Beschrijving Ervaring:

Ik was zeven jaar oud en maakte een fietstochtje met mijn twee oudere zussen en een paar van hun vrienden. Het was zondag. We hadden, naar mijn gevoel, al een heel eind van huis gefietst. Ik had een fiets moeten lenen van één van de vriendinnen van mijn zus. We reden een steile heuvel af. Ik herinner me dat ik een bord zag waarop stond: '7% afdaling over de komende twee mijl'. Toen ik eenmaal aan de afdaling begon, besefte ik dat ik op zo'n fiets zat waarbij de trappers bleven doordraaien zolang de fiets in beweging was, en dat ik mijn remmen niet kon pakken. Ik riep naar mijn zus Kelly, die voor me fietste, en vertelde haar dat ik niet bij mijn remmen kon komen en dat ik veel te hard ging. Ze riep terug: "Zet gewoon je voeten uit, houd je adem in en ga!" Ik was zo buiten adem van het proberen de trappers bij te houden, dat ik – toen ik precies deed wat ze zei en mijn adem inhield – flauwviel. Ik herinner me nog dat ik zag hoe mijn fiets heen en weer zwabberde. (Later hoorde ik dat ik tegen een rotswand was gebotst.)

Het volgende wat ik me herinner, was een overweldigend gevoel van geluk en vrede. Ik herinner me dat ik boven een veld vol blauwe en gele lupines zweefde. Er zijn eigenlijk geen woorden om de mate van vreugde te beschrijven die ik voelde. Ik herinner me dat ik naar rechts keek en groene, glooiende heuvels zag. De kleuren waren zo schitterend en de lucht leek volmaakt. Toen keek ik naar links en zag ik mezelf achterin een rode Jeep liggen, uitgestrekt achter de achterbank. Ik zag mijn zus Kelly op de achterbank zitten, snikkend en aan me schuddend, terwijl ze me smeekte alsjeblieft wakker te worden. Ik herinner me nog heel duidelijk de geur van braaksel terwijl ik op mezelf neerkekeek. Toen herinnerde ik me pijn. Ik was weer terug in mijn lichaam.

Ik had mezelf ondergekotst. Ik herinner me dat ik naar mijn zus keek en dacht: waarom heb je me terug laten komen?!? Ik denk dat ik weer buiten bewustzijn raakte. Het volgende wat ik me herinner, is dat ik weer op mezelf neerkeek. Dit keer waren we voor mijn huis. Mijn moeder en vader stonden te praten en achter hen stond een klein groepje mensen. Mijn moeder trok mijn shirt van mijn lijf en ik herinner me dat ik de jongen op wie ik verliefd was, in de menigte zag staan. Ik zei tegen mijn moeder: "Laat Jay mijn borstjes niet zien." Mijn volgende herinnering is van het moment dat ze me door de gang van het ziekenhuis reden, op weg naar de spoedeisende hulp.

Mijn moeder huilde, omdat ze bang was dat ik nog niet bij bewustzijn was gekomen. Ze droeg een witte, gehaakte sjaal met roze rozen erop. Mijn volgende herinnering is dat ik wakker werd in een ziekenhuiskamer, met de ergste hoofdpijn van mijn leven. Telkens als ik probeerde rechtop te gaan zitten, viel ik flauw. Ik herinner me dat ik aan mijn moeder vroeg waar haar sjaal was. Ze keek me vreemd aan en vertelde dat de sjaal in de kast lag, omdat ik erop had overgegeven. "Hoe wist je dat ik hem omhad?" vroeg ze. Ik antwoordde simpelweg: "Ik heb hem gezien." Pas jaren later kwam ik erachter dat mijn herinneringen het gevolg waren van een bijna-doodervaring of een uittreding. Ik deel dit verhaal niet vaak. Ik herinner me de details alsof het gisteren gebeurde.

Achtergrondinformatie:

Geslacht: Vrouw.

Datum BDE: voorjaar 1972

Was er een levensbedreigende gebeurtenis op het moment van de ervaring? Onduidelijk.  Ongeval.  Met de fiets gevallen.

BDE elementen:

Hoe schat je de inhoud in van je ervaring? Gemengd.

Kan drugs of medicatie de ervaring beïnvloed hebben? Nee.

Leek de ervaring op één of ander manier op een droom? Het leek me heel echt terwijl het gebeurde.

Voelde je je afgescheiden van je lichaam? Ja.   Zie hoofdverhaal.

Op welk moment tijdens je ervaring was je op je hoogste peil van bewustzijn en alertheid? In en uit bewustzijn.

Leek jij je bewust te zijn van zaken die elders gebeurden, zoals een buitenzintuiglijke waarneming? Later besprak ik het met mijn moeder en zussen, die aanwezig waren.

Ben je in of door een tunnel gegaan? Nee.

Was je je bewust van of ben je overleden (of levende) wezens tegengekomen? Nee.

Leek het alsof je een andere, onaardse wereld binnendrong? Een duidelijk mystiek of onaards gebied.

Welke emoties voelde je tijdens de ervaring? Zie hoofdverhaal.

Leek je opeens alles te verstaan? Nee.

Kwam je aan een obstakel of een fysieke structuur die je tegenhield? Nee.

Kwam je aan een grens of een punt waar je niet meer kon terugkeren? Ik kwam aan een barriere waar ik geen toegang kreeg om verder te gaan; ik werd teruggezonden tegen mijn zin.   Het gebeurde onvrijwillig.

God, Spiritueel en Religie:

Wat was je godsdienst vóór je ervaring? Geen.

Welke godsdienst beoefen je nu? Gematigd, niet-confessioneel christen

Veranderden je waarden en overtuigingen door de ervaring? Onduidelijk,    Ik herinner me alleen nog dat ik wenste dat ik kon terugkeren naar dat vredige gevoel.

Leek het alsof je een mystiek wezen of aanwezigheid ontmoette? Of een stem hoorde die je niet kon identificeren?     Ik zag duidelijk een wezen of ik hoorde duidelijk een stem van mystieke of onaardse origine.

In verband met onze levens op Aarde niet gerelateerd aan godsdienst:

Veranderingen in je leven na je BDE: Verminderd.

Zijn je relaties specifiek veranderd door je ervaring? Dat is moeilijk te zeggen. Ik weet wel dat ik er als kind en tiener vrienden erdoor ben kwijtgeraakt, omdat ze het niet begrepen wanneer ik hun dingen vertelde voordat ze daadwerkelijk gebeurden. Vooral wanneer het ging om de dood of gevangenneming van een dierbare.

Na de BDE:

Was de ervaring moeilijk te verwoorden? Nee.

Heb je helderziende, ongewone of andere speciale gaven gekregen na je ervaring die je niet had vóór je ervaring? Ja. Ik kon dingen weten voordat ze gebeurden. Dit werd sterker tijdens mijn tienerjaren.

Is er één of zijn er verschillende delen van je ervaring die meer betekenis heeft/hebben voor jou? Het beste deel was de rust, de afwezigheid van angst en de schoonheid. Het ergste was het moeten doorstaan ​​van intense pijn na de terugkeer.

Heb je ooit deze ervaring gedeeld met anderen? Ja. Zelden. Ik heb het aan mijn man, met wie ik al veertien jaar samen ben, niet verteld, omdat hij niet zo goed omgaat met het onderwerp 'helderziendheid' of 'het paranormale'.

Heeft er ooit iets in je leven je hetzelfde gevoel gegeven als jouw ervaring? Nee.

Is er nog iets dat je wil toevoegen over je ervaring? Ik heb een groot deel van die ervaring verdrongen, omdat mijn oudere broers en zussen zo ontzettend jaloers waren nadat ik uit het ziekenhuis thuiskwam en nog steeds veel hulp en aandacht nodig had. Ze waren wreed gemeen tegen me, dus probeerde ik te doen alsof het nooit was gebeurd. Ik was al volwassen voordat ik de ervaring ooit met iemand in detail besprak.