Beschrijving Ervaring:

Het begon allemaal toen ik bij vrienden thuis was en plotseling hevige hoofdpijn kreeg en me misselijk voelde. Ik greep naar mijn hoofd, maar de pijn was ondraaglijk. Ik zakte in elkaar en riep: 'Mijn hoofd, mijn hoofd!' Daarna werd alles donker. Ik lag in coma en ze brachten me naar de spoedeisende hulp van het ziekenhuis en vandaar met een helikopter naar Bergen. Mijn vitale functies waren erg zwak en ze wisten niet wat ze moesten doen. The docters waren niet zeker of een operatie mogelijk was. Ik weet het niet. Uiteindelijk besloten ze toch te opereren. Ik heb vijf dagen in een coma gelegen, volledig bewusteloos, volgens mijn man en de chirurgen in het ziekenhuis. Gedurende die vijf dagen werd ik niet wakker, zei ik niets en bewoog ik zelfs niet. Ik was bijna dood. Ik heb gevraagd of iemand me tijdens die vijf dagen in coma mijn ogen had zien openen of bewegen. Iedereen bevestigde dat dit niet het geval was. De medische prognose was dat ik het niet zou overleven. De kans dat ik zou overlijden was groter dan de kans dat ik het zou redden, in die mate dat mijn man, op advies van de chirurg, mijn dochter in Spanje belde zodat ze me nog kon zien voordat ik stierf. Mijn situatie was kritiek.

Mijn eigen ervaring is dat ik wel degelijk wakker werd, en wel vier keer: de eerste drie keer midden in een fel, verblindend licht. Ik zag niemand, alleen het licht. Mijn lichaam bestond niet meer. Het licht... mijn ogen... en mijn geest... niets anders. Het licht was nauwelijks te verdragen; te intens. Tegelijkertijd voelde ik helemaal geen pijn of zorgen. Ik was blij dat ik daar was, maar het licht beschadigde mijn ogen; het was te fel. Ik dacht dat ik een nachtmerrie had, maar ik sliep niet echt; ik lag in coma, en toch kon ik nog steeds denken. Dus zei ik tegen mezelf: 'Je hebt een nachtmerrie, Silvia, sluit je ogen en je valt weer in slaap. Als je wakker wordt, ben je thuis.' Dus sloot ik mijn ogen, mijn geestesoog, want mijn echte ogen waren al gesloten, en ik sliep. Dit gebeurde drie keer achter elkaar.

De vierde keer gebeurde hetzelfde. Ik werd wakker in het licht en merkte dat ik in de lucht zweefde, maar ik bestond alleen nog uit ogen en geest... Mijn lichaam bestond niet meer, of ik kon het in ieder geval niet zien. Deze keer waren er mensen achter het licht, heel veel mensen, die heen en weer liepen, alsof ze een wandeling maakten... Een diep gevoel van vrede kwam over me, geluk, troost... je voelt je alsof je in een oase van genade bent, het is een prachtig gevoel. Ik weet niet hoe lang ik daar ben geweest, kijkend naar de mensen. Plotseling zag ik iemand die ik kende, het was mijn man, die tussen de mensen liep, wat een toeval. Hij draaide zich om, zag me, stak zijn hand op, groette me en liep naar me toe... en toen viel ik weer in complete duisternis (alsof ik even met mijn ogen had geknipperd) en eindelijk deed ik mijn ogen weer open voor het leven...

During my coma, nurses and doctors always accompanied me. Toen ik wakker werd, wist ik niet waar ik was en wat er gebeurd was. Overal stonden apparaten en er zaten veel slangetjes aan mijn lichaam. Een verpleegster begon tegen me te praten, maar ik kon haar moeilijk verstaan. Ze riep iemand om te tolken. Ze vroeg naar mijn man, die in de aangrenzende kamer van de intensive care lag te slapen. Ik vroeg het aan iedereen en volgens hen was ik helemaal niet wakker geweest; ik was de hele tijd in coma. Ik weet niet hoe lang... mijn man heeft me nauwelijks gezien. Hij lag in de kamer naast de therapie- en intensive zorg-afdeling en hij zei dat hij meteen gebeld werd toen ik weer bij bewustzijn kwam. Tijdens mijn coma waren er altijd verpleegkundigen en artsen bij me.

Volgens de neurochirurg is het een wonder dat ik nog leef. Op basis van de onderzoeken dachten ze dat ik het niet zou overleven; en als ik het wel zou overleven, zou ik vreselijk lijden. Na mijn coma had ik vreemde ervaringen; ik zag schaduwen voorbijkomen (ik kan niet zeggen dat het geesten waren. Ik zag alleen bewegende schaduwen). Aanvankelijk was ik bang voor ze, maar na een tijdje besefte ik dat ik sneller moest zijn dan zij en ze met mijn blik moest vangen en confronteren. Op die manier zouden ze verdwijnen. En inderdaad, na een tijdje verdwenen ze.

Toen ik dit aan mijn man vertelde, zei hij dat ik een levendige fantasie had. Dat is best mogelijk, het is zelfs waarschijnlijk dat we dromen als we in coma liggen... Maar ik denk dat het meer dan toeval is dat de meeste mensen het licht zien of zich in het licht bevinden; ik denk niet dat we allemaal dezelfde droom in ons brein geprogrammeerd hebben. Ik weet dat er geen logische verklaring voor is. Tegenwoordig kan ik dit zonder angst om voor gek versleten te worden zeggen: wie anders denkt, is niets anders dan een onwetende wat betreft de geheimen van de wereld en de mensheid.

Achtergrondinformatie:

Geslacht: Vrouw.

Datum BDE: In de eerste dagen van juli 2002

Was er een levensbedreigende gebeurtenis op het moment van de ervaring? Onduidelijk. Ik lag vijf dagen in coma en ik weet dat mijn toestand kritiek was.

BDE elementen:

Hoe schat je de inhoud in van je ervaring? Positief.

Kan drugs of medicatie de ervaring beïnvloed hebben? Ja. Ik weet niet welke medicijnen ik heb gekregen, maar ik heb wel een hersenbloeding gehad.

Leek de ervaring op één of ander manier op een droom? Nee. Ik probeerde mezelf er krampachtig van te overtuigen dat het slechts een droom was en zei tegen mezelf dat ik weer moest gaan slapen, in het bewuste deel van mijn onderbewustzijn

Voelde je je afgescheiden van je lichaam? Onduidelijk. Mijn lichaam bestond niet, maar op geen enkel moment zag ik mijn bewustzijn zich van mijn lichaam scheiden. Toen ik in het licht was, bestonden alleen mijn ogen en mijn denkvermogen.

Op welk moment tijdens je ervaring was je op je hoogste peil van bewustzijn en alertheid? Geen.

Vergelijk je gehoor tijdens de ervaring tegenover je alledaags gehoor die je had net vóór het moment van de ervaring. Nee.

Ben je in of door een tunnel gegaan? Nee.

Was je je bewust van of ben je overleden (of levende) wezens tegengekomen? Ja. In de andere straat. Ik heb geen contact met hen opgenomen; ze waren met hun eigen dingen bezig: ze kwamen en gingen, lachten en kletsten, maar ze zochten geen contact met mij.

Heb je een onaards licht gezien? Ja.

Leek het alsof je een andere, onaardse wereld binnendrong? Een duidelijk mystiek of onaards gebied.

Leek je opeens alles te verstaan? Nee.

Kwam je aan een grens of een punt waar je niet meer kon terugkeren? Ik kwam aan een barriere waar ik geen toegang kreeg om verder te gaan; ik werd teruggezonden tegen mijn zin.

Elke keer dat ik wakker werd, herhaalde ik tegen mezelf dat ik terug naar huis moest; ik wilde terug naar huis... Maar ik ben er volledig van overtuigd dat het mijn man was die me terug naar huis heeft gebracht. Als ik hem niet had ontmoet, was ik hoogstwaarschijnlijk niet teruggekomen. Ik denk dat hij me heeft gevonden en me teruggebracht. Dat is het idee dat ik heb.

God, Spiritueel en Religie:

Wat was je godsdienst vóór je ervaring? Onduidelijk. Niet-praktiserende katholiek

Welke godsdienst beoefen je nu? Conservatief/fundamentalistisch. Hetzelfde.

Veranderden je waarden en overtuigingen door de ervaring? Ja. Je stopt met de dood te vrezen; het is alsof iemand je heeft geleerd dat er niets te vrezen valt. In het hiernamaals zullen we niet alleen zijn; velen zullen zich bij ons voegen.

Leek het alsof je een mystiek wezen of aanwezigheid ontmoette? Of een stem hoorde die je niet kon identificeren? Ik zag duidelijk een wezen of ik hoorde duidelijk een stem van mystieke of onaardse origine.

In verband met onze levens op Aarde niet gerelateerd aan godsdienst:

Veranderingen in je leven na je BDE: Ongeveer hetzelfde gebleven.

Zijn je relaties specifiek veranderd door je ervaring? Vóór mijn bijna-doodervaring was ik goed in geld sparen. Nu probeer ik van het leven te genieten... en dat probeer ik ook aan de mensen om me heen te vertellen...

Na de BDE:

Was de ervaring moeilijk te verwoorden? Ja. Ik heb het eerst aan mijn man uitgelegd. En hij keek me aan alsof ik gek was... Stel je voor dat ik het aan anderen zou uitleggen!

Is er één of zijn er verschillende delen van je ervaring die meer betekenis heeft/hebben voor jou? Het mooiste was het gevoel van vrede en geluk, dat is alles wat je in je leven wenst. Het ergste is dat je niet precies weet wat er gebeurd is, dat je geen logische verklaring kunt geven... Was het een droom, een nachtmerrie...? WAT?

Heb je ooit deze ervaring gedeeld met anderen? Ja. De meesten waren sceptisch, maar sommigen niet. Degenen die niet sceptisch waren, adviseerden me om op internet te zoeken naar antwoorden. Ik weet niet of het enige invloed op hun leven heeft gehad. Er wordt gezegd dat we leren van onze eigen ervaringen.

Heeft er ooit iets in je leven je hetzelfde gevoel gegeven als jouw ervaring? Nee.