Beschrijving Ervaring:

Ik zweefde niet boven mijn lichaam of iets dergelijks. Ik stond meteen ‘aan de andere kant’ en ik wist het meteen, alle drie keren. Elke keer dat ik stierf, was het hetzelfde. Het leek op een herhaling.

De ‘kennis’ herhaalde zich niet, maar het ging door. Ik kende geen angst. Het eerste wat ik zag was een gezicht. Het was niet een ‘Jezus’-gezicht of een ‘God’-gezicht of een ‘religieus’ gezicht, het was als een ‘universeel’ gezicht. Het zag eruit als alle gezichten die ooit waren of zijn, mannelijk en vrouwelijk. Het had ogen zoals alle ogen die ooit waren of zijn, mannelijk en vrouwelijk. Als een politiekunstenaar mij vroeg om het te beschrijven, kon ik dat niet. Het was heel dichtbij, ongeveer twee meter weg. Ik was zo gefixeerd op de ogen dat ik me niet meer herinner of er haar of een lichaam was. Het maakte niet uit.

Hij keek mij aan en vroeg heel kalm: ‘Wat heb je gedaan?’ Ik antwoordde: ‘Ik begrijp het niet’? en nogmaals, heel kalm zei het ‘Ja, je begrijpt het’. Op dat moment begon ik dingen uit mijn verleden te zien, alsof ik met een honkbalknuppel in mijn gezicht werd geslagen. Ik had niet het ‘mijn leven flitste voor mijn ogen’-syndroom, het waren specifieke dingen uit mijn verleden, sommige leken triviaal en andere waren ernstig. Een aantal jaren geleden kwam er een hongerige kat naar mijn veranda, miauwend om eten, en ik stuurde hem weg. Dat soort dingen. Zeer reëel en zeer nauwkeurig. (Schuldig geweten? Ik weet het niet.) Sommigen waren ernstige situaties, maar ik zal er niets over zeggen, maar er waren enkele slechte dingen die ik in mijn jeugd heb gedaan. En ik wist dat als we naar de ‘andere kant’ gaan, we niet ‘beoordeeld’ worden, maar dat we onszelf ‘beoordelen’. Dat we niet zozeer worden beoordeeld op wat we in ons leven hebben gedaan, maar op wat we niet hebben gedaan. Dat was zeer verbijsterend qua concept. Omdat je jezelf niet voor de gek kunt houden.

Het was alsof mijn hoofd werd geopend en mijn geest werd gevuld met alle kennis van het universum met de volume en de druk van een brandslang. Ik begreep alles. Alles. Het was niet ‘God-achtig’, het was meer een gebeurtenis van ‘kosmisch bewustzijn’. Ik kon de ‘Grote Geest’ (als je wilt) in alles zien. Alles leeft of bestaat uit dit allesomvattende bewustzijn. Het vuil, de rotsen, de adem van een berggeit, het e-coli-virus, de winddamp op Mars, de vernis op mijn bureau en de zonnewind van de sterren. Alles.

Ik probeer niet te zeggen dat ik nu alles ‘weet’ en jij niet, en dat ik nu beter ben dan jij. Dat was ook een eye-opener, nu ik erover nadenk. We zijn niet beter dan de laagste microbe, we denken alleen maar dat we dat zijn. Het is onze ego dat ons pijn doet. Maar ik begrijp alles. Het was alsof ik in een oceaan van mededogen werd gegooid.

Ik weet dat dit waar is, ook al gelooft niemand mij of niet. Het maakt mij niet uit. Ik ga het ook niet van de daken schreeuwen of naar de ‘Oprah’-show gaan. Sterker nog, ik vind het jammer dat dit niet aan de hele mensheid getoond kon worden. Maar ik ‘weet’ ook waarom de hele mensheid dit tijdens het leven niet te zien krijgt. Ik weet niet hoe ik dit moet uitleggen, dit gebeurde allemaal nog maar een paar maanden geleden en ik waad nog steeds door alles wat mij werd getoond en ik heb gevoeld. Het is behoorlijk verbijsterend, mooi en wonderbaarlijk en soms merk ik dat ik erover huil van vreugde. Zoals nu. Daarom heb ik moeite met het typen van dit verhaal.

Ik heb het maar aan twee mensen verteld: de collega-teamgenoot op het werk die mij reanimeerde en mij voor het eerst weer tot leven bracht in de trainingsklas, en mijn vrouw. Drie tellen jou mee.

Ik weet dit: ik ben niet bang om te sterven. En we moeten niet rouwen om de doden. Mis ze, onthoud ze, maar rouw niet om ze. Mijn vrouw kan dit gedeelte niet begrijpen. Maar dat is oké. Ik verwacht niet dat iemand begrijpt wat ik probeer te zeggen.

Achtergrondinformatie:

Geslacht:    Man

Datum BDE:   16 juli, 2004 and 17 juli, 2004

Was er een levensbedreigende gebeurtenis op het moment van de ervaring?    Ja.   Hartaanval.     Zoals hierboven beschreven, had ik een cardiale gebeurtenis genaamd ‘ventriculaire fibrillatie plotselinge dood’ en was ik drie keer op twee verschillende dagen klinisch dood. De eerste keer werd ik bij aankomst in het ziekenhuis als ‘dood’ geregistreerd. Ze hebben me het papierwerk laten zien.

BDE elementen:

Hoe schat je de inhoud in van je ervaring?     Positief.

Kan drugs of medicatie de ervaring beïnvloed hebben?   Nee.

Leek de ervaring op één of ander manier op een droom?   Nee. Het was net zo reëel als belastingen.

Voelde je je afgescheiden van je lichaam?   Leek het alsof de tijd sneller of trager ging?   Alles leek ineens te gebeuren; of tijd leek te stoppen of verloor alle betekenis   Het duurde ongeveer 1 minuut ‘hier’, maar het kon ook uren, weken, maanden, ‘daarginds’ duren. De tijd had geen betekenis.

Vergelijk je gehoor tijdens de ervaring tegenover je alledaags gehoor die je had net vóór het moment van de ervaring.    Ik weet niet zeker of ik zoiets als een heel diep cellogeluid hoorde of niet. Zoals ver weg in de verte. Ik weet het niet zeker. Ik was met andere gedachten bezig.

Ben je in of door een tunnel gegaan?   Nee. 

Was je je bewust van of ben je overleden (of levende) wezens tegengekomen?     Ja.    

Heb je een onaards licht gezien?     Onduidelijk.  Nu je het zegt, ik was zo betrokken bij wat er werd getoond en heb het gevoel dat ik me niet meer kon herinneren of er licht of duisternis was. Grappig dat ik dat niet kan herinneren, maar ik denk dat het niets uitmaakt.

Leek het alsof je een andere, onaardse wereld binnendrong?    Een duidelijk mystiek of onaards gebied.

Welke emoties voelde je tijdens de ervaring? Alle emoties die je kan hebben. Mijn gevoelens? Het was geweldig.

Leek je opeens alles te verstaan?     Alles over het universum. Ik ‘begrijp’ nu.   

Waren er beelden uit de toekomst?    Nee.    

Kwam je aan een obstakel of een fysieke structuur die je tegenhield?     Nee.

Kwam je aan een grens of een punt waar je niet meer kon terugkeren?   Ik kwam aan een barriere waar ik geen toegang kreeg om verder te gaan; ik werd teruggezonden tegen mijn zin.  

God, Spiritueel en Religie:

Welke godsdienst beoefen je nu?  Ik ben katholiek opgevoed, maar praktiseer niet. Ik ben geen christen. Ik neig naar de oosterse religie, vooral naar de boeddhistische religie (laat dit mijn verhaal alsjeblieft niet vertekenen)'

Veranderden je waarden en overtuigingen door de ervaring?    Ja.  Ik ‘begrijp’ het nu. Ik geloof dat het leven te kostbaar is om te nemen, tenzij het absoluut noodzakelijk is.

Leek het alsof je een mystiek wezen of aanwezigheid ontmoette? Of een stem hoorde die je niet kon identificeren?     Ik zag duidelijk een wezen of ik hoorde duidelijk een stem van mystieke of onaardse origine.

In verband met onze levens op Aarde niet gerelateerd aan godsdienst:

Veranderingen in je leven na je BDE:  Vermeerderd.

Wat is er veranderd in je leven na je ervaring?   Ik voel me prima, ik ben niet bang voor de dood, alles is precies zoals het zijn moet. Ik moet aan mijn compassie werken.

Zijn je relaties specifiek veranderd door je ervaring?   Ik denk niet dat dit invloed heeft gehad op de keuzes die je noemt. Ik ben blij dat ik heb kunnen zien wat ik zag.

Na de BDE: 

Was de ervaring moeilijk te verwoorden?     Ja.  Het was zo wonderbaarlijk, verhelderend en verbijsterend dat niemand het zou geloven. En het werd niet veroorzaakt door een ‘zuurstofgebrek’ in mijn hersenen. Het was net zo echt alsof je door een muilezel tegen je hoofd werd geschopt.

Heb je helderziende, ongewone of andere speciale gaven gekregen na je ervaring die je niet had vóór je ervaring?     Ja.  Ik heb nu volledige rust. Met niet alleen mezelf, maar ook met de wereld.

Is er één of zijn er verschillende delen van je ervaring die meer betekenis heeft/hebben voor jou?      Er was geen ergste.

Heb je ooit deze ervaring gedeeld met anderen?     Ja.  Drie jou meetellend. Ik weet niet of ze beïnvloed werden/worden, dat was niet mijn bedoeling toen ik vertelde wat er met mij was gebeurd. De verwondering was zo overweldigend. Ik moest iets tegen iemand zeggen, ik had het gevoel dat ik anders zou barsten. Tegelijkertijd had ik het gevoel dat als ik het nooit aan iemand zou vertellen, het prima zou zijn. Het is moeilijk uit te leggen.

Ik moest iets tegen iemand zeggen, anders had ik het gevoel dat ik zou barsten. Tegelijkertijd had ik het gevoel dat als ik het nooit aan iemand zou vertellen, het prima zou zijn. Het is moeilijk uit te leggen. Nee.  

Is er nog iets dat je wil toevoegen over je ervaring?     Ik zal het nooit vergeten en als ik dat wel doe, schaam me dan.

Zijn er andere vragen die we kunnen stellen om jouw ervaring beter te begrijpen?      Vraag: ‘Zou je het nog een keer willen beleven?’ Vraag ook: ‘Heb je spijt dat je teruggekoment bent?’