς είμαστε πιο λογικοί, κάποιοι πιο δημιουργικοί, κάποιοι πιο επιστημονικοί, και κάποιοι βασίζονται στη θρησκεία για τις απαντήσεις τους. Στην πραγματικότητα δεν έχει σημασία. Είμαστε όλοι μοναδικοί. Έχω έναν τρόπο επεξεργασίας και έκφρασης που μπορεί να μην ταιριάζει σε πολλούς ανθρώπους. Είμαι απλώς προϊόν της δικής μου κατάστασης της ζωής.

Ωστόσο, πιστεύω ακράδαντα ότι με όποιο μέσο κι αν επεξεργάζεται κάποιος τις πληροφορίες της ζωής του, αυτός ο τρόπος πρέπει να τον ωφελεί, και να διευρύνει τον ίδιο και τις απόψεις του για τον μεταβαλλόμενο κόσμο (να μην τον περιορίζει ή να μην περιορίζει τις εμπειρίες ζωής του).

Ό,τι κι αν είσαι ή όποιος κι αν είσαι, άνοιξε τον εαυτό σου στην πιθανότητα ότι ίσως η ζωή μπορεί να είναι διαφορετική αν σκέφτεσαι διαφορετικά από τον τρόπο που σκέφτεσαι τώρα.

Όσον αφορά αυτό που μου συνέβη, αν μπορεί να συμβεί σε ένα άτομο, γιατί να μην μπορεί να συμβαίνει όλο και περισσότερο; Πώς μπορούμε, ως μαζική συνείδηση, να το επιτρέψουμε; Πώς μπορούμε να αναπτύξουμε τους εαυτούς μας για να το επιτρέψουμε;

Δεν έχω όλες τις απαντήσεις για κανέναν άλλο εκτός από εμένα, γιατί ξέρω μόνο πώς επεξεργάζομαι τις πληροφορίες εγώ. Μόνο εγώ μπορώ να επεξεργαστώ το πώς επιτρέπω να συμβαίνουν αυτά τα πράγματα σε εμένα.

Ωστόσο, στην κατάσταση που βρίσκομαι τώρα, μπορώ να δω την τελειότητα μόνο στο σημείο που βρίσκομαι, στο να μην γνωρίζω απόλυτες απαντήσεις και να το κάνω δικό μου προσωπικό ταξίδι για να διευρύνω τον εαυτό μου και να βιώνω περισσότερα κάθε μέρα. Καθώς εκφράζομαι όλο και περισσότερο, νιώθω πιο συνδεδεμένη με το σύμπαν.

Παρ’όλα αυτά, μου φαίνεται ότι η προσκόλληση σε πεποιθήσεις και η απροθυμία να τις αφήσουμε και να κοιτάξουμε τα πράγματα με νέο τρόπο είναι αυτό που μας κρατάει πίσω ως συλλογική συνείδηση. Αλλά, αυτός είναι απλώς ο τρόπος που βλέπω εγώ τα πράγματα!

NDERF: Μπορείς να μας αναπτύξεις περισσότερο τι εννοείς όταν λες ότι οι προσκολλήσεις των ανθρώπων σε πεποιθήσεις και η απροθυμία να τις εγκαταλείψουν μπορεί να μας κρατάει πίσω ως συλλογική συνείδηση;

Anita: Τώρα νιώθω ότι οι “φυσικές” μας ζωές έχουν εξελιχθεί γύρω από πράγματα που φαινομενικά λειτουργούν με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Λάβετε, ωστόσο, υπόψη ότι οι άνθρωποι εξαρτώνται από το αν τα πράγματα θα εξελιχθούν με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Τα μέσα διαβίωσης εξαρτώνται από αυτό. Η υγεία, η ευημερία και η ασφάλειά μας εξαρτώνται από αυτό.

Οι ζωές των ανθρώπων “οικοδομούνται” πάνω σε ορισμένες πεποιθήσεις και οι ζωές τους λειτουργούν μέσα στο πλαίσιο της πεποίθησης ότι αυτά τα πράγματα είναι αληθινά. Αν όλοι γύρω σου πιστεύουν σε κάτι, είσαι επιρρεπής να το πιστέψεις κι εσύ και να το θεωρείς αληθινό. Και η ζωή σου εξελίσσεται, ως μαζική συνείδηση, βασισμένη σε αυτές τις φαινομενικές “αλήθειες”. Αυτός ο τρόπος ύπαρξης συμβαίνει εδώ και πολύ καιρό. Έχει την αίσθηση ότι είναι στέρεο, με στέρεες βάσεις. Σε εκείνη την 4D κατάσταση, ένιωθα ότι έτσι δημιουργήσαμε αυτή την παρούσα φυσική πραγματικότητα – αυτή την “ψευδαίσθηση”. Με το να πιστεύει όλος ο κόσμος στα ίδια πράγματα. Αυτό από μόνο του το κάνει αληθινό για τη μαζική συνείδηση.

Αν εμείς, ως μαζική συνείδηση, πιστεύαμε σε κάτι εντελώς διαφορετικό, τότε ο κόσμος θα ήταν η συσσώρευση αυτής της συλλογικής πεποίθησης. Από εκείνη την οπτική, πραγματικά ένιωθα ότι η συλλογική μας πεποίθηση δημιούργησε αυτή την “ψευδαίσθηση” της πραγματικότητας.

Θέλω να προσθέσω εδώ, όμως, ότι ίσως ο τρόπος που είναι δομημένος ο κόσμος αυτή τη στιγμή, απλά δεν είναι έτοιμος να δεχτεί ολόκληρη την αλήθεια. Το ανθρώπινο γένος δεν είναι έτοιμο να “διαλύσει” την ψευδαίσθηση. Τα πάντα κρατιούνται στη θέση τους από το γεγονός ότι όλος ο κόσμος πιστεύει και σκέφτεται με έναν συγκεκριμένο τρόπο.

Άρα αν ερχόταν κάποιος που μπορεί να δει πέρα από αυτή την “ψευδαίσθηση”, είναι πολύ πιο εύκολο για αυτούς που ακόμα ζουν μέσα στην ψευδαίσθηση να “πυροβολήσουν” τον αγγελιοφόρο παρά να αλλάξουν αυτή την “ψευδαίσθηση”. Θα προκαλούσε υπερβολική αβεβαιότητα και χάος. Δεν μπορεί να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Το συλλογικό ανθρώπινο ασυνείδητο δεν μπορεί να το διαχειριστεί. ΟΛΑ θα έπρεπε να τα δούμε διαφορετικά αν οι άνθρωποι έβλεπαν μέσα από την ψευδαίσθηση από τη μια μέρα στην άλλη, και θα προκαλούσε ΧΑΟΣ, όχι ειρήνη και αγάπη (που προσπαθούν να φέρουν αυτοί που βλέπουν μέσα από την ψευδαίσθηση). Τα ιατρικά μας συστήματα, τα δικαστικά μας συστήματα, τα εκπαιδευτικά μας συστήματα, τα θρησκευτικά μας συστήματα θα έπρεπε να αναθεωρηθούν και να αναδιαμορφωθούν ΕΝΤΕΛΩΣ. Και δεν μπορεί να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη.

Ωστόσο, αυτοί που βλέπουν μέσα από την ψευδαίσθηση, το βλέπουν αυτό. Και αυτοί που το βλέπουν αυτό, εστιάζουν στο να δημιουργήσουν μια πραγματικότητα για τον εαυτό τους βασισμένη στις δικές τους αλήθειες, παρά σε αυτό που έχει δημιουργηθεί από το συλλογικό ασυνείδητο.

Το σύμπαν αλλάζει με τον ρυθμό που μπορεί να αλλάξει, γι’ αυτό αυτοί που βλέπουν πέρα από την ψευδαίσθηση μπορούν να βλέπουν την τελειότητα στο ότι τα πράγματα είναι “ακριβώς έτσι”. Η “διαμάχη” που συμβαίνει, οι πόλεμοι, η ανισότητα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς, οι αντιφάσεις ανάμεσα σε θρησκείες και επιστήμες, αυτό μπορεί να είναι απλώς μια φυσική συνέπεια μιας συνείδησης που ξυπνάει και αρχίζει να βλέπει μέσα από αυτή την ανθρώπινη ψευδαίσθηση του συλλογικού ασυνείδητου.

Τα πάντα συμβαίνουν με ρυθμό που είναι ιδανικός για το εύθραυστο συλλογικό μας να διαχειριστεί. Ο τρόπος που είναι ο κόσμος μας αυτή τη στιγμή, δεν είναι προετοιμασμένος να αντιμετωπίσει την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ. Το συλλογικό δεν φαίνεται ακόμα πλήρως έτοιμο να το διαχειριστεί. Ίσως ποτέ δεν θα είναι. Ίσως όσο είμαστε εδώ, να είμαστε προορισμένοι να ασχοληθούμε με τα πράγματα σε αυτό το επίπεδο. Ωστόσο, για μένα σίγουρα φαίνεται ότι αυτή η ικανότητα (να ζεις πέρα από την ψευδαίσθηση) είναι κάτι που μπορεί να επιτευχθεί από το άτομο, αν το επιλέξει.

NDERF: Αν υπήρχε ένα μήνυμα ή μάθημα από την ΕΚΘ σου που θα ήθελες όλοι να γνωρίζουν ή να καταλάβουν, κάτι που θα ήθελες να πεις σε όλο τον κόσμο, ποιο θα ήταν αυτό;

Anita: Θα ήθελα ΟΛΟΙ να ξέρουν ότι κάθε μέρος σου είναι μεγαλειώδες. Το εγώ σου. Το μυαλό σου. Η διάνοιά σου. Το σώμα σου. Το πνεύμα σου. Η ψυχή σου. Είναι αυτό που είσαι. Ένα όμορφο προϊόν της δημιουργίας αυτού του σύμπαντος. Κάθε μέρος σου είναι τέλειο. Δεν υπάρχει τίποτα να απελευθερώσεις. Τίποτα να συγχωρέσεις. Τίποτα να πετύχεις. Είσαι ήδη όλα όσα χρειάζεται να είσαι. Εμείς το κάνουμε τόσο περίπλοκο. Αλλά δεν είναι.

Αν μια θρησκεία σε κάνει να νιώθεις κατώτερος από τον Θεό, τότε είτε την έχεις παρερμηνεύσει, είτε δεν κάνει καλή δουλειά διδάσκοντάς σου την αλήθεια. Αν ένας Γκουρού ή Δάσκαλος ή Πνευματικός σε κάνει να νιώθεις ότι δεν είσαι “ακόμα” φωτισμένος και ότι έχεις ακόμα περισσότερα να “μάθεις”, να “απελευθερώσεις” ή να “αφήσεις” πριν φτάσεις εκεί, τότε δεν κάνουν καλή δουλειά διδάσκοντάς σου ποιος είσαι, ή τους παρερμηνεύεις.

Το μεγαλύτερο μέρος της δυστυχίας μας πηγάζει από το ότι νιώθουμε “ανεπαρκείς”. Δεν είμαστε ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΣ ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ Ή ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ!! Είμαστε ολοκληρωμένοι!

Το ΜΟΝΟ ΠΡΑΓΜΑ που χρειάζεται να μάθεις είναι ότι ΕΙΣΑΙ ήδη αυτό που προσπαθείς να πετύχεις!!

Απλώς να εκφράζεις τη μοναδικότητά σου ελεύθερα!! Γι’ αυτό είσαι φτιαγμένος όπως είσαι, και γι’ αυτό βρίσκεσαι εδώ σε αυτόν τον κόσμο!!

NDERF: Σ’ ευχαριστούμε πολύ, Anita, που αφιέρωσες χρόνο να απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις και που ανέπτυξες σε βάθος την ιστορία σου. Δεδομένου του τεράστιου ενδιαφέροντος που δημιουργεί διεθνώς η ΕΚΘ σου, πιστεύω ότι αυτά που είπες εδώ είναι εξαιρετικά πολύτιμα για να βοηθήσουν να διευκρινιστεί η πολυπλοκότητα της εμπειρίας σου. Πολλή αγάπη σε εσένα και την οικογένειά σου καθώς συνεχίζεις να διαδίδεις την ΕΚΘ σου για να την ακούσουν όλοι!