Beschrijving Ervaring:

Op de avond van mijn achttiende verjaardag (mijn geboortedatum is 5 september 1970) had ik een motorongeluk. Ik zat achterop. De bestuurder en ik waren dronken en rond middernacht botsten we tegen een geparkeerde auto voor het ziekenhuis. Volgens de rapporten raakte ik twee keer de grond. De tweede keer droeg ik mijn helm niet meer, omdat ik die bij de eerste klap was verloren. Ik was waarschijnlijk flauwgevallen, want toen ik mijn ogen weer opendeed, lag ik op een brancard, omringd door ambulancebroeders. Ze vroegen me om hun vingers te tellen om te voorkomen dat ik weer flauw zou vallen, maar zonder succes. Ik bleef in een lichte coma. Vijf dagen later kwam ik daar weer uit. In de tussentijd was ik geopereerd aan de vele botbreuken en de bloedingen als gevolg van het hoofd- en gezichtstrauma.

Het was durende de coma dat ik deze ervaring had. Ik heb me de afgelopen vijftien jaar elk detail ervan herinnerd en ik zal het waarschijnlijk tot mijn dood blijven herinneren.

Ik herinner me dat ik zweefde (het woord is niet helemaal passend, het was alsof ik alleen nog maar een paar ogen was... geen lichamelijke sensaties meer, van welke aard dan ook). De omgeving was pikzwart – geen tunnel, geen licht, geen 'geest', niets anders dan het bewustzijn dat zich van alle overbodige gedachten had ontdaan.

In het midden stond de operatietafel en de chirurgen en verpleegkundigen waren druk bezig.

Toen ik een paar dagen later wakker werd, beantwoordde ik de vragen van de politieagenten (altijd tactvol... hoe ironisch) en die van de artsen. Ik vertelde hen wat ik had gezien. Ik beschreef de chirurg, de plek waar de operatie had plaatsgevonden, het aantal mensen dat aanwezig waren tijdens de operatie, waar ze stonden en nog wat andere details. Hij leek verbaasd en zei tegen me: 'Als het ongeluk niet vlak voor het ziekenhuis was gebeurd, was je hier waarschijnlijk niet meer geweest.' Daarna verliet hij de kamer. Toen vertelde de verpleegster me dat ik een bijna-doodervaring had gehad. Pas veel later begreep ik wat dat betekende.

Achtergrondinformatie:

Geslacht: Man.

Datum BDE: 09/05/1988

Was er een levensbedreigende gebeurtenis op het moment van de ervaring? Ja. Ongeval.

BDE elementen:

Hoe schat je de inhoud in van je ervaring? Verontrustend.

Kan drugs of medicatie de ervaring beïnvloed hebben? Onzeker. Ik was dronken op het moment van het ongeluk, maar ik denk echt niet dat dat kan verklaren waarom ik, terwijl ik in coma lag, rustig boven mezelf zweefde en de chirurgen aan het werk zag. Ik weet niet of er een verband is tussen die twee dingen.

Leek de ervaring op één of ander manier op een droom? In zekere zin wel, maar wat is die droom precies? En hoe moet ik die projectie verklaren? In de meeste dromen ben je er persoonlijk bij betrokken, maar in dit geval voelde ik me er niet bij betrokken.

Voelde je je afgescheiden van je lichaam? Onduidelijk. Ik neem aan dat er een scheiding plaatsvond, maar zonder dat er iets concreets te zien was. Alleen het beeld en het gevoel om los te zijn van mijn lichaam (geen geluid, geen pijn).

Op welk moment tijdens je ervaring was je op je hoogste peil van bewustzijn en alertheid? Ik voelde me sereen. Volledig in orde, maar niet helder van geest; ik bedoel dat ik niet nadacht over wat me was overkomen, noch over wat er op dat moment gebeurde. Sterker nog, ik dacht helemaal niet... Ik had het gevoel vrij te zijn. Ik mis die gemoedstoestand en heb lange tijd tevergeefs geprobeerd ernaar terug te keren...

Leek het alsof de tijd sneller of trager ging? De tijd leek stil te staan tijdens het experiment, of in ieder geval had ik geen enkel besef van tijd. Pas toen ik het ziekenhuis verliet (drie maanden later) realiseerde ik me dat ik het tijdsbesef volledig kwijt was geraakt. Sindsdien leef ik voornamelijk 's nachts.

Vergelijk je gehoor tijdens de ervaring tegenover je alledaags gehoor die je had net vóór het moment van de ervaring. Nee.

Leek jij je bewust te zijn van zaken die elders gebeurden, zoals een buitenzintuiglijke waarneming? Alles wat er tijdens mijn operatie en daarna gebeurde, is bevestigd door de beschrijving van de situatie die is gegeven door een verpleegkundige die in de operatiekamer aanwezig was.

Ben je in of door een tunnel gegaan? Nee.

Was je je bewust van of ben je overleden (of levende) wezens tegengekomen? Nee.

Heb je een onaards licht gezien? Nee.

Leek het alsof je een andere, onaardse wereld binnendrong? Nee.

Leek je opeens alles te verstaan? Alles over het universum. Ik 'doorzag' mensen. Daarmee bedoel ik dat ik hun intenties, emoties en gevoelens waarnam alsof ik naar muziek luisterde via een koptelefoon van een Walkman. Het was zo verontrustend dat ik weigerde bezoek te ontvangen. Helaas bleef dit aanhouden. Geleidelijk ontwikkelde ik een soort scherpzinnigheid. Ik vind dit woord niet echt prettig, maar het komt er wel een beetje op neer. Laten we zeggen dat ik sindsdien een intuïtie en een vermogen tot anticiperen heb ontwikkeld dat steeds sterker is geworden. Om het duidelijk te stellen: ik zag alles alsof het naakt was en ik begrijp niet waarom niemand anders dat kan zien. Sindsdien heb ik me teruggetrokken, ik ben bang voor mensen en hun onverantwoordelijkheid. Ik heb ook het persoonlijke gevoel dat ik met een goede reden ben 'teruggekomen'.

Waren er beelden uit de toekomst? Nee.

Kwam je aan een obstakel of een fysieke structuur die je tegenhield? Nee.

Kwam je aan een grens of een punt waar je niet meer kon terugkeren? Ik kwam aan een barriere waar ik geen toegang kreeg om verder te gaan; ik werd teruggezonden tegen mijn zin.

God, Spiritueel en Religie:

Wat was je godsdienst vóór je ervaring? Onduidelijk. In God geloven zonder daadwerkelijk in Hem te geloven, simpelweg omdat het soms van pas komt.

Welke godsdienst beoefen je nu? Liberaal, God is aanzienlijk in mijn achting gedaald. Ik weet niet meer zeker of ik nog wel geloof.

Veranderden je waarden en overtuigingen door de ervaring? Niets was me meer vertrouwd. Ik zeg vaak dat ik op mijn achttiende opnieuw ben geboren. Op de een of andere manier moest ik mijn persoonlijkheid opnieuw opbouwen. Ik begon bang te worden voor alles en iedereen, omdat ik het gevoel had de enige te zijn die 'wakker' was te midden van alle 'slapers'. Wat mijn persoonlijke overtuigingen betreft, veranderde mijn standpunt van 'God bestaat wel of niet' naar 'Als God bestaat, wat is dan de reden voor dit alles?'

Leek het alsof je een mystiek wezen of aanwezigheid ontmoette? Of een stem hoorde die je niet kon identificeren? Ik zag duidelijk een wezen of ik hoorde duidelijk een stem van mystieke of onaardse origine.

In verband met onze levens op Aarde niet gerelateerd aan godsdienst:

Veranderingen in je leven na je BDE: Ongeveer hetzelfde gebleven.

Zijn je relaties specifiek veranderd door je ervaring? Ik voel me afgescheiden van het menselijk bestaan. Daarmee bedoel ik dat ik me niet bezighoud met ambitie, geld, macht, werk, politiek en al helemaal niet met wetten. Bovendien ben ik niet in staat om iemand fysiek letsel toe te brengen, en ik kan ook niet liegen vanwege het risico op wroeging, en dat is nog zacht uitgedrukt. Wroeging heeft me zo erg gekweld dat ik er slapeloze nachten van heb gehad.

Na de BDE:

Was de ervaring moeilijk te verwoorden? Onduidelijk. Wanneer we met iemand praten over reizen met het vliegtuig of de trein, kan die persoon ons begrijpen en zich inleven in wat we vertellen. Maar hoe kun je er in het geval van een bijna-doodervaring zeker van zijn dat de persoon met wie je spreekt je echt begrijpt? Daarom geef ik er de voorkeur aan om niet in details te treden.

Heb je helderziende, ongewone of andere speciale gaven gekregen na je ervaring die je niet had vóór je ervaring? Ja. Zie vraag #16.

Is er één of zijn er verschillende delen van je ervaring die meer betekenis heeft/hebben voor jou? Het beste: het gevoel van gelukzaligheid tijdens de bijna-doodervaring. Het slechtste: de vijftien jaren die daarop volgden.

Heb je ooit deze ervaring gedeeld met anderen? Ja. Met mijn moeder. Ik was ook het geheugen van mijn tienerjaren kwijt (ongeveer de paar jaar vóór het ongeluk). Zij luisterde naar me zonder het echt te begrijpen of te weten wat ze moest antwoorden. Ook met een paar vrienden, die maar al te graag soortgelijke verhalen vertelden die ze hadden gehoord (wat helemaal niet hielp). En negen maanden lang met een psychiater. Dat was eigenlijk best grappig. Door mijn waarnemingsvermogen te gebruiken, keerde ik zijn eigen methode tegen hem en dwong ik hem om over zijn eigen problemen te praten (het is een lang verhaal zonder veel belang, maar het bracht hem genoeg van zijn stuk om te besluiten de sessies te stoppen).

Is er nog iets dat je wil toevoegen over je ervaring? Ik voel me niet meer verbonden met de wereld. Elke dag denk ik minstens één keer aan zelfmoord, ook al ben ik niet suïcidaal. Ik heb nooit een zelfmoordpoging gedaan en ik zal het ook niet doen... maar ik denk er wel over na... elke dag.

Zijn er andere vragen die we kunnen stellen om jouw ervaring beter te begrijpen? De vragenlijst is prima, maar de achtergrond van de homepage stoort me een beetje ;) Met die afbeelding van de lucht en de wolken kreeg ik het gevoel dat ik een vragenlijst invulde om in het paradijs te komen. Dat is alles, neem gerust contact met me op, ik wil het graag begrijpen!