Anthony M BDE
Home Page Bestaande BDEs Deel uw BDE


Beschrijving Ervaring:

Hallo. Mijn naam is Anthony M. en ik heb zojuist de meest afschuwelijke gebeurtenis van mijn leven meegemaakt. Ik kwam om het leven bij een motorongeluk, belandde aan de andere kant, ontmoette familieleden die allemaal waren overleden, kwam in contact met Jezus, zag de hemel en kreeg vervolgens – gelukkig voor mij – de kans om terug te keren naar huis. Dit is het verhaal van hoe dat allemaal verliep en hoe ik er uiteindelijk toe werd 'aangespoord' om terug te keren naar dit leven, in plaats van daar te blijven.

De beste manier om mijn 'overgang' te beschrijven, is door te vragen of je ooit zo hard op je hoofd bent geslagen dat je een felblauw licht zag. Dat felle blauwe licht dat je ziet – bijvoorbeeld wanneer je een klap op je neus of tussen je ogen krijgt – dat licht is de weg naar de hemel. Nadat ik door een auto was aangereden – een auto die ik niet eens had zien aankomen – voelde ik een intense hitte en was ik omringd door dat blauwe licht, waar ik ook keek. Vervolgens voelde ik een hevige pijn en een intense hitte over mijn hele lichaam. Ik wist niet wat er aan de hand was of wat ik kon verwachten, dus liet ik het maar gebeuren; het blauwe licht riep immers naar me: 'Anthony, je bent zwaargewond, kom deze kant op.' Dus dat deed ik.

Ik volgde het blauwe licht terwijl het in een spiraal omhoog bewoog. Naarmate ik me meer op mijn gemak voelde bij het volgen van het licht, verdwenen de pijn en de intense hitte. Ik volgde het licht naar boven totdat ik onder me niets meer kon zien. Toen veranderde het pad van licht in treden. Dat wil zeggen: ik zweefde niet langer, maar stond stil op een trede die dezelfde kleur had als het blauwe licht. Telkens als ik een trede opstapte, verscheen er een nieuwe, en daarna nog één, en nog één. Ik liep de trap op tot ik niet verder kon. Toen ik nog zo’n drie tot vierenhalve meter van de top verwijderd was, vormden zich geen nieuwe licht-treden meer. Op dat moment stopte ik en keek omhoog.

Ik zag een klein wit voetbruggetje van steen, voorzien van een leuning van smeedijzer en donker gebeitst eikenhout. Ik keek omhoog, naar links van de brug. Daar stond mijn familie: mijn vader, mijn twee zussen, mijn grootmoeder en mijn oom. Het middelste deel van de brug ontbrak, en de rechterkant was volledig leeg. Ik probeerde mijn familie aan te spreken, maar het leek alsof ze me niet konden of wilden horen. Ze keken dwars door me heen naar iets waar ze van hielden en dat ze bewonderden – iets dat zich achter en boven mij bevond. Ze glimlachten allemaal en zagen er zo vredig en liefdevol uit.

Het was zo prachtig daarboven. Geen wolken, geen bomen, geen aarde, geen gras – alleen maar wit. Het helderste, puurste wit dat ik ooit heb gezien. Het leek wel te gloeien. Voorbij de brug stond een enorm gebouw, opgetrokken uit witte stenen met kleine, vierkante ramen. Destijds wist ik niet wat ik ervan moest denken, maar nu ik weer terug ben en de tijd heb gehad om erover na te denken, vermoed ik dat het misschien de hemel zelf was.

De eerste persoon die tegen me sprak, was mijn vader. Hij zei: 'Anthony! Wat doe je hierboven?' Ik antwoordde: 'Ik weet het niet.' Toen zei hij: 'Anthony, ken je die jas van mij?' Ik zei ja. 'Nou, die was niet voor jou bedoeld. Hij is van je broer. Wat zou er zijn gebeurd als je die jas had gedragen toen je je ongeluk kreeg?' Ik vroeg: 'Ongeluk?' Ik had werkelijk geen idee waar hij het over had, want ik wist niet dat er iets was gebeurd. Toen liet mijn vader me de leren jas zien die ik droeg op het moment dat ik door de auto werd aangereden. Het was helemaal verscheurd. Nu begreep ik wat hij bedoelde.

Als ik op het moment van het ongeluk zijn jas had gedragen, dan zou die ook vernield zijn geweest. Het was alsof mijn vader kon horen wat ik dacht, want hij zei vervolgens: 'En waar zou je broer dan zijn gebleven?' Opnieuw dacht ik: 'Zonder de jas van mijn vader, die voor hen beiden zoveel betekende.' Mijn vader zei: 'Zorg dat die jas zo snel mogelijk weer bij je broer terechtkomt; hij was niet voor jou bedoeld – hij was voor hem bedoeld.' Ik antwoordde: 'Natuurlijk pap, ik zorg ervoor dat hij de jas zo snel mogelijk krijgt.'

Net toen ik tegen mijn zussen wilde spreken, werden ze allemaal omhuld door een witte, opaalachtige gloed. Het zag er zo helder en puur uit, als de meest welwillende energie die er maar bestaat. Vervolgens verscheen er, tussen die witte, stralende gloed en hun eigenlijke verschijning, nog een andere gestalte – ditmaal bestaand uit het puurste, meest goudkleurige goud. Ik was sprakeloos van ontzag. Geen enkel woord kon het geweldige gevoel beschrijven waarin ik was ondergedompeld. Het leek wel alsof zij enorm veel geluk hadden; ik benijdde hen.

Toen reikte ik omhoog naar de plek waar mijn grootmoeder stond en probeerde ik haar haar opzij strijken. Ik wilde zien wat er zich in dat gouden, heldere en zuivere licht bevond. Maar terwijl ik naar haar haar greep, voelde ik hoe ze mijn hand wegduwde. Ik keek haar vragend aan, alsof ik wilde zeggen: 'Oma? Wat doe je? Ik mis je zo erg!' Ik probeerde het opnieuw, maar telkens duwde ze mijn hand weer weg en zei ze: 'Anthony, je moet niet naar dat licht kijken – het is niet voor jou bestemd.' ​​Ik was stomverbaasd. Op dat moment begonnen Norma, Audrey, oma en oom Carl tegen me te praten. Ze zeiden allemaal tegelijk: 'Anthony, het is nog niet jouw tijd. Je moet teruggaan. Je hebt nog zoveel om voor te leven. Het is simpelweg nog niet jouw tijd – ga terug.' Ik antwoordde: 'Maar het doet zo'n pijn – ik denk niet dat ik terug kan. Bovendien weet ik niet eens hoe ik terug moet.'

Op dat juiste moment viel er rechts van mij een scherpe lichtstraal naar beneden – als een krachtige halogeenlamp in een donkere nacht. Ik keek omhoog om de bron van het licht te achterhalen, en toen zag ik Jezus, die over de lichtstraal naar beneden zweefde. Hij zweefde recht naar mij toe. Hij keek me vervolgens recht in de ogen en vroeg: 'Nou, Anthony. Wat ga je doen?' Ik keek Jezus recht in de ogen en zei: 'Bedoelt U dat ik een keuze heb?' Jezus antwoordde: 'Natuurlijk heb je die. Je bent bij een ongeluk behoorlijk zwaargewond geraakt. Niemand zou het je kwalijk nemen als je hierboven zou blijven.' Toen dacht ik: 'Wat zal er gebeuren met de mensen daar beneden om wie ik zoveel geef?' Jezus legde zijn hand op mijn schouder, draaide me om en gaf me – zonder iets te zeggen – te kennen dat ik naar beneden moest kijken. Ik keek naar beneden en zag iedereen van wie ik hield en om wie ik gaf, bij elkaar staan; ze zagen er zo verdrietig en verloren uit.

Toen zei Jezus tegen mij: 'Dit is wat jouw dood zal aandoen bij de mensen van wie je houdt.' Hij opende hun harten voor mij, zodat ik ze kon zien. Ik zag mijn vrouw Ann, mijn moeder Grace, mijn broers Daren en Buvy, en mijn zussen Christie en Diana. Hun harten waren verscheurd en er vielen stukken vanaf. Jezus vertelde me dat hun harten braken. Ik zag ook mijn stiefkinderen, Nicholas en Danielle. Daarna zei Jezus: 'Zo zal de toekomst eruitzien zonder jou in hun leven.' Ik zag mijn moeder, met een verdriet in haar hart dat maar niet wilde verdwijnen. Ze zei dingen als: 'Waarom mijn bijzondere kleine lieveling?' Toen keek ik naar Ann; ze kwam het huis niet meer uit, stopte met eten, ging meer roken en, nog belangrijker: ze is nooit meer met iemand uitgegaan of ergens naartoe gegaan. Daarna zag ik Danielle. Ze was ongeveer twintig en maakte zich klaar om naar het altaar te lopen – maar er was niemand om haar weg te geven. Ze was zo verdrietig.

Ze wilde een traditionele bruiloft en ze had er alles voor over gehad als ik daarbij had kunnen zijn. Om haar zo mooi en zo trots te zien. Ze wist dat ik haar keuze voor een echtgenoot zou hebben goedgekeurd. Een echte mannelijke man, precies zoals ikzelf was. Op dat moment was de keuze niet langer moeilijk – ik wist dat ik terug moest gaan. Vervolgens begon ik de gebeden te horen van alle mensen die om mij gaven. Mijn vrouw Pauline, mijn oudere buren, mijn moeder, mijn schoonfamilie, en mijn broers en zussen. Ik kon hun gedachten en gebeden horen, alsof ze vlak bij mij waren. Telkens wanneer ik een gebed hoorde, keek ik om me heen om te zien wie het uitsprak. Zodra ik herkende om wie het ging, verdween één van de treden en daalde ik één trede af.

Toen zei ik tegen Jezus: "Ik zou graag terug willen gaan." Ik heb sterk de indruk dat Jezus achter mijn besluit stond, want Hij zei: "Het is nog niet jouw tijd. Ik heb grotere en betere dingen voor je in petto." Daarop dacht ik bij mezelf: "Maar de pijn dan? Het herstel? Zal ik nog wel dezelfde persoon zijn?" Jezus moet opnieuw mijn gedachten hebben gelezen, want Hij zei: "Niemand die doormaakt wat jij hebt doorstaan, keert met lege handen terug. Ik geef je iets mee voor de terugweg." Hij pakte mijn rechterhand vast met Zijn eigen rechterhand, en met Zijn linkerhand omsloot Hij teder de achterkant van mijn hoofd. Op dat moment verdween al mijn pijn. Zodra Hij Zijn linkerhand achter mijn hoofd plaatste, stegen mijn voeten omhoog tot ik in een hoek van ongeveer vijfenveertig graden kwam te hangen. Daarna daalden we af – zo soepel als een roltrap – totdat we ons precies boven het Maine Medical Center bevonden. Vervolgens gingen we, als waren we geesten, door het dak heen naar de operatiekamer, waar mijn arts bezig was met een ingreep aan mijn zwaar verbrijzelde schedel en hersenen. Jezus liet me vervolgens heel voorzichtig terugkeren in mijn lichaam; in één vloeiende beweging plaatste Hij mijn geest er weer in. Dat is alles wat ik me kan herinneren.

Achtergrondinformatie:

Geslacht: Man

Datum BDE: 29/5/2002

Was er een levensbedreigende gebeurtenis op het moment van de ervaring? Ja.   Ongeval.  Direct hoofdletsel.   Open hoofdwond, gebroken nek, gebroken T7 en L5.

BDE elementen:

Hoe schat je de inhoud in van je ervaring? Prachtig.

Voelde je je afgescheiden van je lichaam? Ik verliet duidelijk mijn lichaam en bestond er los van.

Hoe was je hoogste peil van bewustzijn en alertheid tijdens de ervaring in vergelijking tot je normale, alledaagse bewustzijn en alertheid? Normaal bewustzijn en alertheid. Het was hetzelfde, maar toch anders. Ik wist wat er aan de hand was, begreep wat er gebeurde, maar wist niet precies waarom.

Op welk moment tijdens je ervaring was je op je hoogste peil van bewustzijn en alertheid? Op een gegeven moment bleef ik bovenaan de trap van licht staan ​​en herkende ik mijn familie.

Werden je gedachten sneller? Ongelooflijk snel.

Leek het alsof de tijd sneller of trager ging? Alles leek ineens te gebeuren; of tijd leek te stoppen of verloor alle betekenis.   Ik kon de toekomst en het heden tegelijkertijd zien en horen. Ik kon iedereen tegelijk horen, maar wel afzonderlijk van elkaar. Lastig uit te leggen.

Waren je zintuigen scherper dan gewoonlijk? Ongelooflijk scherper.

Vergelijk je zicht tijdens de ervaring met je alledaags zicht die je had net vóór het moment van de ervaring. Nee.

Vergelijk je gehoor tijdens de ervaring tegenover je alledaags gehoor die je had net vóór het moment van de ervaring. Ja.   Ik kon de mensen voor mij horen bidden, maar het was geen gesproken taal. Ik kon hun gedachten als woorden horen, maar niet met mijn oren.

Leek jij je bewust te zijn van zaken die elders gebeurden, zoals een buitenzintuiglijke waarneming? Ja en de feiten zijn gecontroleerd geweest.

Ben je in of door een tunnel gegaan? Onduidelijk.  Dit is lastig in woorden uit te drukken. Na de klap voelde ik veel pijn en een zeer intense hitte. Het blauwe licht was overal om me heen – waar ik ook keek. Het riep naar me, maar niet met woorden of taal. Het was meer alsof ik zelf deel uitmaakte van dat licht, van die tunnel.

Was je je bewust van of ben je overleden (of levende) wezens tegengekomen? Ja. Ze bevonden zich op ongeveer vierenhalve meter voor me, iets naar links en een fractie hoger dan ik – al was dat verschil nauwelijks merkbaar. Ze waren er allemaal: mijn ooms, zussen, vader en grootmoeder. Ze stonden naast elkaar, maar zonder enige vaste volgorde of rangschikking. Het was niet zo dat ze op een specifieke manier waren opgesteld – bijvoorbeeld met mijn grootmoeder vooraan en mijn zus aan haar linkerzijde. Nee, zo zat het niet. Ze stonden daar simpelweg naast elkaar, zonder enige structuur of bewuste plaatsing. Ze waren er gewoon. Ze zagen er allemaal zo vredig en liefdevol uit. Ze keken recht naar me, en tegelijkertijd ook weer niet. Ze keken boven me langs, onder me door, dwars door me heen – naar iets dat ze bewonderden, respecteerden en liefhadden. Mijn vader nam als eerste het woord. Lees mijn verhaal voor de details van de gesprekken die ik met hen voerde.

Heb je een helder licht gezien of gevoeld dat het je omringde? Een licht dat duidelijk van mystieke of niet-aardse origine was.

Heb je een onaards licht gezien? Ja. In het begin was het licht blauw. Daarna veranderde het in wit. Het was een opaalachtig wit; het gloeide bijna, zonder echt te schitteren. Het was helder, maar niet op een intense, felle manier – het was een pure helderheid. 'Puur', maar dan niet in de gebruikelijke zin van het woord. Puur, zoals iets dat je nog nooit eerder hebt gezien, iets dat onmogelijk te beschrijven of in woorden te vatten is. Het was als een aura dat overal aanwezig was, en tegelijkertijd in jezelf zat. Ook rondom mijn familieleden was het aanwezig. Ze straalden, maar niet op de gebruikelijke manier. Er hing een ondoorzichtig wit om hen heen, als een soort driedimensionale schaduw. Een ziel. Een aanwezigheid. En tussen die schaduw en hun fysieke lichaam bevond zich een gouden schaduw; deze sloot naadloos aan op het oppervlak van hun lichaam en was volledig versmolten met de ondoorzichtige schaduw. Er waren geen grijstinten, maar het was evenmin simpelweg zwart-wit. Je kunt het niet beschrijven, niet tekenen en je er zelfs geen voorstelling van maken. Je had erbij moeten zijn.

Leek het alsof je een andere, onaardse wereld binnendrong? Een duidelijk mystiek of onaards gebied.

Welke emoties voelde je tijdens de ervaring? Heel hartelijk, niet bang, blij om mijn familie te zien: vooral mijn grootmoeder.

Had je een gevoel van vrede of vrolijkheid? Ongelooflijke vrede of plezier.

Had je een gevoel van vreugde? Ongelooflijke vreugde.

Had je een gevoel van harmonie of eenheid met het universum? Ik voelde me verenigd of één met de wereld.

Leek je opeens alles te verstaan? Alles over het universum.

Heb je beelden gezien uit je verleden? Mijn verleden flitste zich voor mijn ogen, buiten mijn controle.  Ik kwam erachter dat ik iets naliet wat ik wel had moeten doen. Ik wist dat ik andere mensen moest helpen, maar ik wist niet hoe of waarom. Ik wist dat ik terug moest gaan, omdat zowel mijn levende familieleden als mijn overleden familieleden zeiden dat ik dat moest doen.

Waren er beelden uit de toekomst? Beelden van de toekomst van de wereld.  I saw my daughter getting married when she is twenty years old. She's only eighteen now, so time will tell. Ik zag mijn dochter trouwen toen ze twintig jaar oud was. Ze is nu pas achttien, dus de tijd zal het leren.

Kwam je aan een obstakel of een fysieke structuur die je tegenhield? Ja.

Ik volgde de trap van licht totdat er geen nieuwe treden meer verschenen. Ik kon niet omhoog, niet verder, niet naar links of rechts, niet naar beneden en ook niet terugkeren langs de weg van waar ik was gekomen.

Kwam je aan een grens of een punt waar je niet meer kon terugkeren? Ik kwam aan een barriere waar ik geen toegang kreeg om verder te gaan; ik werd teruggezonden tegen mijn zin.

God, Spiritueel en Religie:

Wat was je godsdienst vóór je ervaring? Onduidelijk.    Minimaal participerende katholiek.

Zijn je religieuze gewoonten veranderd sinds je ervaring? Ja.

Ik ga vaker naar de kerk; ik ben altijd al gelovig geweest, maar nu ben ik een overtuigd gelovige. Ik vind het erg vervelend als iemand in mijn bijzijn de naam van de Heer ijdel gebruikt, en ik draag trouw het kruisbeeld dat ik bij mijn eerste communie heb gekregen. Ik ben geen religieuze fanaticus, maar ik leef wel volgens mijn geloofsovertuiging. Ik vloek niet, breng mijn lichaam geen schade toe, en ik ben loyaal, betrouwbaar en respectvol tegenover mijn vrouw, mijn kinderen en mijn broers en zussen. Ik doe wat ik kan om mensen te helpen die het nodig hebben of daarom vragen, en ik stel de behoeften van anderen boven die van jezelf. Mijn geluk haal ik uit het geluk van anderen. Ik ben betrokken, verplicht, trouw, behulpzaam, respectvol, gedient en vriendelijk; ik kan goed luisteren en ben zeer hartelijk en liefdevol naar iedereen toe.

Welke godsdienst beoefen je nu? Gematigd.   Katholiek.

Veranderden je waarden en overtuigingen door de ervaring? Ja. Ik ga tegenwoordig vaker naar de kerk; ik ben altijd al gelovig geweest, maar nu ben ik een overtuigd gelovige. Ik vind het erg vervelend als iemand in mijn bijzijn de naam van de Heer ijdel gebruikt, en ik draag trouw het kruisbeeld dat ik bij mijn eerste communie heb gekregen. Ik ben geen religieuze fanaticus, maar ik leef wel volgens mijn geloofsovertuiging. Ik vloek niet, breng mijn lichaam geen schade toe, en ik ben loyaal, betrouwbaar en respectvol tegenover mijn vrouw, mijn kinderen en mijn broers en zussen. Ik doe wat ik kan om mensen te helpen die dat nodig hebben of daarom vragen, en ik stel de behoeften van anderen boven die van mezelf. Mijn geluk haal ik uit het geluk van anderen. Ik ben betrokken, toegewijd, trouw, behulpzaam, respectvol, geduldig en vriendelijk; ik kan goed luisteren en ben zeer hartelijk en liefdevol naar iedereen toe.

Leek het alsof je een mystiek wezen of aanwezigheid ontmoette? Of een stem hoorde die je niet kon identificeren?     Ik zag duidelijk een wezen of ik hoorde duidelijk een stem van mystieke of onaardse origine.

Zag je overledenen of religieuze geesten? Ik zag hen duidelijk.

In verband met onze levens op Aarde niet gerelateerd aan godsdienst:

Verkreeg je tijdens je ervaring speciale kennis of informatie over je doel? Ja.    Ik wist hoeveel ik werd geliefd. Ik wist hoezeer ik nodig was. Ik wist dat ik terug moest, omdat ik daartoe werd aangezet (op subtiele wijze overtuigd). Ik wist dat ik sterk was; ik wist wat me te wachten stond bij mijn terugkeer.

Zijn je relaties specifiek veranderd door je ervaring? Ja. Zoals hierboven en door het hele verhaal heen al gezegd, heb ik een hernieuwd respect gekregen voor de mensen van wie ik houd; ik beschouw niets meer als vanzelfsprekend. Bovendien was ik er voorheen altijd onzeker over hoe anderen over mij dachten, maar nu is daar geen twijfel meer over mogelijk. Ik houd van hen, heb hen nodig en waardeer hen – en ik weet dat ik op mijn beurt ook geliefd en gewaardeerd word, en dat men mij nodig heeft. Er is geen beter gevoel!

Na de BDE:

Was de ervaring moeilijk te verwoorden? Onduidelijk.     Weten 'wie' er aanwezig was, maar geen 'bewijs' hebben van wie die persoon daadwerkelijk was.

Heb je helderziende, ongewone of andere speciale gaven gekregen na je ervaring die je niet had vóór je ervaring? Ja. Ik heb de gave van een fotografisch geheugen gekregen en ben nu linkshandig.

Is er één of zijn er verschillende delen van je ervaring die meer betekenis heeft/hebben voor jou? Het was een gebeurtenis van grote betekenis en gewicht. Het heeft mijn leven voorgoed ten goede veranderd. Mijn vrouw zei altijd wel dat ze wist dat ik van haar hield, maar ze had ook altijd het gevoel dat ik haar nooit écht 'nodig' had. Ze zegt dat ik haar nu het gevoel geef dat ze belangrijk is, dat ze geliefd is en dat ze nodig is – en dat mijn leven zonder haar betekenisloos zou zijn. En dat is ook zo. Vroeger was ik zelfverzekerd op een arrogante manier, egocentrisch en agressief. Nu ben ik kalm, geduldig, begripvol, liefdevol, empathisch, medelevend en vol mededogen; ik heb weer zin in het leven en in de mensen om me heen.

Vroeger was ik aannemer en zat ik alleen maar achter het grote geld aan. Na het ongeluk heb ik mijn bedrijf gesloten en ben ik in de sociale sector gaan werken. Ik help kansarme kinderen en gezinnen bij het overwinnen van obstakels die hen in de weg staan, zodat hun leven completer en gelukkiger kan worden. Wat ik nu in twee weken verdien, verdiende ik vroeger in anderhalve dag. Ik kan mijn levenservaring, kennis en vaardigheden nu inzetten voor anderen. Ik ben goed in mijn werk, en dat is precies wat God wilde dat ik zou gaan doen. Dat is wat ik nu doe. Het is hard werken, maar het geeft enorm veel voldoening.

Heb je ooit deze ervaring gedeeld met anderen? Ja. De eerste keer dat ik dit verhaal deelde, was op het moment dat ik uit mijn coma ontwaakte. Ik vertelde het aan iedereen die het wilde horen. Mijn vrouw bracht mijn laptop en in en ik dicteerde het verhaal aan haar. Ik deelde het met iedereen die wilde luisteren en liet verschillende exemplaren printen voor de neurochirurgen die mijn leven hadden gered, de verpleegkundigen die voor mij hadden gezorgd, mijn huisarts, mijn werkgever, mijn vrienden, mijn familie en mijzelf. Door dit verhaal te delen, heb ik veel mensen blij gemaakt. Ik liet ze lachen; ik liet ze huilen. Het bood hoop aan degenen die ziek waren en bracht rust aan degenen die een dierbare hadden verloren.

Had je kennis over bijnadoodervaring (BDE) vóór je ervaring? Ja.  Alleen wat je leest in roddelbladen in de supermarkt, sensationele nieuwsberichten en tv-specials.

Wat geloofde je over de echtheid van je ervaring kort nadat het gebeurd was? (dagen tot weken)     Ervaring was zeker reëel.

Wat geloof je nu over de realiteit van jouw ervaring? Ervaring was zeker reëel.

Heeft er ooit iets in je leven je hetzelfde gevoel gegeven als jouw ervaring? Nee.   Niet eens in de buurt. Als dat zo was, zou de fabrikant de wereld bezitten.

Is er nog iets dat je wil toevoegen over je ervaring? Ik wil hier nog aan toevoegen dat ik zou willen dat iedereen een soortgelijke ervaring zou kunnen hebben, zonder dat daar de gebeurtenis aan vooraf hoeft te gaan die er in mijn geval toe leidde. Het heeft mijn leven voorgoed veranderd – ten goede. Ik denk dat de wereld er heel anders uit zou zien als iedereen de kans kreeg om dit te ervaren. Merk op dat ik 'anders' zeg, niet 'beter'. Het is een kwestie van een bepaalde gemoedstoestand, een manier van denken. Het hiernamaals beviel me, maar deze wereld bevalt me ​​ook. Het is simpelweg zo dat zo’n ervaring je een nieuwe manier van denken, een ander perspectief en een betere levenshouding geeft. Ik denk dat we dat allemaal wel kunnen gebruiken.

Zijn er andere vragen die we kunnen stellen om jouw ervaring beter te begrijpen? Niets. Goed gedaan. Ik hoop dat mijn verhaal iemand of iets kan helpen. Mijn pastoor heeft mijn verhaal voorgelezen aan zijn parochie. Daarna bleef er in de hele kerk geen oog droog. Iedereen omhelsde me, kuste me, schudde me de hand en bedankte me. Het gaf de mensen hoop en dromen; voor sommigen bevestigde het wat ze al wisten, voor anderen veranderde het hun perspectief. Weer anderen geloven er niet in; zij denken wel dat ik de ervaring heb gehad, maar niet dat de redenen of de logica erachter kloppen. Zij zeggen dat wanneer de hersenen geen zuurstof meer krijgen, er allerlei vreemde en onbekende dingen kunnen gebeuren. Maar wat mij betreft: ik heb altijd geloofd en zal dat ook blijven doen. Ik ben de gelukkigste persoon ter wereld. Zoals pastoor L. zei: "Ze baden hier voor je, en ze baden daar voor je. Welke keuze had Hij dan eigenlijk?" Dank jullie wel, en God zegene jullie.