Beschrijving Ervaring:

Ik bleef bij bewustzijn tijdens de aanval van de hond en terwijl de eigenaar me naar de overkant van de straat droeg, naar mijn vader, die op het punt stond om naar zijn werk te gaan voor de nachtdienst als technicus. Mijn vader werd lijkbleek toen hij me zag en rende met me naar de buren, die op me pasten. Ze drukten handdoeken op mijn gezicht, waaruit het bloed stroomde, en reden ons naar het ziekenhuis. Tijdens de rit maakte ik me zorgen en zei ik tegen mijn vader dat we niet door rood mochten rijden. Mijn vader droeg me de spoedeisende hulp binnen en riep om hulp. Mijn moeder werkte als verpleegkundige in datzelfde ziekenhuis, op een andere verdieping. Ik lag op mijn rug op de brancard, met mijn voeten richting de glazen schuifdeuren. De spoedeisende hulp was geschilderd in een 'Franse munt'-kleur en de vloer bestond uit beige linoleum met spikkels. De artsen stonden om me heen en een verpleegkundige knipte mijn bruine ribfluwelen broek en oranje coltrui van mijn lichaam. Ik schaamde me.

Plotseling hoorde ik hun stemmen gedempt, alsof ik onder water was – of zoals geluid vervormd klinkt wanneer je je handen als kommetjes over je oren houdt – en ik begon uit mijn lichaam omhoog te zweven. Ik steeg tot zo'n tweeënhalve meter boven de grond en keek neer op wat zich onder mij afspeelde. Iedereen rende in paniek rond en mijn vader zat huilend aan mijn linkerzijde. Ik draaide me om, keek over mijn rechterschouder en bewoog me moeiteloos naar de verste hoek van de kamer, waar ik vlak onder het plafond bleef zweven. Ik voelde dat ik al mijn ledematen had, maar ik had geen lichaam. Ik keek naar mijn hand; ik kon het wel waarnemen, maar het was niet tastbaar.

Ik voelde een wezen naast en iets achter me. Dit wezen leek vrouwelijk en deed me denken aan een oudere vrouw, maar voor zover ik wist had ik geen familieleden verloren, dus ik weet niet wie ze was. Ik voelde hoe ze me vasthield en ondersteunde – haar armen om me heen en onder mijn knieën, als in een babyschommel – waardoor ik me totaal niet onstabiel voelde. (Ik heb hoogtevrees, en ben vooral bang om te vallen.) Ik was me ervan bewust dat er veel commotie was bij de brancard, maar ik herkende het lichaam op de brancard niet als dat van mijzelf. Ik voelde me vredig en volkomen op mijn gemak. De temperatuur was perfect; ik voelde me omhuld door warmte en liefde. Er was geen angst, geen pijn, alleen maar grote vreugde. Overal om me heen was witheid. Er waren geen specifieke kenmerken te zien, alleen maar helder, zuiver wit dat schitterde en totaal geen pijn deed aan mijn ogen. Het was prachtig.

Ik merkte dat er een tweede wezen op me afkwam. Dit wezen was heel helder en fonkelde, maar ik kon geen gelaatstrekken onderscheiden; dat vond ik echter helemaal niet erg, het voelde volkomen natuurlijk aan. Golven van liefde wervelden om me heen. Ik voelde dat het wezen in mijn hoofd tegen me sprak. Hij vroeg of ik met 'hem' mee wilde gaan het licht in. Ik vroeg of mama, papa en Teri (mijn kleine zusje) met me mee konden. Hij zei van niet; ik moest alleen gaan. Ik raakte van streek en zei dat ik nog maar een klein meisje was en mijn papa niet kon achterlaten. Dus zei hij dat ik terug moest gaan. Ik hoorde een suizend geluid en voelde hoe ik razendsnel door een tunnel terug naar mijn lichaam werd geschoten. Ik was weer in mijn lichaam, keek omhoog naar het plafond en voelde het harde, krakende laken van de brancard onder me. En ik moest plassen. Mijn moeder kwam in haar verpleegstersuniform door de deuren naar binnen rennen en haastte zich naar me toe. Ik zei dat het me speet dat mijn kleren verpest waren, omdat de verpleegkundigen ze hadden moeten afknippen.

Volgens mijn ouders heb ik wekenlang iedereen om me heen verteld wat er was gebeurd. Verpleegkundigen, artsen, ziekenverzorgers – iedereen die bij me in de buurt kwam – totdat mijn vader me vertelde dat het niet beleefd was en dat ik moest stoppen met het aan mensen te vertellen. Ik herinner me dat ik me verward en beschaamd voelde omdat ik niemand mocht vertellen dat ik in de hemel was geweest.

Achtergrondinformatie:

Geslacht: Vrouw.

Datum BDE: September 1971

Was er een levensbedreigende gebeurtenis op het moment van de ervaring? Ja.   Ongeval.    Aanval door een hond, ernstige verwondingen in het gezicht. Er was sprake van hevig bloedverlies en zware letsels. Er waren twee operaties nodig: één direct na het voorval en een tweede twee jaar later. Een oude English Sheepdog greep me bij mijn gezicht, schudde me heen en weer als een lappenpop en smeet me in een bloemenbed; mijn gezicht raakte daarbij zwaar verminkt en een spoedoperatie was noodzakelijk om mijn leven te redden na hevig bloedverlies.

BDE elementen:

Hoe schat je de inhoud in van je ervaring? Prachtig.

Voelde je je afgescheiden van je lichaam? Ik verliet duidelijk mijn lichaam en bestond er los van.

Hoe was je hoogste peil van bewustzijn en alertheid tijdens de ervaring in vergelijking tot je normale, alledaagse bewustzijn en alertheid? Meer bewustzijn en alertheid dan normal. De kleuren waren levendig, de details uitvergroot. Van daaruit kon ik de hele indeling van de spoedeisende hulp zien, en sindsdien heb ik die vaak voor mijn ouders getekend. Het viel me op dat er spikkels in de linoleumvloer zaten!

Op welk moment tijdens je ervaring was je op je hoogste peil van bewustzijn en alertheid? Toen ik daar bovenin de hoek van de kamer, vlak bij het plafond, door het eerste wezen werd vastgehouden en me bewust was van het licht en de liefde om me heen.

Werden je gedachten sneller? Ongelooflijk snel.

Leek het alsof de tijd sneller of trager ging? Alles leek ineens te gebeuren; of tijd leek te stoppen of verloor alle betekenis.   Ik wist dat ik ergens anders was, misschien wel aan de poorten van de hemel.

Waren je zintuigen scherper dan gewoonlijk? Ongelooflijk scherper.

Vergelijk je zicht tijdens de ervaring met je alledaags zicht die je had net vóór het moment van de ervaring. Onduidelijk.   Ik wist dat ik een lichaam had, maar ik kon het niet zien. Ik kon al mijn ledematen voelen, maar ik besefte ook dat ze er niet waren. Dat deerde me totaal niet; ik voelde me nog steeds heel.

Vergelijk je gehoor tijdens de ervaring tegenover je alledaags gehoor die je had net vóór het moment van de ervaring. Ja.  Het klonk een beetje vervormd, alsof ik via een stereo-koptelefoon probeerde te luisteren of onder water was.

Leek jij je bewust te zijn van zaken die elders gebeurden, zoals een buitenzintuiglijke waarneming? Ja en de feiten zijn gecontroleerd geweest.

Ben je in of door een tunnel gegaan? Ja.  De plek waar ik me bevond, voelde aan als een ruimte boven de ziekenhuiskamer, maar wel met zicht daarop. Er was sprake van een grens, al zag ik geen fysieke afbakening zoals muren. Ik kon mijn lichaam op de spoedeisende hulp nog steeds zien, maar niet verder kijken dan de lichtgevende randen van de plek waar ik was. Toch had ik het gevoel door een tunnel te gaan toen ik razendsnel terugschoot in mijn lichaam.

Was je je bewust van of ben je overleden (of levende) wezens tegengekomen? Ja. Ik kende het eerste wezen niet dat me vasthield, maar het voelde als moederliefde. Ik weet niet wie ze was, en ze communiceerde niet met mij. Het tweede wezen was een groter wezen, dat veel ontzag inboezemde. (Nu, als volwassene, geloof ik dat het Jezus of misschien de heilige Petrus was.) Hij vroeg me of ik met hem mee wilde gaan het licht in, en toen ik vroeg of ik mijn familie mocht meenemen, zei hij dat dat niet kon; ik moest alleen gaan. Toen ik zei dat ik mijn papa niet kon achterlaten, zei hij dat ik naar mijn familie moest terugkeren en stuurde hij me terug.

Heb je een helder licht gezien of gevoeld dat het je omringde? Een licht dat duidelijk van mystieke of niet-aardse origine was.

Heb je een onaards licht gezien? Ja.   Het omringde me daar in die kamer. Het tweede wezen dat ik zag, kwam uit een omgeving van intenser licht en was ongelooflijk helderwit.

Leek het alsof je een andere, onaardse wereld binnendrong? Een duidelijk mystiek of onaards gebied.

Welke emoties voelde je tijdens de ervaring? Voornamelijk een gevoel van vrede. Het enige dat me een ongemakkelijk gevoel gaf, was de gedachte dat ik voor altijd van mijn vader gescheiden zou zijn. Het was geen paniek, maar eerder een gevoel van nood: ik wilde bij mijn vader zijn.

Had je een gevoel van vrede of vrolijkheid? Ongelooflijke vrede of plezier.

Had je een gevoel van vreugde? Blijdschap.

Had je een gevoel van harmonie of eenheid met het universum? Ik voelde me verenigd of één met de wereld.

Leek je opeens alles te verstaan? Alles over het universum.

Heb je beelden gezien uit je verleden? Mijn verleden flitste zich voor mijn ogen, buiten mijn controle.

Waren er beelden uit de toekomst? Beelden van de toekomst van de wereld. Ik heb soms weet gehad van dingen die ik eigenlijk niet kon weten. Zo vertelde ik mijn Duitse schoonvader dat de Berlijnse Muur zou vallen, een jaar voordat dat daadwerkelijk gebeurde. Vaak voelde ik rampen aankomen die mensen van wie ik hield zouden treffen, waardoor ik de tijd had om hen te waarschuwen. Afgelopen zomer was ik op vakantie in Canada toen ik een tornado aanvoelde; ik belde naar huis en inderdaad, er was een tornado op minder dan een mijl van ons huis in Texas. Ik waarschuwde mijn familie om tijdig dekking te zoeken, nog vóórdat de sirenes afgingen. De tornado kwam tot op een halve mijl van ons huis, maar toen zaten zij al veilig.

Kwam je aan een obstakel of een fysieke structuur die je tegenhield? Ja.  De grens bevond zich achter het tweede wezen. Ik wist dat als ik zijn hand zou pakken, we het fellere licht in zouden lopen en ik niet meer naar mijn familie zou terugkeren. Ik wist dat het een reis zonder terugkeer was.

Kwam je aan een grens of een punt waar je niet meer kon terugkeren? Ik kwam aan een barriere waar ik geen toegang kreeg om verder te gaan; ik werd teruggezonden tegen mijn zin.

God, Spiritueel en Religie:

Wat was je godsdienst vóór je ervaring? Onduidelijk.    Rooms Katholiek.

Zijn je religieuze gewoonten veranderd sinds je ervaring? Onduidelijk.  Ik geloof in God en de hemel. Absoluut, zonder enig voorbehoud. Maar ik heb het sterke gevoel dat God niet wil dat we Hem slechts lippendienst bewijzen door de door mensen bedachte regels van allerlei verdeeldheid zaaiende religies te volgen. Elke kerk roept luidkeels dat zij de enige weg zijn en de rest niet. De duidelijkste weg naar God is door rechtstreeks met Hem te spreken. Dán staan ​​we in verbinding met God. We hebben de kerk of de geestelijkheid niet als tussenpersoon nodig. Ik heb ook het gevoel dat God vindt dat veel kerken Zijn naam ijdel gebruiken; ze gebruiken het geloof als middel om mensen te controleren en uit te buiten, in plaats van te omarmen wat God ons rechtstreeks schenkt. Geen enkele kerk heeft ooit opengestaan ​​voor wat ik heb ervaren. Ze lijken eerder op kunstmatige vormen van sociale controle dan op een werkelijke verbinding met God op aarde.

Welke godsdienst beoefen je nu? Liberaal.   Rooms Katholiek.

Veranderden je waarden en overtuigingen door de ervaring? Onduidelijk.    Ik geloof in God en de hemel. Absoluut, zonder enig voorbehoud. Maar ik heb het sterke gevoel dat God niet wil dat we Hem slechts lippendienst bewijzen door de door mensen bedachte regels van allerlei verdeeldheid zaaiende religies te volgen. Elke kerk roept luidkeels dat zij de enige weg zijn en de rest niet. De duidelijkste weg naar God is door rechtstreeks met Hem te spreken. Dán staan ​​we in verbinding met God. We hebben de kerk of de geestelijkheid niet als tussenpersoon nodig. Ik heb ook het gevoel dat God vindt dat veel kerken Zijn naam ijdel gebruiken; ze gebruiken het geloof als middel om mensen te controleren en uit te buiten, in plaats van te omarmen wat God ons rechtstreeks schenkt. Geen enkele kerk heeft ooit opengestaan ​​voor wat ik heb ervaren. Ze lijken eerder op kunstmatige vormen van sociale controle dan op een werkelijke verbinding met God op aarde.

Leek het alsof je een mystiek wezen of aanwezigheid ontmoette? Of een stem hoorde die je niet kon identificeren?     Ik zag duidelijk een wezen of ik hoorde duidelijk een stem van mystieke of onaardse origine.

Zag je overledenen of religieuze geesten? Ik zag hen duidelijk.

In verband met onze levens op Aarde niet gerelateerd aan godsdienst:

Verkreeg je tijdens je ervaring speciale kennis of informatie over je doel? Ja.  Ik wist dat ik op een heel bijzondere plek was waarover niemand me had verteld, omdat ze er zelf niet waren geweest.

Zijn je relaties specifiek veranderd door je ervaring? Ja. Hoewel ik me herinner dat hij me destijds vroeg om niemand te vertellen wat er was gebeurd, is hij de enige in mijn familie van wie ik het gevoel heb dat hij echt begrijpt dat wat er is gebeurd – en de vermogens die sindsdien zijn ontstaan ​​– werkelijkheid is. Tegenwoordig deel ik mensen bijna in groepen in: zij die openstaan ​​voor dingen, en zij die dat niet doen.

Na de BDE:

Was de ervaring moeilijk te verwoorden? Nee.

Heb je helderziende, ongewone of andere speciale gaven gekregen na je ervaring die je niet had vóór je ervaring? Ja. Het begon met kleine dingen, zoals weten wie er belde nog voordat de telefoon overging. Ik begon mensen te 'horen' die me op spiritueel niveau riepen; dan nam ik de telefoon op en bleek dat ze me die dag al wilden spreken. Ik voel me als een radio die op de juiste zender is afgestemd. Ik 'weet' dingen die later waar blijken te zijn. Soms zie ik een film in mijn hoofd die me vertelt wat er in iemand omgaat. Ik heb beelden gezien die wezen op een verborgen ziekte of een onschuldige kwaal, of die oude verwondingen lieten zien. De visioenen zijn uiterst nauwkeurig en worden bevestigd door de persoon die ik zojuist heb 'gelezen'. Ik heb het altijd bij het rechte eind. Ik 'wist' dat de kanker van mijn grootmoeder niet haar doodsoorzaak zou zijn en dat ze er ook geen pijn door zou lijden. Dat vertelde ik haar, en ze was opgelucht. Een jaar later kreeg ze plotseling een hartaanval, waaraan ze overleed.

Is er één of zijn er verschillende delen van je ervaring die meer betekenis heeft/hebben voor jou? Ik werd vastgehouden, draaide mijn hoofd en zag het tweede wezen op me afkomen. Ik voelde zoveel liefde en geborgenheid.

Heb je ooit deze ervaring gedeeld met anderen? Ja.     As a child I told everyone, until I was shushed. I started telling people again when I was about twenty-one, only one was receptive, a pastor who was very interested in my experience as he did a lot of hospice work. This is ironic, because my mother as an intensive care nurse has witnessed many people dying and has seen events happen that occur with many patients, in the process of death. They reach out and sit up, patients that have been in comas for long periods. I have felt some people have needed to know, and I have told them. Others, I sense do not have any openness to understand that there is an existence beyond this one, and I do not offer them the information.

Als kind vertelde ik het aan iedereen, totdat ik de mond werd gesnoerd. Rond mijn eenentwintigste begon ik er weer over te vertellen; slechts één persoon stond ervoor open: een predikant die zeer geïnteresseerd was in mijn ervaring, aangezien hij veel werk deed in de terminale zorg. Dit is ironisch, omdat mijn moeder – als intensivecareverpleegkundige – veel mensen heeft zien sterven en getuige is geweest van verschijnselen die zich bij veel patiënten voordoen tijdens het stervensproces. Ze reiken ergens naar toe en komen overeind – zelfs patiënten die lange tijd in coma hebben gelegen. Ik heb bij sommige mensen het gevoel gehad dat ze het moesten weten, en aan hen heb ik het verteld. Bij anderen merk ik dat er geen openheid is om te begrijpen dat er een bestaan ​​is na dit leven; hen bied ik die informatie niet aan.

Had je kennis over bijnadoodervaring (BDE) vóór je ervaring? Nee. Geen. Ik was pas vijf jaar oud en in 1971 sprak niemand over BDE's.

Wat geloofde je over de echtheid van je ervaring kort nadat het gebeurd was? (dagen tot weken)     Ervaring was zeker reëel.

Wat geloof je nu over de realiteit van jouw ervaring? Ervaring was zeker reëel.

Heeft er ooit iets in je leven je hetzelfde gevoel gegeven als jouw ervaring? Onduidelijk.  Ik had een tweede ervaring toen ik dertig was en in het ziekenhuis lag met een dubbelzijdige mycoplasma-longontsteking. Later hoorde ik dat de artsen ernstig vreesden dat ik zou sterven; ik was doodziek. Ik kreeg via vier infusen twee soorten antibiotica, luchtwegverwijders en ademhalingsstimulerende middelen toegediend. Die nacht, rond vier uur, zag ik iets vanuit de rechterkant van mijn bed op het ziekenhuisraam afkomen.

Er kwamen vier wezens mijn kamer binnen, gehuld in donkerkleurige gewaden. Ik kon hun gezichten niet zien, maar ik hoorde ze in mijn hoofd tegen me praten. De vier wezens stonden rechts van mijn bed op wacht en schermden me af van het raam. Een vijfde wezen stond aan het hoofdeinde van mijn bed (waar de muur was!) en legde zijn hand op mijn voorhoofd. Telkens als hij me aanraakte, hoorde ik het woord 'ademhalen' in mijn hoofd. Aanvankelijk was ik erg bang. Ik ben immers een rationele volwassene!

Een verpleegkundige kwam de kamer binnen om bij me te kijken; ze stond aan de linkerkant bij het voeteneind van het bed. Ik vertelde haar dat ik mijn priester nodig had en dat ik dacht dat ik aan het hallucineren was. Ze vroeg me waarom. Ik zei: "Zie je de vijf gasten die hier bij me zijn? " Ze zei: "Nee, en ga maar slapen."

Ik lag daar de hele nacht en voelde hoe het wezen bij mijn hoofd zijn hand op mij legde en me opdroeg te ademen. Ik voelde me toen veilig en kwam tot rust, zonder te slapen.

Toen de zon opkwam, besefte ik plotseling dat ze verdwenen waren. De hele dag door kwamen er mensen bij me op bezoek in het ziekenhuis; ze vertelden allemaal dat ze zich gedrongen hadden gevoeld om naar me toe te komen. Deze mensen hadden geen reden om te weten dat ik in het ziekenhuis lag; ik kende er slechts één van. Die ene persoon – mijn instructrice aquafitness – had een tekening van een engel bij zich en vertelde dat haar dochter haar had opgedragen die aan mij te geven.

De héle dag door, telkens als ik de tv aanzette, ging het op elke zender over engelen. Ik belde mijn moeder in een andere provincie en hoorde dat de moeder van mijn broers huisgenoot 's nachts was overleden; ze was simpelweg gestopt met ademen. Ik voelde me enorm schuldig dat ik de hele nacht door vijf wezens had gehad die over mij waakten, terwijl zij er geen enkele had gehad.

Mijn vermogen om dingen 'aan te voelen' is sinds die gebeurtenis versterkt. Ik heb op geen enkel moment mijn lichaam verlaten. Maar ik had heel sterk het gevoel dat ze er waren om me te beschermen tegen iets dat me had kunnen bedreigen. Het was, nogmaals, mijn tijd nog niet om te gaan.

Is er nog iets dat je wil toevoegen over je ervaring? Ik wou dat er anderen waren met wie ik hierover kon praten. Ik besef dat er maar heel weinig mensen op de wereld zijn die kunnen begrijpen dat de hemel een werkelijke plek is. Je kunt in God en de hemel geloven zonder de hele ballast van religie. Deze ervaringen staan ​​lijnrecht tegenover mijn zeer rationele aard. Toch zijn ze volkomen waar en kan ik ze niet ontkennen. Ik weet dat het een belediging voor God zou zijn als ik dat wel deed.

Zijn er andere vragen die we kunnen stellen om jouw ervaring beter te begrijpen? Ontkracht de medische mythe dat dit slechts een biochemische uiting is van een stervend brein dat op hol slaat! Zou dat niet leiden tot meetbare hersenschade als de persoon zou terugkeren? Erken de geloofwaardigheid van degenen onder ons die een BDE hebben meegemaakt. Wij zijn echte, rationele en logisch denkende mensen, geen religieuze fanatici.