Richard L BDE
|
Beschrijving Ervaring:
Ik was acht jaar oud en groeide op in de voorsteden van Los Angeles, in de San Gabriel Valley, in een plaats genaamd El Monte.
Op een dag fietste ik samen met mijn beste vriend Felix op een drukke straat. Ik reed aan de rechterkant van de weg, met het verkeer mee. Mijn vriend reed aan de overkant, in dezelfde richting. Ik wilde de straat oversteken om naar hem te gaan, dus ik keek over mijn schouder of er tegemoetkomend verkeer aankwam. Door een bocht in de weg kon ik niet veel verder kijken dan zo'n dertig meter. De maximumsnelheid op deze weg was veertig mijl per uur, maar er werd vaak veel harder gereden; ik wist dus dat ik niet genoeg zicht had om veilig over te steken.
Ik besefte dat Felix verder kon zien dan ik, dus riep ik naar hem: 'Hé! Zie je auto's aankomen?' Hij keek om, schudde zijn hoofd en zei: 'De weg is vrij!' Ik stuurde scherp naar links om over te steken. Het laatste wat ik me herinner, is het geluid van piepende banden en dat ik over mijn schouder keek en de neus van een Chevy Impala uit 1962 zag, op nog geen drie meter afstand. Er steeg blauwgrijze rook op aan de zijkanten doordat de wielen blokkeerden bij het remmen.
Het volgende dat ik me herinner, is het gevoel dat ik zo'n zes meter boven de grond zweefde. Ik keek naar beneden en zag een jongen midden op straat liggen. Hij kwam me bekend voor. Hij lag daar uitgestrekt; zijn linkerbeen lag in een vreemde hoek, zijn kleren waren gescheurd en zaten onder het bloed, en hij ademde niet. Ik voelde een vreemde kalmte en afstand, alsof het afschuwelijke tafereel onder me er eigenlijk niet toe deed. Ik zag hoe verschillende mensen naar de jongen toe renden. Eén van hen begon hem mond-op-mondbeademing te geven. Ik hoorde hem met twee stemmen spreken.
'Dat is vreemd', dacht ik bij mezelf.
Ik hoorde hem zeggen: "Bel een ambulance, hij ademt niet!" Tegelijkertijd hoorde ik hem ook zeggen: "Oh mijn God, oh mijn God, ga niet dood!" Ik besefte dat hij dit dacht en niet hardop uitsprak. Ik kon ook horen wat anderen dachten, en toch kon ik alles wat ze zeiden of dachten tegelijkertijd waarnemen en ook allemaal begrijpen.
Ik keek naar dit tafereel gedurende wat ongeveer een minuut leek te duren, toen ik een fel licht boven me opmerkte. Ik keek omhoog en zag licht stromen uit wat leek op een gaatje in de lucht. Het gat werd langzaam groter. Ik kon zien dat het de omgeving vervormde, als een lens die licht buigt. Het licht had de kleur van parelmoer, met strepen van blauw, roze, groen en geelgoud. Het was prachtig en heel fel, en toch kon ik er duidelijk naar kijken. Niet zoals wanneer je in het zonlicht kijkt, wat onprettig kan zijn.
Ik begon een zoemend geluid te horen dat al snel aanzwol tot een luid lawaai. Naarmate het geluid toenam, werd het gat boven me groter en het licht feller, en voelde ik hoe ik erheen omhoog werd getrokken. Het voelde alsof ik door een opening werd geperst die eigenlijk te nauw voor me was. Het gezoem veranderde in een bulderend geraas toen ik het gat binnenging, gepaard met een effect dat deed denken aan het dopplereffect terwijl ik erdoorheen bewoog. Het voelde alsof ik met lichtsnelheid door een tunnel raasde – Het klinkte hetzelfde als het 'warp'-effect dat je in films ziet. Ik was daar bovendien niet alleen. Ik voelde de aanwezigheid van anderen, maar kon hen niet zien.
Ik ging door een soort scheidslijn, een barrière heen van een bepaalde aard, die moeilijk te beschrijven is.
Ik werd omringd door licht. Terwijl ik om me heen keek, begonnen zich nevelige gestalten te vormen. Aanvankelijk waren het slechts bewegende lichtwervelingen, maar al snel namen ze menselijke vormen aan. Er waren er veel om me heen. Ik hoorde zacht gefluister; het klonk als een menigte die mompelde en onderling sprak. Uit die menigte kwamen drie gestalten naar voren en naderden mij. Naarmate ze dichterbij kwamen, kon ik ze beter onderscheiden – alsof ze eerst wat onscherp waren geweest en mijn ogen zich nu aanpasten. Ze waren lang en slank en droegen gewaden die eruitzagen alsof ze soepel om hun lichaam vielen. Eén van hen droeg een baard. Ze hadden allemaal lang haar dat tot op de schouders viel. Een van hen sprak me aan.
'Je hoort hier nog niet te zijn. Je moet terug. Je weet wat je hebt afgesproken,' zei hij. Ik zei hem dat ik niet terug wilde. Ik vond het hier fijn. Het voelde als thuis. Ik had het gevoel dat ze mijn reactie wel vermakelijk vonden.
'Je moet teruggaan, je hebt werk te doen. We zullen je binnenkort terugsturen.'
Ik keek om me heen naar de menigte. Ik zag bekende gezichten. Het waren vrienden, familie, vijanden – mensen die ik eerder had gekend, al kon ik me niet herinneren waarvan of wanneer. Van sommigen wist ik dat ik ze al heel lang kende. Vele levens, vele plaatsen, vele tijdperken. Flarden van beelden uit die levens en gebeurtenissen schoten door me heen. Er ging een continuïteit en verbondenheid van uit, een gevoel van doel en orde dat de eeuwen overspande.
Ik keek terug naar de drie mensen voor me. Ze waren oeroud. Ik weet niet hoe ik dat wist, maar ik besefte dat het 'oude zielen' waren die over onze groep waakten. We waren allemaal uit hen 'voortgekomen' – als kinderen die elk hun eigen weg gingen, maar toch verbonden bleven met de bron. Ik merkte bij hen geen enkel oordeel over onze daden. Integendeel: ik voelde een soort geamuseerde welwillendheid, als van ouders die naar hun spelende kinderen kijken. Zelfs bij de werkelijk slechte dingen die we in ons leven hadden gedaan, was er geen sprake van een oordeel.
Degene met de baard sprak me aan. 'Je mag vragen stellen. Wij zullen ze beantwoorden en jij zult het je herinneren. Het is belangrijk dat je dit doet.'
Mijn eerste vraag was: 'Is dit de hemel?'
''Dat kan het zijn, als dat is wat je wilt. Het kan ook de hel zijn, als je dat gelooft. Deze werkelijkheid is een verlengstuk van jou, die onmiddellijk gestalte krijgt en vorm aanneemt. Je creëert altijd je eigen werkelijkheid, waar je je ook bevindt, want we zijn allemaal medescheppers.'
'Waar is God? Ik zie hem niet,' vroeg ik. Ze vonden het zichtbaar grappig; het was alsof ze binnensmonds om mijn vraag grinnikten.
''Hoe kun je datgene zien waar je zelf deel van uitmaakt? We zijn allemaal uitingen van God. Wanneer je met je ogen kijkt, kijk je door de ogen van God, en Hij ervaart de werkelijkheid door die van jou. Wanneer je tot God spreekt, spreek je tot jezelf. We zijn één en hetzelfde; er is geen scheiding of afzondering. Je kunt God net zo min "zien" als jouw hand jou kan zien, want zij maakt deel uit van jou en functioneert dankzij jou en voor jouw doeleinden, evenals voor die van haarzelf. Er is geen scheiding. Wat er ook maar op een scheiding lijkt, is een illusie. Het licht dat ons hier omringt, is God. Het is de bron van ons bestaan en wordt aan iedereen vrijelijk geschonken.'
Volgende vraag. 'Waarom heb ik het gevoel dat dit thuis is?'
''Omdat het thuis is. Alles begint hier en keert hierheen terug. Het is het vertrekpunt voor alle reizen en lessen.'
Een vreemde vraag. Ik weet nog steeds niet waarom ik die stelde, maar op dat moment leek het relevant. 'Als ik weer terugkom, mag ik dan blijven?' Ik kreeg een nog vreemder antwoord.
'We denken niet dat je lang zult willen blijven; dat wil je nooit. Je bent dol op je lessen, vooral de moeilijke. Je mag doen wat je wilt; de keuze is aan jou.'
Dit ging door voor wat wel een uur leek. Ik stelde vijftien vragen die uiteenlopende onderwerpen en ideeën bestreken. Op verzoek zal ik enkele van deze ideeën bespreken. Andere bespreek ik liever niet; het gaat daarbij om zaken van zeer persoonlijke aard, zaken die de meesten van ons nog niet klaar zijn om te horen, of zaken waarover ik nog niet mag spreken.
Misschien schrijf ik er op een dag een boek over.
Na de laatste vraag kreeg ik te horen dat het tijd was om terug te gaan. Ik wilde nog steeds niet terug, maar vanwege wat ik wist, ging ik er niet tegenin.
Ik kan me geen enkele specifieke gebeurtenis herinneren die me daar heeft gebracht, maar ik bevond me plotseling in een ambulance. Ik voelde een vreselijke pijnscheut door mijn hele lichaam. Het voelde alsof ik stikte. Er zat een slangetje in mijn keel. Ik rook en proefde bloed. Ik keek naar de begeleider die naast me zat en kreeg een heel sterk gevoel van dejα vu. Het was een herinnering aan een droom die ik een paar dagen eerder had. Deze scène zat erin. Ik herinner me één ding dat echt opviel. Twee woorden...
'Ik herinner het me'.
Achtergrondinformatie:
Geslacht: Man.
Datum BDE: 1965.
Was er een levensbedreigende gebeurtenis op het moment van de ervaring? Ja. Ongeval. Ik stopte met ademen, maar ik weet niet zeker of mijn hart ook stopte.
BDE elementen:
Hoe schat je de inhoud in van je ervaring? Prachtig.
Voelde je je afgescheiden van je lichaam? Ik verliet duidelijk mijn lichaam en bestond er los van.
Hoe was je hoogste peil van bewustzijn en alertheid tijdens de ervaring in vergelijking tot je normale, alledaagse bewustzijn en alertheid? Meer bewustzijn en alertheid dan normal. Ik kon op meerdere plaatsen tegelijk zijn en gebeurtenissen en gesprekken op vele niveaus tegelijkertijd ervaren. Ik had er geen moeite mee om het overzicht over deze uiteenlopende ervaringen bij te houden. Mijn tijdsbesef leek veel 'ruimtelijker' of uitgestrekter; het voelde als een moment dat zich tegelijkertijd zowel naar de toekomst als naar het verleden uitstrekte.
Op welk moment tijdens je ervaring was je op je hoogste peil van bewustzijn en alertheid? Direct nadat ik door de tunnel was gegaan. Mijn gevoelens op dat moment zijn alleen te omschrijven als 'bovennatuurlijk', maar ze voelden op dat moment heel echt (en 'natuurlijk') aan. Tot op de dag van vandaag ervaar ik dat gevoel als een 'echte' gebeurtenis, niet als een droom.
Werden je gedachten sneller? Ongelooflijk snel.
Leek het alsof de tijd sneller of trager ging? Alles leek ineens te gebeuren; of tijd leek te stoppen of verloor alle betekenis. Zoals ik hierboven heb beschreven, leek de tijd zich uit te rekken. Ik gebruik graag de term 'expansief', omdat die beter bij de ervaring lijkt te passen.
Waren je zintuigen scherper dan gewoonlijk? Ongelooflijk scherper.
Vergelijk je zicht tijdens de ervaring met je alledaags zicht die je had net vóór het moment van de ervaring. Ja. Toen ik boven mijn lichaam zweefde, kon ik tegelijkertijd 360 graden om me heen kijken. Toch leek mijn aandacht zich te richten op een kleiner gezichtsveld, vergelijkbaar met mijn normale fysieke zicht. De mensen die ik onder me zag, leken een soort 'streperigheid' te vertonen; ze leken als het ware uit te smeren wanneer ze bewogen. De kleuren leken normaal. Er was geen sprake van transparantie.
Vergelijk je gehoor tijdens de ervaring tegenover je alledaags gehoor die je had net vóór het moment van de ervaring. Onduidelijk. Tijdens de uittreding werd er niets waargenomen. Tijdens de gebeurtenissen direct daarna, toen ik aan de andere kant was, hoorde ik geluiden in mijn hoofd, in plaats van dat ze van buitenaf kwamen zoals bij normaal horen.
Leek jij je bewust te zijn van zaken die elders gebeurden, zoals een buitenzintuiglijke waarneming? Ja en de feiten zijn gecontroleerd geweest.
Ben je in of door een tunnel gegaan? Ja.
Was je je bewust van of ben je overleden (of levende) wezens tegengekomen? Ja.
Heb je een helder licht gezien of gevoeld dat het je omringde? Een licht dat duidelijk van mystieke of niet-aardse origine was.
Heb je een onaards licht gezien? Ja.
Leek het alsof je een andere, onaardse wereld binnendrong? Een duidelijk mystiek of onaards gebied.
Welke emoties voelde je tijdens de ervaring? Mostly calmness.
Had je een gevoel van vrede of vrolijkheid? Opluchting of kalmte.
Had je een gevoel van vreugde? Blijdschap.
Had je een gevoel van harmonie of eenheid met het universum? Ik voelde me verenigd of één met de wereld.
Leek je opeens alles te verstaan? Alles over het universum.
Heb je beelden gezien uit je verleden? Mijn verleden flitste zich voor mijn ogen, buiten mijn controle. Ik ervoer gebeurtenissen uit het 'verleden', maar die hielden geen verband met mijn huidige leven. Ook ervoer ik gebeurtenissen uit de 'toekomst', zowel in dit leven als in 'toekomstige' levens.
Waren er beelden uit de toekomst? Beelden van de toekomst van de wereld. Van de gebeurtenissen in mijn leven die ik heb gezien, zijn ze allemaal werkelijkheid geworden. De visioenen hadden betrekking op belangrijke gebeurtenissen en 'keerpunten' in mijn leven. De details waren niet ingevuld, alsof ze nog niet bestonden.
Kwam je aan een obstakel of een fysieke structuur die je tegenhield? Ja. Zoals in het bovenstaande verhaal beschreven, was er sprake van een grens in de vorm van een soort 'gat' waar ik me aan het einde van de tunnel doorheen 'wurmde'.
Kwam je aan een grens of een punt waar je niet meer kon terugkeren? Ik kwam aan een barriere waar ik geen toegang kreeg om verder te gaan; ik werd teruggezonden tegen mijn zin.
God, Spiritueel en Religie:
Wat was je godsdienst vóór je ervaring? Onduidelijk. Luthers.
Zijn je religieuze gewoonten veranderd sinds je ervaring? Ja. Ik ga niet meer naar de kerk. Het is zonde van mijn tijd en energie. God is er niet in geïnteresseerd om aanbeden te worden; Hij is enkel geïnteresseerd in onze ervaringen en onze groei.
Welke godsdienst beoefen je nu? Liberaal. Geen.
Veranderden je waarden en overtuigingen door de ervaring? Ja. Ik ga niet meer naar de kerk. Het is zonde van mijn tijd en energie. God is er niet in geïnteresseerd om aanbeden te worden; Hij is enkel geïnteresseerd in onze ervaringen en onze groei.
Leek het alsof je een mystiek wezen of aanwezigheid ontmoette? Of een stem hoorde die je niet kon identificeren? Ik zag duidelijk een wezen of ik hoorde duidelijk een stem van mystieke of onaardse origine
Zag je overledenen of religieuze geesten? Ik zag hen duidelijk
In verband met onze levens op Aarde niet gerelateerd aan godsdienst:
Verkreeg je tijdens je ervaring speciale kennis of informatie over je doel? Ja. Alles is met elkaar verbonden. Er is geen scheiding tussen ons en datgene wat we als God omschrijven. Over de rest van wat ik weet, wil ik op dit moment liever niet uitweiden. Een deel ervan is zeer verontrustend.
Zijn je relaties specifiek veranderd door je ervaring? Ja. Sindsdien ben ik helemaal veranderd. Het is alsof ik niet meer dezelfde persoonlijkheid heb als vóór het ongeluk. Mijn leven van voor het ongeluk lijkt op een droom, alsof het van iemand anders is.
Na de BDE:
Was de ervaring moeilijk te verwoorden? Ja. Sommige aspecten van de ervaring laten zich moeilijk adequaat in woorden uitdrukken. Het gevoel meerdere perspectieven en gebeurtenissen tegelijkertijd te ervaren, is daar een voorbeeld van.
Heb je helderziende, ongewone of andere speciale gaven gekregen na je ervaring die je niet had vóór je ervaring? Ja. Ik ben zeer empathisch. Ik kan gemakkelijk gevoelens en emoties van anderen voelen – zelfs van wildvreemden – wanneer ze zich fysiek dicht bij mij bevinden. Bij mensen met wie ik een hechte emotionele band heb, kan ik dit zelfs over grote afstanden aanvoelen. Daarnaast heb ik veel profetische dromen over gebeurtenissen in mijn eigen leven en over wereldgebeurtenissen.
Is er één of zijn er verschillende delen van je ervaring die meer betekenis heeft/hebben voor jou? Het had allemaal betekenis.
Heb je ooit deze ervaring gedeeld met anderen? Ja. De eerste keer dat ik over deze ervaring vertelde, was aan de dominee van mijn kerk. Hij deed de ervaring direct af als onzin en zei dat het wel een droom moest zijn geweest. Het duurde jaren voordat ik het aan iemand anders vertelde. De meeste mensen aan wie ik het vertel, reageren erg sceptisch.
Had je kennis over bijnadoodervaring (BDE) vóór je ervaring? Nee.
Wat geloofde je over de echtheid van je ervaring kort nadat het gebeurd was? (dagen tot weken) Ervaring was zeker reëel.
Wat geloof je nu over de realiteit van jouw ervaring? Ervaring was zeker reëel.
Heeft er ooit iets in je leven je hetzelfde gevoel gegeven als jouw ervaring? Nee.
Is er nog iets dat je wil toevoegen over je ervaring? Ik kijk ernaar uit om terug te gaan.